13-07-10

Bienvenidos en Asunción

Maitei!

 

Hier zijn we weer, met nieuws.... uit Asunción deze keer. Wilde al een tijdje geleden een blogje plaatsen maar daar heeft skynetblogs met haar onderhoudsactiviteiten een stokje voor gestoken. Ondertussen zijn we alweer enkele dagen, en dus zoveel belevenissen, verder.... ’t is soms nog moeilijk te vatten dat ik nu in Paraguay woon, leef, werk en moet functioneren. Ik heb hier een huis, een eigen Paraguayaans gsm-nummer, een familie, een buurt (die me héél hartelijk ontvangt, de mensen zijn zo vriendelijk en geïnteresseerd),..... Het lijkt soms allemaal nog zo irreëel maar tegelijkertijd ook zo normaal, alsof het zo heeft moeten zijn. Ik voel dat dit écht is wat ik wil doen en dat ik me hier best thuis ga voelen (eens ik gewend ben aan “la hora  paraguaya”, da’s een hardere noot om te kraken voor een goed georganiseerd bezig bijtje als mezelf zonder zittend gat). Tegelijkertijd zijn er hier evengoed momenten waarop ik me de vraag stel “Mestdagh, wat ben je hier in hemelsnaam aan ’t doen en waarom kon je nie gewoon normaal thuis blijven, werken en elke dag uw boke met Nutella eten”. Haha, allemaal heel normaal en ’t komt allemaal wel goed. ‘k Heb het hier in ieder geval reuze naar mijn zin, wees daar maar zeker van.

 

Vrijdagavond zijn we uiteindelijk na een ietwat bewogen vlucht van Sao Paolo naar Asunción – via tussenstop nog in Ciudad del Este -  (het regende in paraguay en de turbulentie was verschrikkelijk – ik kreeg al visioenen van een gecrasht vliegtuig in the middle of nowhere) in Asunción toegekomen. Douane en paspoortcontrole gingen heel vlot en – hoera- ook de valies kwam van de band rollen!  Onze families stonden ons daar op te wachten. Best wel een spannend moment. Zo’n massa mensen en daartussen je familie zoeken. Maar dat was voor mij niet moeilijk. Mijn gastmama stond enthousiast te zwaaien en nam me meteen in de armen, de gastpapa wilde hetzelfde doen, maar met camera in de hand was dat net iets moeilijker hihi

blog_julieymama.jpg

.

blog_julieypapa.jpg

 

 

Meteen ontzettend hartelijk ontvangen en tijdens de rit naar huis in een halve camionette waar papa de straten mee onveilig maakt honderduit gepraat. Geen minuut hebben ze gezwegen. En het leuke? Ik verstond hen en zij mij! Jiha! Allez, toch grotendeels jiha. Want sommige Paraguayanen versta ik echt niet. Ze praten heel erg snel en slikken veel letters in. Bovendien mengen de meeste Paraguayanen het Spaans met het  Guaraní, de tweede taal van het land en dan versta je er echt niets meer van (“maitei” is hallo en “Aguije” is danku om maar een voorbeeld te geven).  Gelukkig lukt het communiceren thuis perfect. Ook met Mariella, mijn gastzus, die even oud is als ik en die me overal mee naartoe neemt. Volgens mis padres ga ik binnen 7 weken vlot spreken, ze zeggen dat ze nu, na vier dagen, al verschil horen in mijn Spaans. Ik neem de typisch Paraguayaanse woorden over, de verleden tijd lukt inmiddels perfect en ik vesta ze beter en beter.

 

We wonen in barrio Jara, niet zo ver van ’t centrum van de stad in best een mooi huis. Grappig zijn de verschillende kleine kamertjes thuis: een kleine keuken, een kleine comedor waar we eten, een kleine living met televisie... alles in ’t klein. Ik heb wel een eigen kamer met zicht op de tuin en een eigen badkamer met de meest bizarre douche ooit die ik gezien heb, maar er komt water uit dus ’t is ok. Soms ook warm, dan is ’t nog beter J Grappig is ook dat je ’t toiletpapier niet in de WC mag gooien maar in een bak ernaast. De eerste twee keer denk je daar écht aan en doe je dat, de derde keer ligt het papier natuurlijk uit gewoonte in de Wcpot. En ja... wat doe je dan behalve eens heel hard vloeken???? LOL!

 

blog_huis.jpg

Zaterdag hadden we eerst een oriëntatiemoment van AFS in de voormiddag, en daarna ging ik de stad verkennen met Mariella.  Asunción is....geweldig. Maar raar. Niet de hoofdstad die je verwacht. Eigenlijk vrij klein om een hoofdstad te zijn, tegelijkertijd heel mooi en vlakbij de rio Paraguay en tevens ook heel “stil”. Geen drukke winkelstraten of zo, die vind je aan de shoppings aan de buitenkant meer, maar vrij stil, en dan zeker op een zaterdagnamidddag als de match Duitsland-Uruguay wordt gespeeld natuurlijk J Het schooltje waar ik ga werken ligt in het centrum vlakbij de rivier. ‘k Ben benieuwd hoe het er gaatzijn.

