25-08-10

Afscheid van Paraguay (en vooral van de kindjes)

Terug thuis na exact 24 u onderweg te zijn geweest. 17u op vliegtuigen gezeten en 7u tussendoor gewacht, in het gezelschap van Emilia en Caroline, mijn collega AFS-ers. Het weerzien op Zaventem was SUPER, werd er opgewacht door Maarten en de mama, met bloemetje en een pot Nutella van 5 kg (hihi, daar kom ik wel een weekje mee toe). thuisgekomen ben ik gelijk een zot door ons huis gelopen: een stofzuiger! Een strijkijzer! geen stof! Warm water uit de kraan! Een kleerkast met véél kleren (niet telkens dezelfde 2 broeken zoals de laatste weken). 'k Kan m'n lol niet op. Een doodgewone boterham met een schel kaas is ondertussen ook al binnen, net als een kop déftige koffie. En nu genieten van het thuiszijn, van Maarten en van m'n laatste vakantiedagen.

Het afscheid in Asuncion was super ook. De kindjes (de 2 oudste klasjes, de jongste niet, die zijn te klein) kwamen naar de luchthaven (en colectivo - JUIJ!), waar ze in het midden van de vertrekhal een liedje voor me zongen (ik had nogal bekijks) en me dan cadeautjes gaven: een verzamelmap met een heleboel tekeningen die we samen hebben gemaakt, een spandoek met al hun handjes erop (zie foto) en een T-shirt. Geweldig!

spandoek.jpg
groep.jpg

Ik kijk terug op een geweldige ervaring. Zeven weken die in geen woorden zijn samen te vatten, zoveel gebeurd, zoveel meegemaakt, zoveel gedaan, zoveel geleerd.... maar één ding ben ik zeker: het was 100% de moeite!

18:43 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-08-10

La despedida a la guardería - Buenos Aires

Hola de Buenos Aires.... het weekendje “me-time” in Buenos Aires heeft me goed gedaan. Twee dagen me, myself and I in de Argentijnse hoofdstad was precies nét wat ondergetekende nodig had. Veel gebeurd de voorbije dagen, véél emoties en dat moet allemaal een plekje krijgen.

recola.jpgBuenos Aires is.... SUPER. Ze noemen deze stad ook wel het Parijs van Zuid-Amerika en ik ben het er helemaal mee eens. Qua architectuur en sfeer lijkt deze stad het meest Europees van alle plaatsen (niet dat dat er zoveel zijn) die ik in Zuid-Amerika al heb gezien. Uren en uren heb ik hier rondgewandeld, van de Puerto Madero tot La Recoleta (waar ze een soort Père Lachaise hebben met het graf van Evita Perón), van La Boca (een wijk met gekleurde huisjes) tot San Telmo (een wijk met superveel marktjes en waar ze de Tango dansen op straat). Dat er toevallig deze periode een Tango-festival is waardoor ik een concertje kon meepikken is mooi meegenomen en gisterenavond ging ik ook nog naar de cinema, waar ik de Argentijnse film “Igualita a mi” zag, helemaal in het Spaans. En ik verstond ALLES! Re wijs! Voeg daar een stralend zonnetje aan toe en een heerlijke jaccuzi in het hotel (waar ook nog eens een  niet onknappe Chileen in zat waar ik mee babbelde) en het kan niet meer stuk! Maar dit is niet wat ik wilde schrijven....

Waar ik het méést van onder de indruk ben hier in Buenos Aires is.... de beschaving! Ik liep hier zaterdag rond – écht – met tranen in mijn ogen omdat er asfalt op straat was in plaats van zand en stof en stenen. Omdat er een échte winkelstraat was, zoals wij die kennen in Gent, Brussel of Antwerpen. Omdat er goéde koffie was, en terrasjes op straat. Omdat het op straat zoveel properder is. Omdat er warm water uit de kraan komt. Omdat mensen hier gekleed lopen in iets anders dan trainingsbroeken of weekendkledij maar zich écht opkleden. Dat klinkt jullie misschien allemaal banaal in de oren, maar na zeven weken Paraguay zijn dat voor mij ONGELOFELIJKE dingen. Ik kon m’n lol niet op. En ik besefte plots héél hard, nog meer dan toen ik erin zat, in welke armoede ik zeven weken geleefd heb en ook...hoe snel die eigenlijk went, want ik had er echt niet meer bij stilgestaan, het was gewoon zo en het was gewoon "normaal". Maar ook... hoe hard ik die gemist heb, achteraf gezien. Ben ik dan toch een luxebeestje?

bus.jpgPero bueno, ik ben jullie nog één en ander verschuldigd in verband met vorige week, ik was denk ik ergens bij dinsdag blijven steken toen ik overweldigd werd door het afscheid met m’n kindjes en een ander vervelend feit. Woensdag zijn we op “uitstap” gegaan. Al principio dachten we van met de gastjes naar Nu Guazu te gaan, het park waar ik ook ga lopen, om te ravotten en te spelen, maar uiteindelijk werd het een bezoekje aan Burger King. Twee uur lang werden ze er entertaind, ze kregen een poppenkastshow en mochten in die speeltuin spelen en ze kregen allemaal hamburgers met frietjes, dat vonden ze natuurlijk geweldig en ze waren door het dolle heen. De clou van het hele verhaal? Het leukst van al vonden ze nog de busrit er naartoe! “Vamos en colectivo, vamos en colectivo”! Hadden we dat geweten hadden we gewoon een hele ochtend de bus kunnen nemen LOL.

