19-07-10

Het leven zoals het is - Asunción

’t Is alweer meer dan een week geleden dat ik voet op Paraguayaanse bodem zette, een beetje onwennig m’n nieuwe familie onmoette en stapje voor stapje begon kennis te maken met de Paraguayaanse cultuur.  Zoveel nieuwe zaken, zoveel indrukken, zoveel dingen die raar leken of die ik niet begreep. Een nieuwe taal, een nieuwe omgeving... Zoveel dagen later lijkt er een beetje orde te komen in die chaotische omgeving en heb ik zowaar een eigen routineke ontwikkeld, me gewoontes eigen gemaakt en de taal al voor een stuk overgenomen van mijn nieuwe landgenoten. Tijd dus om jullie een idee te geven van een (week)dag in m’n leven in Asunción.

Ik woon bij de familie Moura (mama Myrian, papa Poncho en zus Mariella) in Calle Concordia, in de barrio (wijk) Jara. Een heel rustige wijk in het oosten van de stad, lekker dichtbij alles en toch niet in de drukte van het centrum. Beide ouders zijn gepensioneerd en zijn dus de hele dag thuis, zus Mariella werkt overdag in een Chileense firma en doet 's avonds nog allerlei vrijwilligerswerk voor AFS.  De mama kookt echt superlekker, zodat we elke dag Paraguayaanse lekkernijen op ons bord krijgen (chipa guazu, mbeju, sopa paraguaya, milanesa...) 'k Heb een eigen kamertje en badkamer en heb het er nu best naar m'n zin. Het begin was wel even aanpassen omdat Paraguayanen heel bezorgd en beschermend zijn, en dat is voor een zelfstandige vrouw van 31 niet altijd evident :-) Ik dacht dat ik wat ging krijgen als de papa me ging tonen hoe ik melk moet opwarmen of m'n was ophangen, maar 't was wel goed bedoeld. De modus vivendi is ondertussen na lang babbelen gevonden! Super! Een foto van de wijk:

wijk.jpg

Om 6u20 gaat de wekker. Jaja, ik ben misschien officieel met vakantie, maar een vakantie is het hier zeker niet. Om 6u20 sta ik op, trek ik m’n 37 lagen kleren aan en ga ik ontbijten beneden in de keuken. Ontbijt met brood en toebehoren kennen ze hier niet echt. Meestal is het fruit of yoghurt en dan ook crackers of kokitos, dat zijn kleine bolletjes brood met een hard korstje rond. Ik beperkt me vaak tot wat yoghurt en  warme koffie met melk. Op dat uur ’s morgens krijg ik niet meer binnen.

Papa voerde me deze week naar het werk, maar vanaf morgen ga ik met de bus. Eens benieuwd wat dat gaat geven, want uurroosters hebben ze hier niet. De bus komt... als hij komt. Je kan daar dus een kwartier staan wachten, of een uur. Maar da’s normaal. Paraguayanen hebben blijkbaar tijd. Véél tijd. Netjes word ik afgedropt aan de ingang van de Chacarita, waar het asfalt vervangen wordt door modder en stenen en de huizen steeds kleiner worden. Mijn schooltje ligt er niet zo ver in, in de wijk, en de mensen beginnen me ondertussen te kennen en groeten me. In Paraguay groet je mensen uitbundig en vraag je ook telkens “que tal” of “como estas”. Tijd zat voor een praatje als je zin hebt. Soms komen er kindjes langs van de school, die zwaaien dan uitbundig “tia, tia”, grappig.

Tussen 7u en 7u30 kom ik op school toe. Dan zijn er nog geen kindjes, maar de collega’s wel. Daar ontbijt ik vooor de tweede keer. Eerst drinken we allemaal samen (uit dezelfde beker natuurlijk) de mate thee (yerba mate met warm water) en wordt er ferm geroddeld. Mijn rol daarin beperkt zich tot horen zien en zwijgen want daar doe ik niet aan mee. We maken de cocido met kokitos klaar voor de kindjes (yerba mate met warme melk en stukjes brood in) en als de kindjes eten, eten wij dat ook. De eerste dag vond ik het maar bizar, maar ondertussen ben ik de smaak beginnen appreciëren en kijk ik zelfs uit naar dat moment van de dag, samen met de collega’s. Yerba mate vind je hier trouwens in alle mogelijke geuren en kleuren; bewijs een foto uit de supermarkt:

