14-07-10

El trabajo en el barrio Chacarita

Hola qué tal?

 

Hier zijn we weer... ondertussen zoveel belevenissen en indrukken verder. Ik ben hier nog geen week en soms lijkt het alsof ik hier al een maand ben of zo. Zoveel nieuwe elementen te verwerken, zoveel indrukken, mensen leren kennen.... ik voel me een grote spons, constant vanalles aan het absorberen en leren. Observeren, opslaan en dan nadoen is de boodschap. Dat lukt de ene keer al beter dan de andere maar ik vind het allemaal geweldig en geniet met volle teugen van mijn leventje hier.

 

Waar jullie ongetwijfeld op zitten te wachten is nieuws over mijn project.... want ja, dat is natuurlijk dé reden waarom ik naar Py ben gekomen. Ik weet niet goed waar te beginnen. Amper enkele dagen heb ik er gewerkt en er valt zoveel te vertellen.... Het schooltje Cebinfa (Centro de Bienestar de la Infancia y la Familia)  Ko’eju ligt in La Chacarita, in een sloppenwijk van Asuncion, vlakbij het centrum en aan de rand van de rio Paraguay. Superkleine oppervlakte maar er wonen ongeveer 10.000 mensen en telkens als het fel regent, zoals de voorbije dagen, staat de hele wijk onder water.

 

De eerste dag werd ik op de grens van de wijk opgehaald door Paty, de directrice (héél erg vriendelijk), die me begeleidde omdat de buurt me eerst moet kennen vooraleer het een beetje veilig is om er alleen rond te lopen. Dat was meteen een eye-opener van jewelste. Geen straten en asfalt maar stenen en modder. O-ve-ral! Het had net ontzettend geregend en alles stond onder water. Varkens en kippen lopen zo rond in de straat en de geur is navenant. De huisjes zijn super super klein, soms van baksteen, maar heel vaak van enkele houten planken en zeilen. Vaak zijn die “huisjes” eigenlijk maar één kamer die voor een familie van soms meer dan 6 personen dient als living, keuken, badkamer én slaapkamer.... Ik heb nog nooit in mijn leven zo’n armoede gezien en eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er heel even écht niet goed van ben geweest. Je verwacht armoede, maar dit is Armoede met een grote A.... zo wraakroepend als je in die sloppenwijk rondloopt en op 500m zie je de grotere (maar naar onze norme kleine) flatgebouwen van Asunción met al hun rijkdom.... SLIK!

wijk blog.jpg

 

 Het schooltje ligt aan de ingang van die wijk en vangt dagelijks een 40-tal kindjes op tussen 2 en 12 jaar, die in die wijk wonen. Voor die kindjes is de aandacht die ze er krijgen vaak de enige van de hele dag. Het eten dat ze er krijgen is ook het enige van de dag. De ouders hebben vaak wel plata (geld) maar spenderen dat liever aan drank of iets anders dan aan hun kindjes. In putje winter lopen ze er in fijne kleertjes en op blote voeten en slippers rond.... in een schooltje waar geen verwarming is (ik had een muts aan om te werken!) en waar de deuren constant openstaan. Dankzij AFS-er Steffi is het schooltje ondertussen wel een beetje vernieuwd: in plaats van één grote zaal is er nu een grotere zaal en drie kleintjes, zodat er lesjes kunnen worden gegeven in kleinere groepen volgens leeftijd. Ik ga werken met de oudere kindjes, met hen knutselen en spelen en ze wat lesgeven en helpen met hun huiswerk (in de namiddag gaan ze naar school). De kindjes zijn echt superschattig. Gisteren waren er maar 4, Amilcar, Rosaura, Larissa en een manneke wiens naam ik niet kan onthouden, wegens de overstromingen. Vandaag waren ze al met een dertigtal. Heel erg schattig. Ze noemen me “Tia Julie” (tante Julie) en zijn zo super aanhankelijk. Maandag hebben ze me alle kleuren geleerd in het Spaans (ik kende die wel al, maar deed alsof LOL) aan de hand van hun kleurpotloodjes. Zo schattig. Het is aandoenlijk.  Het is ongelofelijk te zien hoe blij die kindjes zijn met zo weinig. Ze lopen rond in vuile kleertjes, de luizen springen écht in het rond, maar geef ze een blad papier en een potlood en ze zijn een uur zoet.... De omstandigheden waar ze thuis leven zijn ook niet alles. Vaak is er sprake van misbruik, mishandeling en soms zelfs prostitutie.... ik mag niet denken aan wat die kindjes allemaal meemaken!