Donderdag namen we een uurtje de tijd om te kindjes te schminken en “mooi te maken” en daarna hielden we een modeshow. We maakten een heuse catwalk waar ze over mochten lopen en dan gaven we commentaar op de kleren die ze aanhadden. De grootste vodden werden plotseling ontwerpen van Armani, super was het.

Vrijdag was..... waar moet ik beginnen? Laten we beginnen met het feit dat de dag overschaduwd werd door het feit dat ik bestolen werd. Ongeveer 100 euro gepikt uit m’n portefeuille in guarani en dollars. Nu is dat voor Paraguay niet ongebruikelijk. Ze stelen alles wat niet vast hangt en ik vond eigenlijk al dat het nog lang duurde voor ik eens iets kwijt was. Alleen.... het moet iemand geweest zijn die ik ken, want enkel de grote briefjes van 100.000 guaranies zijn weg, al m’n ander geld ( de kleine briefjes, m’n euro’s en de pesos die ik had gewisseld voor dit weekend) staken er nog in. Dat merkte ik net toen ik vrijdag de mensen wilde betalen voor het springkasteel dat ik huurde (met onze/jullie centjes) voor de kindjes. Een échte dief op de bus, die steelt gewoon je hele portefeuille, maar nu was er maar een stukje uit en bovendien had ik dat geld pas afgehaald en was ik ondertussen alleen thuis geweest, en op m’n schooltje. Een héél erg vies gevoel dat ofwel iemand van thuis, ofwel iemand van m’n collega’s me heeft bestolen.... ben enorm gekwetst hierdoor want vertrouwen is zo belangrijk. Ik had denk ik liever gehad dat ik alles kwijt was aan een onbekende dief op straat, dan op deze manier... Ik heb beslist er geen spel van te maken en het zo te laten omdat ik niet met ruzie afscheid wil nemen, noch thuis, noch op 't schooltje. En voor wie het zich afvraagt: ik ben gewoon andere centjes gaan afhalen om het springkasteel te betalen :) .

springkasteel.jpgMaar goed, ik ging dit m’n laatste dag met m’n kindjes niet laten verprutsen. ’t Was FEEST! Het was het eindfeest voor de semana del niño en we hadden de hele speelzaal versierd met slingers, op tafel stonden alfajores en ander lekkers, Ali had een enorme taart gebakken met verse aardbeien, er was muziek en natuurlijk het springkasteel dat ik huurde. Vonden de kindjes super. Uren en uren  hebben ze gespeeld. Het was tevens mijn afscheid, en daarom hielden we een kleine “ceremonie” waarbij alle kindjes van mij het paar schoenen kregen dat ik voor ze kocht (opnieuw: met onze/jullie centjes). Toen ze hoorden dat ze een cadeau kregen hebben ze me bestormd en een “group hug” gegeven waar ik een half uur niet goed van was, 40 kinderen over je héén krijgen is écht een berg. Zo wijs! Het was heel emotioneel allemaal als je ziet welke band je ondertussen met die kinderen hebt uitgebouwd. Kindjes die in het begin niet tegen me spraken of agressief waren (kunnen ze niet aan doen, is zelfverdediging, sommigen zitten in de kinderprostitutie, je zou voor minder agressief worden) die nu komen knuffelen en hele verhalen vertellen.... dat ontroert! En vrijdag dus zeker. Zeker toen ik vernam dat ze plannen om dinsdag met z’n allen, met alle kindjes naar de luchthaven gaan komen om me uit te zwaaien (wat zullen ze nu leuker vinden? Het uitzwaaien of de bus? – LOL), het blèterke in mij had niet veel meer nodig. Toen Ali dan ook nog afkwam met een mandje zelfgebakken chipa’s als afscheidscadeau..... tja....