yerba.jpg

Dan begint de schooldag. Er komen dagelijks tussen de 30-40 kindjes, tussen 2 en 12 jaar oud. Volgens leeftijd worden ze ingedeeld in drie groepen en die gaan dan elk naar hun klasje. Die klasjes zijn er dankzij een vorige vrijwilliger, Steffi, die de enorme speelzaal heeft laten ombouwen tot een nog steeds grote speelzaal en drie kleinere ruimtes. In het kleinste klasje (van tia Noella) kan je niet meer doen dan wat spelen, maar in de grotere klasjes proberen we de kindjes toch wat te leren lezen, schrijven en rekenen. Ik help mee in het klasje van de allergrootse, de klas van Tia Antonia. Geef er rekenles, dictee en help hen bij huiswerk van school (sommigen gaan in de namiddag naar school). ’t Is de lastigste groep, omdat ze vaak een grote mond hebben (en een slechte opvoeding thuis dus weinig manieren) maar tegelijkertijd de interessantste groep omdat je met hen ook daadwerkelijk kan communiceren. De lesjes duren 1,5u of zo, en dan is het tijd voor een tienuurtje, waarna ze nog een uur buiten ravotten op de speelplaats. Rond half twaalf gaan ze dan middageten, en daarna gaan de kleintjes slapen en de grote naar huis. Wat me dan nog rest is eten samen met de collega’s (dezelfde kost als de kindjes) en dan zit m’n dagtaak erop, zo rond 13u.  We proberen zoveel mogelijk variatie in de lesjes te brengen, op vrijdag is er turnles en ik bracht ook al spelletjes en speelgoed mee. De verzameling kleurplaten om in te kleuren is voor volgende week, zullen ze super vinden!

Hieronder en fotootje van Amilcar & ik, één van mijn lievelingetjes, amper 2,5 jaar oud, en een fotootje getrokken tijdens de turnles:

amilcar.jpg
turnles.jpg

Het blijft voor mij moeilijk om na zo’n heerlijke voormiddag met die gastjes, zij het in verschrikkelijke omstandigheden, terug te keren naar mijn mooie wijk, een huis van baksteen, een familie, een bed, een douche, warm eten,.... het wringt een beetje. ‘k Heb die kindjes ondertussen wat leren kennen, en elke dag zijn ze iets meer aanhankelijk, elke dag vertrouwen ze me iets meer toe. Ze vertellen me wat er thuis gebeurt (Larissa vertelde bijvoorbeeld dat haar mama zwanger is en ze binnenkort een zoveelste zusje zou krijgen. Ze hoopt dat het de naam “Julie” krijgt – schattig toch?) en wat ze in de namiddag doen. Ongelofelijk hoeveel je van die kindjes terugkrijgt.

'k Ga volgende week, of de week erop, eens samenzitten met Pati, de directrice, om te zien hoe we onze (jullie) centjes het beste gaan kunnen besteden. Ik dacht eerst om wat te investeren in het gebouw, maar vernam ondertussen dat de overheid plannen heeft om de Chacarita plat te leggen en er een spoorlijn te leggen, dus dat lijkt me geen briljant idee. Beter iets dus dat ze kunnen meenemen als ze moeten gaan verhuizen. Logisch is sowieos lesmateriaal, schriftjes enz.... , speelgoed voor de kleintjes en kleren, vooral kleren. Maar ik wil ook iets groters, en denk in de richting van een installatie voor in de keuken zodat ze het vlees niet hoeven te bewaren in kannen met water maar in een frigo bijvoorbeeld.... mogelijkheden zat. Ik houd jullie op de hoogte. Inte, de vorige vrijwilliger is ook bezig met een soort van “Foster Parents” ding voor de kindjes hier, amar het verloopt hier – naar Paraguayaanse gewoonte – nogal traag, dus daar probeer ik ook een beetje achter te zitten want Inte is ondertussene terug thuis in België.