 

Gisterennamiddag dan ook gaan lopen. Mama en papa zijn laaiend enthousiast over mijn marathonplannen, ze zwijgene r geen minuut over. Mama heeft blijkbaar een vriendin die bij de krant werkt en ze zag een interview al meteen zitten. Ik dacht “laat me misschien eerst die marathon effectief lopen”, maar ’t is wel schattig. Papa ontpopt zich als een ware coach, schrijft na elke training mijn tijden op en zegt dan “mas rápido”. Als ik rondjes loop, zegt hij na elke ronde “otra vuelta” nog een rondje dus J Zaterdag en zondag brachten ze me naar Nu Guazu, een groot park met een hardloopcircuit van 5km (de Watersportbaan, maar dan met méér volk en véél meer groen en mooier), en terwijl ik netjes m’n training van 10km en 20km afwerkte ging papa wandelen en mama lezen in het park. Zo tof!

 

Het weer is hier heel erg bizar. Vrijdagavond toen we toekwamen goot het pijpestelen en stond de helft van de stad onder water omdat ze niet zo’n goed afwateringssysteem hebben. Zaterdag was het dan plotseling 25 graden en stralende zon, en sinds zondag is het bere-berekoud. Ze voorspellen temperaturen met minima tot 3 graden deze week, niet precies wat ik verwachtte bij Zuid-Amerika. Wat voor mij vooral wennen is, is dat het winter is, en dus is het om 18u ’s namiddags al donker. Terwijl we in België net van lekker lange dagen konden genieten. Even aanpassen. Of zoals Maarten zei toen hij me uitlachte: “hihi, ge gaat dit jaar van winter naar lente naar winter naar herfst naar winter”. Ach ja, ‘k ben tenminste in Paraguay geweest J

 

’t Gevecht tegen de kilo’s wordt een uitdaging. ’t Eten is hier echt superlekker, vrijdagavond chipa guazu (grote chipa – gewone chipa is een soort broodje) met vlees en gisterenavond de rest van die chipa (niets wordt hier weggegooid van eten) met gepaneerd vlees en gepaneerde aubergines met tomatensalsa op. Best wel lekker. ’s Morgens krijg ik verse passievruchten  en papa maakt elke dag vers geperst appelsien- of pompelmoessap. We hebben zelfs mangobomen in onze tuin! Super gewoon!  De drank is hier ook heel speciaal. Alle, en dan bedoel ik ook ALLE, Paraguayanen drinken de hele dag door terere... dat is een soort van thee als je wil, maar ik vind het precies een toverdrankje. Iedereen loopt hier rond met een soort thermos met koud water en ijs in enerzijds, en anderzijds een soort beker met daarin die “hierba” die kruiden. Die beker vullen ze dan geleidelijk aan met dat water en dan drinken ze dat op met een soort van rietje. We hebben gisteren terere geproefd, het smaakt een beetje vies, een beetje zoals tabak maar ik snap wel waarom ze het drinken want het geeft een heel fris “na-gevoel”... heel bizar. Maar iedereen zeult dus zo’n thermos mee, zélfs de hardlopers in Nu Guasu.... zo grappig! Oudere mensen drinken ook “mate”, dat is zoals terere maar dan met warm water, en een andere variant is de cocido, dat zijn dan die kruiden met héél veel suiker (maar écht héél veel suiker zodat je mond ervan toeplakt) en warme melk....

 

Morgen, maandag, wordt m’n eerste werkdag in een schooltje in La Chacarita, een sloppenwijk (ik schreef deze post op voorhand in word en moest wachten tot skynet weer werkte, is dus een beetje oud – LOL). Heel benieuwd hoe dat allemaal gaat verlopen. ‘k Weet niet goed wat ik ervan moet verwachten, hoe het allemaal gaat zijn. Maar ik laat het gewoon gebeuren en ik ben er zeker van dat het allemaal prima zal verlopen. Van zodra ik verhalen heb over m’n project zijn jullie de eersten die het zullen weten! Ondertussen heb ik al twee werkdagen achter de rug, maar wegens de panne bij skynetblogs, post ik toch eerst dit berichtje en bij een volgend vertel ik alles over mijn project. ’t Is de moeite!

 

Ik zou nog uren kunnen schrijven over vanalles en nog wat, maar ‘k heb hier ook vanalles en nog wat te ontdekken en te doen dus ‘k ga het hierbij laten voor deze keer. Hasta la proxima vez!

19:57 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Heys tijdelijke uitwijkeling,

Het is super te lezen dat alles zo goed verloopt! Je amuseert je daar pressies rot en zo hoort het ook!!
Geniet er van!!

Belgische groetjes,

Frederick

Gepost door: Frederick Wellekens | 13-07-10

De commentaren zijn gesloten.