Mijn avontuur is nu ten einde. Straks vertrek ik terug naar Asunción waar ik met gemengde gevoelens nog even bij m’n gastfamilie ga blijven en morgen ga ik naar huis. Het waren zeven fantastische weken en het is ongelofelijk zot wat er op zeven weken tijd is gebeurd. Ik beleefde geweldige weken met mijn kindjes, met wie ik enorm veel bereikte. Tevens liep ik een marathon (en won ik in mijn categorie), belandde ik in het ziekenhuis, ging ik naar de cataratas in Argentinië en naar Buenos Aires, leerde ik enorm veel lieve Paraguayanen kennen, leerde ik vrij vlot Paraguayaans Spaans en  zelfs een beetje guarani.... Zeven ongelofelijke, zotte weken! Ik kijk met heel veel plezier terug op deze ervaring en ben heel benieuwd, heel nieuwsgierig hoe het me veranderd gaat hebben en hoe ik m'n leventje thuis, in België, ga ervaren.... nog meer spannende dingen dus!

feest.jpg

10:51 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-08-10

Ciao ciao

Geen woorden voor. Het afscheid van m'n kindjes valt me ontzettend zwaar. 't Was een schitterende week om af te sluiten, maar ik ga ze zo ongelofelijk missen. Bedankt niños voor 7 onvergetelijke weken, bedankt voor jullie vertrouwen en alle mooie momenten die we deelden, voor jullie stralende oogjes en lieve glimlachjes, voor jullie eerlijkheid en dankbaarheid, voor die kleine gebaren en woordjes die zoveel zeggen, voor jullie geduld met de tia-die-geen-guarani-spreekt,.... Jullie hebben allemaal een plaatsje in m'n hart veroverd en ik wens jullie allemaal oprecht het allerbeste toe (al wil ik er niet aan denken wat dat uiteindelijk inhoudt)... CIAO CIAO!!

collage.jpg
Ciao Alma, Aracelli, Dahiana, Nicole, Lariza, Rosaura, Isaias, Nicolas, Ivan, Rodrigo, Sofia, Amilcar, Emilce, Deyanira, Yadira, Milton, Maira, Pina, Erica,  Erika, Manu, Marcelo, Pedro, Antonella, Antonia, Jean, Belén, Maikol, Cristofer, Juan, Magdalena, Sabrina, Soledad, Helen, Fiorella, Maria, Vidalia, Axel, Debora y Francisco! 
 
Morgen vertrek ik naar Buenos Aires, Argentinië in de hoop er even m'n zinnen te kunnen verzetten. Maandag ben ik terug in Asunción - Paraguay om dinsdag het vliegtuig richting Brussel te nemen (via ciudad del este- sao paolo en Zurich). Woensdag 25/08 land ik om 13u50 op Zaventem....

18:00 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-08-10

Día del niño con muchisimo piojos y ... el contrabando con Argentina

dia-nino.jpgFeliz día del niño a todos! Jaja, in elk van ons schuilt wel een kind (geef het nu maar gewoon toe), en aangezien gisteren de dag van het kind was, wil ik jullie bij deze allemaal feliciteren J Deze feestdag is eigenlijk een beetje controversieel omdat het wordt gevierd naar aanleiding van een gruwelijke afslachting van duizenden kinderen tijdens een gevecht in Acosta Nu op 16 augustus in 1869 (Brazilianen tegen Paraguay)... Recent gaan dan ook stemmen op om deze feestdag niet meer te verbinden met de strijd van het verleden, maar zover zijn we nog niet , en dus feesten wij lekker verder. In onze guarderia maken we er meteen een “week van het kind” van met elke dag speciale activiteiten. Superleuk!

verkleden.jpgGisteren kregen al onze kindjes een lekker ontbijt voorgeschoteld: in plaats van de gebruikelijke cocido con cocitos (een soort melk met maté thee en droog brood) kregen ze warme chocolademelk en koekjes. Vonden ze geweldig. Alle tia’s  - Emilie en ik dus ook -  hadden zich verkleed: Noella was een heks, Eli was een popzangeres en Emilie en ik waren beiden mariposas of vlinders (met een beetje veel goede wil en fantasie). Vonden de kindjes super. Moest ik de hele tijd onnozel staan rondvliegen als een vlinder, hebben ze zich krom mee gelachen. Och ja, er zijn ergere dingen om doen J Daarna hebben we de  hele dag spelletjes gespeeld (stoeltjesdans, lepeltjesspel, zakkenrace) en daar kregen ze cadeautjes voor. We organiseerden ook mini-loopwedstrijdjes en de winnaar kreeg telkens één van de medailles die ik meebracht vanuit België (van de stadsloop Gent, de halve marathon van Eindhoven....). Je had de lach op die smoeltjes moeten zien, echt niet normaal! Daar doe je het gewoon voor!