In de namiddag ben ik dus “vrij” al is "vrij" tot nu toe een beperkt begrip door de overbezorgdheid van m'n gastouders, maar dat is ondertussen uitgeklaard en nu zou ik dus veel meer alleen weg kunnen gaan. Joepie! Eens rondlopen in het centrum, een boottocht op de Parauay, eens naar het shoppingcentrum enz... Verder tijd met de familie, op bezoek bij grootmoeder nini, praten, tv kijken ezn... In de weekend nog meer vrije tijd, en zo ging ik bijvoorbeeld gisteren met m'n zus naar de cinema (Sex & the City 2) en gaan we ook eens op weekend naar Encarncacion en naar Brazilië (Foz do Iguazu).

Mijn vrije tijd wordt ook voor een groot stuk ingenomen door lopen. 'k Heb me namelijk ingeschreven voor de Marathon del bicentenario de Paraguay in Asuncion op 8 augustus. Super, toch? 't Had enige voeten in de aarde omdat ik een medisch attest nodig had. Papa en ik dus naar de dokter en na een GRONDIG (ahum) onderzoek, waarin me werd gevraagd hoeveel marathons en halve marathons (respectievelijk 6 en 15 dus) ik al gelopen had werd me door de dokter in kwestie (die overigens de arts is van de nationale voetbalploeg- jajaja! charmante kerel trouwens) een atestje in de pollen geduwd. Fijn! Leuk is dat we allemaal in dezelfde shirts gaan moeten lopen: de 10km deelnemers in blauw, de 21Km deelnemers in wit en de 42km deelnemers (ik dus) in rood. Niet toevallig de kleuren van de Paraguayaanse vlag Spannend he!. Ik train zowat dagelijks in het park Nu Guasu (guarani voor 'groot park') en heb daart ook ontdekt dat er een atletiekclub is, de "Asuncion Runners". Ze waren er vandag niet, maar de volgende keer ga ik vragen of ik niet tijdelijk lid mag worden, zodat ik ook wat Paraguayaanse mensen leer kennen. De mensen in het park beginnen me ook al te kennen, groeten me en zwaaien af en toe eens. Er moet trouwens iets in de Paraguayaanse lucht hangen want elke  training heb ik al afgelegd aan een snelheid die veel hoger ligt dan thuis, en zonder enige moeite. Zo super.   Allemaal supporteren dus op 8 augustus!

Moeilijk te verteren blijft de koude. ’t Is hier putje winter en eigenlijk is het hier niet eens zo koud, als je vergelijkt met Belgische winters, maar toch.... Het is hier rond de 6 à 10 graden overdag. “Valt wel mee” denk je dan. Ja, dat valt mee als je buiten loopt met dikke jas en een muts en sjaal. ’t Probleem is: in Paraguay hebben demensen geen verwarming én de huizen zijn  -  wegens de superwarme zomers – al redelijk “koud” op zich. Het resultaat is dat het ook binnen in huis megakoud is en dat we met diezelfde winterkleren aan tafel zitten, televisie kijken en slapen. In mijn badkamer is het 4-5 graden, uit de douche komt enkel koud water. Je komt op den duur op een punt dat de koude tot in het binnenste van je beenderen zit en je je  écht niet meer kan verwarmen. ‘k Heb gewoon echt al liggen klappertanden in mijn bed en ben es opgestaan met een stijve nek, gewoon van de kou. Probleem is ook dat het regent en ze hebben hier geen deftige rioleringen, dus alle straten staan blank momenteel.  ‘k Zal blij zijn als het  hier wat opwarmt, dat voorspellen ze binnen een dag of 10!

’s Avonds eten we dan ook nog samen met de familie. Het eten is hier echt superlekker: empanadas, sopa paraguaya, torta, chipa (guazu), mbeju,.... ‘k vind het allemaal superlekker. En toch.... de kilo’s vliegen eraf. Ik eet, meer dan thuis zelfs : twee keer ontbijt, middageten en avondeten, maar een gevecht tegen de kilo’s zal het toch niet worden. Ben al een kilo of 2 kwijt op een week J ‘k Denk dat de emoties me meer parten spelen dan ik had verwacht... en de accute buikloop (oeps) sinds een uur of twee helpt ook niet echt haha. Nieuw record: ik kan mijn jeansbroek aan en uitdoen zonder de knop en de rits open te doen!