 

Hieronder een foto van een van de klasjes en een foto van de muur met voor elk kindje een handdoekje. 

 handdoekjes blog.jpg

Ik werk er samen met 3 collega’s in de voormiddag. In de namiddag (maar dan werk ik zelf niet) zijn er andere collega’s. Ze zijn echt heel erg vriendelijk maar roddelen ontzettend. Van zodra één de deur uit is, beginnen de andere te roddelen, niet normaal. Horen zien en zwijgen wordt mijn motto denk ik. Ze zijn wel heel behulpzaam naar mij toe, dus ik ben al lang tevreden. Er is ook een kokkin maar er is weinig eten. De staat geeft heel weinig geld aan het schooltje, waardoor we soms fundraisers moeten houden om bijvoorbeeld vlees te kunnen kopen. Maandag aten we gewoon rijst met eieren en steenhard brood van enkele dagen oud. Er was gewoon niets anders. En die kindjes hebben echt honger, thuis krijgen ze soms geen eten, het weinige geld dat er is wordt besteed aan drank of sigaretten. Ze worden ook amper gewassen. Douches hebben ze niet thuis, enkel emmers water en aangezien het nu winter is, is het veel te koud, dus dan maar niet wassen. Het resultaat is een smerige geur die de rest van de dag in je kleren blijft hangen. Echt triestig voor die kindjes. Dinsdag had ik al snel wat chocomelk en koekjes mee voor de gastjes, en ik heb al een hele lading mutsjes besteld bij m'n tante die ze maakt (want het is berekoud en die gastjes lopen rond op teenslippers en in T-shirts soms). Ik ga tandenborsteltjes kopen want er zijn kindjes die gewoon al geen tandjes meer hebben, maar dat zijn allemaal maar kleine uitgaven. Er moet een andere, duurzamere manier zijn denk ik. Iets om over na te denken. Mogelijkheden zat wat betreft de dingen die ik hier ga kunnen doen. Ga nog even de kat uit de boom kijken en nagaan welke behoeften het grootst zijn en hoe ik de kindjes het best kan helpen. Maar dat ik ze ga kunnen helpen.... daar hoef je niet over te twijfelen.

 

Ik heb het er echt lastig mee, met die armoede. Ik heb me goed gehouden in ’t schooltje, maar als je nadien in een rode camionette wordt opgehaald en naar een lekker warm huis, douche en bed kan, naar mensen die voor je koken en uren met je heel gezellig babbelen.... het wringt, het steekt. En dan komen de traantjes.... Héél even maar, daarna komt de strijdlust. Hier gaan we iets aan doen! Ik ben me heel bewust van het feit dat ik de problematiek niet kan veranderen, maar elk klein beetje helpt, en als ik die kindjes ook maar een klein beetje kan helpen, dan ben ik al heel tevreden! Wordt vervolgd!

 

Hieronder nog twee foto's, één van het zicht op de rivier Paraguay en één met de kaart van Asunción met helemaal links aan het water mijn werk (A) en iets mee naar rechts bovenaan (X) mijn huis, samen met de buslijnen en andere héél belangrijke plaatsen :-)

rio.jpg
kaart.jpg

klas blog.jpg

 

01:55 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Waauw Julie, aangrijpend!!!! Mooi verslagje!!

Gepost door: Eva | 14-07-10

Julie, ik geniet van je blogs. Ik voel me altijd weer een beetje in Paraguay. Als je concrete plannen hebt om je schooltje daar te helpen, wil je ik altijd vanuit België steunen. besos xx

Gepost door: Nele | 14-07-10

wow hevig verslagje we leiden een luxe bestaan hier trots dat je daar je steentje bijdraagt

Gepost door: Berry | 14-07-10

Hoi,

aan de hand van wat ik lees kan ik besluiten dat jouw werk veel zwaarder is dan het mijne. Toen ik mijn gastzus vertelde waar je werkte, was haar reactie ´waarom zou AFS iemand daar zenden? het is daar gevaarlijk!´. Ik vond de omstandigheden in de guarderia waar ik werk al zielig, maar daar is het nog een stuk erger... Veel moed, ik bewonder je werk voor de kindjes!

Gepost door: Emilia | 14-07-10

Heel veel bewondering voor je werk daar Julieke !!
Echt chapeau.

Gepost door: Lut | 15-07-10

De commentaren zijn gesloten.