groep medaille.jpg

tit.jpgVandaag begonnen we met “los titeres” oftewel: een poppenspel. De doos van de oven die ik kocht, die eerder al dienst deed om een kamp te bouwen, werd nu omgebouwd tot “theater”, geef toe, ze weten hier te recycleren. Uiteraard moest het educatief verantwoord zijn, dus het werd een vertelseltje met als moraal van het verhaal: “je moet je elke dag wassen”. Klinkt banaal, maar voor 99% van mijn kindjes kwam dat als een donderslag bij heldere hemel. Sommigen wassen zich misschien één keer om de twee weken of zo.  Dankzij de titeres waren de kindjes allemaal van dit feit overtuigd en dan... kwam de aap uit de mouw: we gingen ze allemaal douchen! 40 klein pagadders één voor één onder de douche, wassen, haartjes wassen, behandelen met luizenschampoo, nageltjes knippen, oortjes kuisen en.... de haartjes uitkammen met de luizenkam. Dat “luizenjobke” werd mij toebedeeld en oh my god... nog nooit zoveel piojos gezien in mijn leven. Piojos hier, piojos ginder.. piojos o-ve-ral.  En het rare is: in België zijn kindjes beschaamd als ze luizen hebben, maar hier vonden ze het geweldig. Dan vroegen ze heel benieuwd “tengo piojos tia?” (heb ik luizen) en dan sprongen ze op en neer als het antwoord positief was. Krijg nou wat! En op den duur voelde ik het gewoon bij mezelf ook allemaal kriebelen... brr.... ‘k heb hier toch al leukere dingen gedaan, maar de kindjes vonden het geweldig en je had ze moeten zien met die schoongewassen tootjes daarna, echt super!   En de rest van de week staat er nog meer leuks op het programma....

piojos.jpg

douane.jpgVanmiddag ging ik dan weer op uitstap met los padres. Eindbestemming? Argentinië alweer... het lijkt wel of ik de voorbije dagen meer in Argentinië heb gezeten dan in Paraguay. We staken opnieuw de Paraguay rivier over en reden tot in Nanawa, een grensstadje in Paraguay. Een héél ander Paraguay. Stoffig. Vuil. Complete chaos. En overal.... smokkelaars! Ze zeulen met vanalles en nog wat rond en de vraag is écht hoe ze recht blijven staan. De weg naar Nanawa was eentje van stof en gruis met grote putten en... overal mannekes die “vol goede wil” zand in de putten schepten om de automobilisten te helpen. Natuurlijk niet zomaar, daar wilden ze dan 5000 guaranies voor of je mocht niet door. En dat ze het betreffende zand haalden uit putten die ze een beetje verder in de weg graafden.... da’s een klein detail! Chaos! Niet normaal!  De grens met Argentinië oversteken bleek niet zo eenvoudig. De douanier begon lastig te doen over mijn paspoort. Het probleem? Hij  had géén stempel om in mijn paspoort te zetten! Hallo?? Dan maar mijn blonde lokken (eindelijk komen ze écht eens van pas) laten zwieren en m’n gewone Belgische identiteitskaart bovengehaald (ah ja, daar kan gewoon geen stempel op) en hopla... Argentinië binnen! Zo eenvoudig is het.  Twee uur rondgelopen in dit supergezellige stadje. Opnieuw viel het verschil in rijkdom met paraguay op: propere (allez, toch properdere) straten en minder armoede en verval. Vanalles en nog wat wordt er verkocht en ze smokkelen dat het geen naam heeft. Ze kopen de douane gewoon om waar je bij staat.  Je moet het eens gezien hebben!

smokkel.jpg

En ik krijg maar niet genoeg van Argentinië... vrijdag is m’n laatste werkdag... zaterdag vlieg ik ’s morgens vroeg naar Buenos Aires, waar ik mezelf opnieuw op een weekendje heb getrakteerd. Ik ga er de plaza de Mayo verkennen, rondlopen in Recoleta, de gekleurde huisjes van La Boca gaan bewonderen, de tangosfeer opsnuiven in San Telmo en.... genieten van een warme douche in het hotel. JUIJ!!! Dit weekendje zal hopelijk het afscheid van m’n kindjes iets kunnen verzachten. Een beetje.... want het wordt zwaar, dat weet ik nu al.

Er rest me nog minder dan een week in dit bizarre, relatief onbekende Zuid-Amerikaanse land waar ik ondertussen na 6 weken ongelofelijk verliefd op ben geworden. Ik ben weg van Paraguay, van haar mensen, hun mentaliteit (zelfs al komen ze altijd een halfuur te laat), hun muziek, de geur van Paraguay, de maté thee en terere, de sopa paraguaya, de kleur van het land, de smaak van de chipas, de glimlach van de mensen, het oorverdovend lawaai dat er constant en overal is, de crazy bussen.... Het is inmiddels een derde thuis die een bijzonder plekje in mijn hart heeft ingenomen en waar ik ZEKER nog eens terugkom!  En toch... zijn er dingen die ik na bijna 7 weken nog altijd niet snap, zoals (onder andere- een niet-exhaustieve lijst):

·         waarom Paraguayanen altijd klagen over de koude in de winter maar toch met open vensters rondrijden in de auto