De taal gaat me steeds beter af. Het is geen Spaans zoals we in Spanje kennen, helemaal niet. Het gebruik van de tijden is helemaal anders en ze hebben ook andere woorden ('bril' is bv 'gafas' in Spanje maar hier 'anteojos', 'hier' is niet "aqui' maar "aca" en drinken is niet "beber" maar "tomar"). Daarbij komt dat ze heel snel spreken en een beetje zingen (de Limburgers van Z-Amerika?) én bovendien mengen ze het Spaans continu met het Guarani, de tweede taalvan het land. In één zin heb je beide talen door elkaar, compleet maf. En dat Guarani, da's dus echt niet te verstaan ("nee" is bijvoorbeeld "nahaniri").... een uitdaging! Maar ik trek m'n plan en hier thuis spreken ze gelukkig enkel Spaans :-)

Tja, ik schrijf heel eerlijk op hoe het hier is, hoe ik het ervaar en hoe ik me voel. Dat het niet allemaal rozegeur en maneschijn is , is duidelijk. Maar dat is ok, dat is een deel van de ervaring. Belangrijk is vooral dat ik helemaal opleef als ik bij de kindjes ben, en dat was ook de bedoeling, ik kwam naar Paraguay om met straatkindjes te werken, en dat is SUPER, en al de rest komt helemaal goed.

marathon.jpg

01:24 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Ik ben heel erg trots over wat je allemaal doet, en superblij dat na een goeie week alles in de plooi valt ;-) Geniet van alles wat je overkomt en blijf je inzetten voor die kleintjes. Dikke kus;

Gepost door: mams | 19-07-10

Hele mooie post lieve schat:-)

Gepost door: Maarten | 19-07-10

Elke keer krijg ik weer kippenvel bij je verhalen,... Ik duim voor je op 8 augustus.
btw: als je nog een plaatsje over hebt in je valies mag je yerba van pajarito meebrengen, dan drinken we samen nog eens maté als je terug bent. x

Gepost door: Nele | 19-07-10

@Nele: wil je de gewone Yerba Mate van Pajarito of die voor de cocido (want daar heb ik zelf ook al een hele voorraad van ingeslaan)? Zeg maar wat je wil, stuur je bestelling per mail en ik doe m'n best!

Gepost door: Julie | 19-07-10

Tia!!
Ik ben blij dat ik eindelijk je avontuur wat kan volgen. Heb nog niet de mogelijkheid gehad om alles te lezen maar dat komt wel. Hetgeen ik reeds las klinkt... super, uitdagend en confronterend tegelijkertijd. Maak er nog iets moois van!!
En we zien elkaar in Bolivië ;-)?
Veel groetjes van een trotse kabouter

Gepost door: Wouter | 21-07-10

Ik ben iendelijk begonnen aan het bij lezen van jou prachtige uitdaging . Het was er nog niet van gekomen doordat in Kroatie het computer gebruik echt heel moeilijk was . 1 computer die gemeenschappelijk kon gebruikt worden . Op de kamer diende je je eigen laptop bij te hebben . En die heb ik niet !! :-)

Je beleefd hier heel wat . Ik , en ik vermoed jij ook , zal het hier emotioneel soms heel zwaar hebben . Zo te moeten zien hoe het leven daar verschild met hier in belgie .
Die marathon is nu ook weer eens prachtig meegenomen he . Unieke kans !!
Vanaf nu ben ik je dagelijkse trouwe lezer !!
Wees voorzichtig ! En toch een beetje luisteren naar de bezorgde raad van de papa des huize !! Kan nooit kwaad !! :-)

Gepost door: coach mario | 21-07-10

Hey Julie,
Ja ja, ook vanuit Nederland wordt aandachtig gelezen hoe het met je gaat.
En dan die mooie foto's er bij......geweldig.
Dat je het af en toe zwaar hebt, moge duidelijk zijn, maar was ook wel te verwachten.
Toch maak ik me daar geen zorgen over, voor zo'n vechter als jij.

Zing - vecht - huil - lach - bid - werk en bewonder.....al dat mooie om je heen.

Dikke kus en flinke knuffel.
Doortje

Gepost door: Doortje | 22-07-10

De commentaren zijn gesloten.