·         waarom de douche op electriciteit werkt waardoor het licht altijd vermindert als je de douche openzet... en nog komt er geen warm water uit! en waarom er aan diezelfde douche een slangetje hangt voor onbekend gebruik

·         Waarom er in elke kamer van het huis een televisie staat en de mensen dan naar hetzelfde programma (!!) zitten te kijken in vier verschillende kamers, elk apart

·         Waarom de mannen zonodig ALTIJD “tss tss” geluiden moeten maken als ik passeer.  Ik zweer het, aan de volgende vent vraag ik of er lucht uit zijn lijf aan het ontsnappen is

·         Waarom er bushaltes zijn als de bussen toch overal en altijd stoppen van zodra er iemand staat te zwaaien

·         Waarom paraguayanen altijd klagen dat ze te dik zijn maar van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat voornamelijk brood, chipa, mandioca, rijst en pasta eten

·         Waarom melk in zakjes wordt verkocht ...

En nog zoveel meer! Ik zal nog es moeten terugkomen om het allemaal te verstaan denk ik.

04:00 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-08-10

Las tres fonteras - las cataratas Foz do Iguaçu

vertrek.jpgVrijdagavond was het eindelijk zover. Veel over gebabbeld. Vaak gepland en even vaak geannuleerd, maar nu eindelijk werkelijkheid: een weekendje aan het drielandenpunt Paraguay - Brazilië - Argentinië (las tres fronteras dus) om de watervallen van Foz do Iguaçu te bezoeken. 't Begon al direct vrij spannend want Caroline was vanuit Capiata naar Asunción gekomen en zou met de taxi naar ons thuis komen, maar daar liep een en ander mis, waardoor we Caroline een uur later aan de andere kant van de stad met de auto mochten gaan zoeken, niet zonder dat zij haar GSM eerst in de pollen van een bewaker had gestoken om ons uit te leggen waar ze zat... Dat begon al goed, en ik maar aan mijn gastouders proberen duidelijk maken dat alleen reizen écht geen probleem was. Ahum.... beetje spanning kan nooit kwaad. Eerst nog de buikjes rond gegeten in Burger King - had al de hele dag een vieze goesting en man, dat heeft gesmaakt - en dan door de ouders afgezet aan de terminal de bus de Asunción om met d nachtbus naar Foz do Iguazu (Brazilië) te gaan. Spannend allemaal. De bus kwam zowaar stipt op tijd toe (huh?) en we hadden SUPER zitplaatsen, bovenaan, helemaal voorin. Héél veel beenruimte om te slapen en 'k werd dus ook pas wakker toen de buschauffeur ons riep om de douane te passeren. Het werd een dag stempeltjes verzamelen in ons paspoort: bij 't buitengaan in Paraguay, binnenkomen van Brazilië, buitengaan Brazilië, binnenkomen Argentinië en dan weer helemaal andersom. Telkens onze meest onschuldige glimlach bovengehaald en zonder al te veel problemen de grensposten gepasseerd.

bus.jpgEn daar stonden we dan om 6u 's morgens in Brazilië. We willen naar Foz. In Argentinië. Wat nu? Dus maar gaan vragen maar klein detail: in Brazilië spreken ze... Portugees. Gelukkig vond ik een vriendelijke Braziliaan die me wist te vertellen dat we naar een ándere terminal de bus moesten en daar een bus naar Argentinië konden nemen. Ok dan,andere bus. ZOwaar, die bracht ons naar een andere terminal. Ok.En dan stonden we daar. Zelfde verhaal. Vergeet echter vriendleijke Brazilianen die Spaans verstaan. Ik vraag naar de bus naar Argentinië en krijg een "hvkihfsfùohgirenvsbgirqgbùr" (Portugees) als antwoord en een wuivend gebaar naar rechts. Caroline en ik kijken elkaar aan, halen  onze schouders op en wandelen dus maar de rechtse richting uit.... zowaar... een bus met daarop ARGENTINA! Hoera! Een schatje van een chauffeur echt, een Argentijn (hoera, Spaans) die ons met handen en voeten uitlegt dat we in de terminal in Argentina NOG een andere bus moeten nemen naar de cataratas. Hallo kroket... 5 bussen op 2 uur tijd, ik dacht dat we bijna in Patagonië zaten ondertussen, niet normaal. In die laatste terminal konden we ook het toegangticket tot het park al kopen en een ticket en een ticket voor een boottocht onder de watervallen met een speedboot. De toegangstickets betaalden we en dan vroegen we de prijs voor de boot: ik vergeet hoeveel pesos. Lap, wij hadden guaranies (paraguay), reals (Brazilië) en USD mee, maar geen pesos. Bleek dat het 60 USD was voor ons twee, maar ik had maar 40 USD dus dat ging ook nie, en de voorraad reals was ook te beperkt. "Podemos pagar en guaranies?". Zowaar, we mochten in guaranies betalen. Een halfuur tokkelen op de rekenmachine later kwam 't madammeke uit op 60.000 guaranies. Caroline en ik keken naar elkaar en waren direct akkoord want 60.000 guaranies... dat is nog geen 10 EUR!!! Joepie! We vonden dat we dat verdienden na al onze bus-stress. Maar, het moet uiteindelijk gezegd: vrij vlot, voor geen geld en op een redelijke termijn stonden we aan de ingang van het Natuurpark. JUIJ!

En dan het park... géén woorden voor. Echt niet. Ik had er me vanalles bij voorgesteld, en het was al dat, en nog 37 keer meer. ONtzettend mooi. Een prachtig natuurgebied waarin je uren kan rondwandelen tussen zalige fauna en flora en dan de watervallen zelf zijn GIGANTISCH. Het domein is muisstil en toch is er een oorverdovend lawaai van het water dat valt en overal is er "damp" van terug naar omhoogkomend water. We hebben uren gewandeld en foto's getrokken, van de ene "oh" in de andere "ah" gevallen, zelfs beestjes gezien en een hele mooie regenboog (zie foto) en gewoon compleet ondersteboven verliefd geworden op dit stukje werelderfgoed. Het was de reis méér dan waard in ieder geval. Véél vriendelijke mensen in het park, en natuurlijk de gebruikelijke "bonita sonrisa" van de macho-Zuid-Amerikanen, je wordt het op de duur gewoon. Op het treintje kregen we gezelschap van een Paraguayaanse familie uit Asunción (de conversatie begon met "me gusta tu gorra" of "ik vind je muts leuk", 'k had die van Paraguay aan) die honderuit vertelde. Da's zo leuk aan de mensen hier, zo vriendelijk, zo open...  De boottocht met de speedboot was ongelofelijk wijs. We waren nat van kop tot teen maar het was puur genieten en zooooo indrukwekkend! De middag sloten we er af met een heerlijke échte koffie (de koffie in Paraguay is écht niet te drinken) bij Havanna, onze dag kon zo al niet meer stuk!

ingang.jpg
regenboog.jpg
groen.jpg

amistad.jpgMet enige tegenzin begonnen we dan in de late namiddag aan onze terugreis naar Paraguay. Ik was de tel al kwijt van de verschillende terminal de buses die we gepasseerd waren en de verschillende bussen die we moesten nemen en zag er ontzettend tegenop, vooral dan het deel in Brazilië. Maar goed, we zijn gescheept dus: eerste bussie van 't park naar Puerto Iguazu in Argentinië. Daar stond een bus met "Brasil" op - maar de vreugde was van korte duur want die stond in panne. Typisch. Even rondkijken. Chillen. Vooral niet opjagen. "we zien wel" mentaliteit toepassen (zijn ze hier ontzettend goed in) en even later verscheen een ander bussie met "Brasil" erop. Hoera. Zonder vragen te stellen erop ( ik zei toch "we zien wel" mentaliteit, Brasil was alvast de goede richting) en al gauw terug op Braziliaans grondgebied. Een supervriendelijke chauffeur die zowaar Spaans verstond en toen ik hem vroeg hoe we het gemakkelijkst naar Ciudad del Este (Paraguay) konden geraken zonder via 37 terminals de buses te moeten gaan, zette hij ons gewoon nétjes af aan de voet van de puente de la amistad, de vriendschapsbrug over de Paranarivier die de grens vormt tussen BRazilië en Paraguay! Re wijs! Nikske busjumpen dus. Eén bussie volstond, even vriendelijk lachen aan de douanepost, en dan te voet de vriendschapsbrug over, Paraguay binnenwandelen. Fijn moment. Echt wel. Je wandelt gewoon het land binnen, zo leuk! Rijen en rijen auto's en mensen stonden aan de douane te wachten, een complete chaos, je moet het eens meegemaakt hebben.

douche.jpgEens in Ciudad del Este zijn we onmiddellijk naar het hotel gegaan. Een ongelofelijk drukke en vuile stad en Caroline en ik vielen gewoon ontzettend op. We voelden die blikken op ons, op onze rugzak en we hadden oziets van "hmmm... nee". De eerste keer in Zuid-Amerika dat ik me écht niet veilig voelde. Dan maar de eerste de beste taxi in (die er ons dubbel en dik heeft opgelegd qua bedrag - nog altijd een koopje voor ons, maar toch) naar het hotel. Het HOTEL!!!! Een 5-sterren hotel aan de rand van de Parana rivier. Met een supergrote VERWARMDE kamer. We hebben de verwarming meteen een paar graden hoger gezet LOL. Chocoladerepen in de minibar ( nu niet meer) en.... een WARME douche. My god! De langste douche ooit genomen en zoveel lol gehad, ik denk dat het hele hotel gehoord heeft da'k in de douche zat, echt nie normaal. Na zes weken ijs- en ijskoude douches kwam er eindelijk warm water uit een douche! Caroline en ik hebben ns een decadent laten gaan, met roomservice gisterenavond en een ontbijt om een leger te voeden vanmorgen, maar goh... zoooo zalig! En dan vandaag terug met de bus naar Asunción....

Op 24u tijd Paraguay, Brazilië en Argentinië bezocht, een fantastische tijd gehad, de watervallen gezien en me ontzettend geamuseerd.... En nu op naar de semana del niño met mijn kindjes! We eindigen dus ons verblijf in Paraguay in stijl!

01:33 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-08-10

Paraguay... el país de los "días"

images.jpgWeekend alweer! Opnieuw een zalige week achter de rug met m'n kindjes maar veel kan ik daar niet over verklappen omdat het voorbereidingen waren voor volgende week (semana del niño) dus dat zullen jullie dan wel horen en nu helemaal in de stemming om naar Brazilië te vertrekken. Spannend! 'k Kreeg onverwachts nog gezelschap van Caroline, één van de andere Belgische AFS-ers, dus 'k ben content, met twee is altijd leuker reizen dan alleen. Om middernacht vertrekken we naar Foz do Iguazu (Brazilië) waar we morgenocthend toekomen en de hele dag gaan rondlopen, misschien zelfs even naar de Argentijnse kant van de cataratas (watervallen) gaan zien, een boottochtje doen enz... 's avonds nemen we dan bus/taxi naar Ciudad del Este (Paraguay) waar we overnachten in een leuk hotel met zwembad en hopelijk een warme douche en zondag komen we dan terug. 'k Kijk ontzettend uit naar dit weekend, zal heel erg leuk zijn hoop ik. Alleen schijnen er veel grote spinnen te zitten ginder tussen de rijke fauna en flora... 'k hoop dat die zodanig gaan verschieten van m'n blonde haar dat ze allemaal uit m'n buurt blijven brr... verslag volgt maandag of zo.

vlag.jpgNu wil ik via m'n blogje ook een beetje van de Paraguayaanse cultuur met jullie delen. En als er me op die zes weken tijd dat ik hier ben al iéts is opgevallen is dat ze hier ontzettend houden van "días". We hebben al vanalles gehad "día de la amistad" (dag van de vriendschap), "día del maestro" (dag van de leerkracht), "dia del libro" (dag van het boek) enz... Als ze iets kunnen verzinnen om te vieren, dan zullen ze dat ook doen. En ook nu zijn er de komende drie dagen, drie redenen om de feesten!  Bij deze doop ik Paraguay dus tot het land van de "días"! Morgen, 14 augustus is "día de la bandera", of de dag van de Paraguayaanse vlag. Het is de enige vlag ter wereld met een verschillende tekening op de voor- en achterkant. Hoera! Asunción is één grote bandera tegenwoordig, al schijnen dat nog naweeën te zijn van het WK voetbal waarin Paraguay HEEL TEN ONRECHTE het onderspit moest delven tegen Spanje (ziezo, dat hebben we dan toch nog es gezegd). Overal verschijnt de nationale driekleur: vlaggen, mutsen, kleren, je kan het zo zot niet bedenken. Maar goed. Viva la bandera, morgen dus. Overmorgen, 15 augustus, is "día de Asunción", omdat deze hoofdstad precies 473 jaar geleden werd opgericht, toen nog onder de benaming "Nuestra Señora Santa Maria de la Asunciùon". Aangezien ik die naam ook niet graag op enveloppen zou schrijven versta ik heel goed waarom ze dat hebben ingekort, LOL. Anyway, deze stad telt ongeveer 650.000 inwoners, meer dan 1,5 miljoen als je de buitenwijken meerekent. Ze werd, net als Rome, opgericht op 7 heuvels en telt 65 wijken of "barrio"s (waaronder de Barrio Jara, waar ik woon, of de barrio chacarita (Ricardo Brugada) waar ik werk). Een bruisende, levendige stad, die terecht wordt gevierd! Hoera! En dan komen we bij 16 augustus, of "día del niño", een feestdag die qua belangrijkheid de día de la amistad benadert en waarop alle kindjes in de bloemetjes worden gezet. Wij gaan dat ook doen in ons schooltje, al maken wij er een "semana del niño" van (week van het kind) met elke dag bijzondere activiteiten op het programma waarover ik dus nu nog lekker niets zeg. Maar 'k kan wel verklappen dat het voor mij héél leuk is dat deze week samenvalt met mijn laatste werkweek. Zullen mooie herinneringen zijn! Is het dan gedaan? Maar nee, deze maand hebben we ook nog de dag van het guarani (de andere landstaal) en de dag van de indianen, om maar iets te zeggen....

Gisterennamiddag ging ik even op uitstap met mijn gastouders... we staken de puente remanso over de río Paraguay (indrukwekkend) over en reden zo de Chaco binnen. Da's het westelijke deel van Paraguay, ten westen van de rio Paraguay, waar de grond niet rood maar wit is en er ongelofelijk veel palmbomen zijn Een héél ander landschap dan wat ik tot nu toe van Paraguay had gezien. Ongelofelijk veel zand en stof op de banen. De rest van de dag knarsten m'n tanden van 't zand in m'n mond.  Nog kleinere huisjes. Nog meer paard en kar in plaats van auto's en zowaar... koeien in 't midden van de baan. Heel indrukwekkend allemaal. We stopen even bij het water ook om wat foto's te nemen... o.a. van een visser op de rivier(hoewel ik me afvraag waarom hij in hemelsnaam vist want er is hier bijna geen vis te eten in Py) en van de fabriek waar ze metalen tonnen maken. Nee, de lens van mijn camera was niet vuil, er vloog gewoon ongelofelijk veel stof en zand rond,zoals altijd hier.

550.jpg
fabriek.jpg
EN NU???? NAAR BRAZILIË!!!!

20:21 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-08-10

La vida diaria

Jawadde wa was me dadde, de voorbije dagen..... zo'n hectische toestanden echt niet normaal. 'k Kan nog altijd niet geloven dat ik een marathon gelopen heb hier, laat staan in zo'n goeie tijd en dan komt het beste nog: blijkt dat ik 1e dame ben in mijn leeftijdscategorie (eigenlijk 2e maar de 1e won het spel, dus die telt nie meer mee) en dat ik nog 240 USD heb gewonnen ook. Ik sta mooi met m'n naam in de Paraguayaanse kranten vermeld, tussen alle Gonzalez-en en Jimenez-en.... zo zot! Ik zit nog altijd ergens op m'n roze wolk na te genieten. Maar tegelijkertijd word ik ferm met beide voetjes op de grond gezet want vandaag over twee weken stap ik alweer het vliegtuig op richting België.... mmmm.... géén zin in. Echt niet. Paraguay is m'n biotoopje wel. Geef me hier nog Maarten, een warme douche en een vestiging van Ferrero (nutella of course) en je krijgt me hier nooit meer buiten... Maar da's dromen natuurlijk. Dat kan niet echt, en dus moeten we optimaal genieten van de tijd die ons nog rest. En dat doen we. Zoveel mogelijk tijd met m'n kindjes doorbrengen natuurlijk, in eerste instantie. Volgende week is het "semana del niño" en we plannen allerlei leuke activiteiten, o.a. een uitstap naar Nu Guazu en het huren van een springkasteel. Morgennamiddag plan ik voor mezelf een boottochtje op de rio Paraguay en vrijdag vertrek ik met de nachtbus naar Foz do Iguazu in Brazilië, waar ik de heel dag zaterdag ga rondlopen. Zaterdagavond steek ik dan de grens terug over naar Paraguay, naar Ciudad del Este, waar ik mezelf getrakteerd heb op een superhotel mét zwembad. Wedden dat het een warme douche zal hebben en wedden dat ik er het eerste uur niet van onder kom? En zondag dan nog Ciudad del Este verkennen en terug naar Asunción. 'k Kijk er ontzettend naar uit!

foz_1024.jpg

Op m'n schooltje is het zoals altijd superleuk. 'k Heb sinds vorige week het gezelschap van Emilie, een Canadese AFS-er uit Quebec, en we kunnen het heel goed vinden samen. Heel gezellig dus, en samen met de andere collega's hebben we het altijd naar onze zin. Het dagelijkse leven op het schooltje: kindjes die zonder kleertjes toekomen, kindjes die met reuzehonger toekomen, een kindje dat toekwam met haar elleboog bont en blauw omdat er een moto was overgereden.... het is gewoon dagelijkse kost. Tranen, snotneuzen, triestige verhalen over misbruik en mishandeling thuis, kindjes die 's nachts op straat moeten werken.... schrijnende verhalen die ik hier écht niet ga neerschrijven maar gewoon voor mezelf een plaatsje probeer te geven, wat niet altijd gemakkelijk is. Wraakroepend is het als ik 's avonds op straat één van m'n kindjes al bedelend tegenkom! We kunnen niet meer doen dan proberen die kindjes een zo zorgeloos mogelijke tijd te geven, ze eten te geven en véél liefde, vooral dat laatste hebben ze nodig. Vanmorgen de zoveelste muis uit de keuken verwijderd en toegekeken hoe de mieren uit de suikerpot kropen,... 't is verdorie een wonder dat het nog vier weken heeft geduurd voor ik ziek werd als ik er zo eigenlijk over nadenk hahaha.... Hieronder enkele fotootjes van Emilie en ik, de kindjes, het schooltje... kortom een beeld van mijn dagelijkse leven in Asunción.

emilie.jpg
lariza.jpg
jean.jpg
amilcar.jpg

20:56 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |