22-07-10

Cuidate princesa

Donderdag alweer.... de dagen vliegen voorbij als je 't goed hebt. En dat is ook zo. Alweer vier dagen gepaseerd in Asunción. Vier dagen van kou, regen, lekker eten, Spaans-Guarani mix, afleveringen van "Calle 7" op televisie... en natuurlijk vier dagen in mijn schooltje. Deze week was het bijzonder druk omdat tia Noella, één van mijn collega's van maandag tot woensdag op vakantie was. En dus moesten haar kindjes (de jongste - 2-4 jarigen) ofwel verdeeld worden over de klasjes van de tia's Eli en Antonia ofwel zou ik haar klasje overnemen. Er werd gekozen voor dat laatse. Spannend! Drie dagen op rij een tiental Spaansprekende koters die overlopen van energie onder mijn hoede. Wat zou dat geven? Awel, dat gaf gewoon.... ALLES! Het was zo superleuk: we maakten tekeningen, we speelden sneeuwwitje en de zeven dwergen, we klooiden ontzettend met plasticine (die ik zelf had gemaakt én gekleurd- jaja, we leren hier vanalles bij in Paraguay) en we speelden ook met balonnen. De tijd vloog om en mijn kindjes hadden het precies wel naar hun zin, 'k vond het zowaar jammer toen tiaNoella vanmorgenterug was :-). Tevens had ik maandag vooralle kindjes een verrassing mee (alle klasjes): ik had mutsjes laten maken voor iedereen omdat het hier berekoud is en de meeste kinderen geen muts hebben. Dus twintig mutskes laten maken, in alle kleuren, effen of gestreept... en ze waren in de wolken ermee! Zo leuk om te zien hoe ze met zo'n eenvoudige dingen zo blij kunnen zijn! Hieronder fotookes van de mutsjes en de balonnen:

mutsen.jpg
balonnen.jpg

Ondertussen ga ik dus ook met de bus naar het werk. Dat is een hele belevenis, want de bussen hebben niet echt uurroosters, ze komen als ze komen, en dat kunnen er dus twee zijn op 5 minuten en dan een heel uur niets...  En bovendien: d bussen hebben haltes, maar ook tussen de haltes door kan je afstappen of opstappen, je moet gewoon teken doen aan de chauffeur waar je dat wil. Heel erg handig maar.... over 500m doe je een halfuur! Ondertussen komen er zeker 20 mensen de bus opgesprongen die vanalles proberen te verkopen: "chipa, chipa chipa" of "medias"... gelijk wat, als ze maar kunnen verkopen. En dat alles in van die kramiekelige oude rammelkaren voor een prijs van 30 ct de rit. Walibi is er niets tegen! Hieronder fotootje van een zonsopgang bij het wandelen naar de bus en van de bus (maar niet in mijn wijk, in een drukkere straat):

zonsopgang.jpg
bus.jpg

Vind hier steeds meer m'n draai en de mensen beginnen me te kennen. Zo maak ik elke morgen voor het werk een babbeltje met Pablo, een man die in de Chacarita woont en die overdag op de parking van el congreso auto's wast om centjes te verdienen voor zijn drie kindjes. Hele vriendeijke man, Pablo, die vanalles wil weten over België en gewoon eens wil praten. Elke dag 5 minuutjes. En vandaag toen ik doorging zei hij "cuidate Princesa" (take care, princess). Vond ik wel schattig. Even verderop stond een man die me vroeg of ikhet niet koud had en of hij me anders voor 1 USD mocht verwarmen.... Brrrr.... 'k denk da'k nog liever onder een koude douche kruip LOL.

Voila, dat is het zo'n beetje voor 't moment. 'k Ga m'n loopsloefkes aantrekken en richting Nu Guasu vertrekken voor een nieuwe training. Hasta la proxima!

 

21:35 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Ik kan het niet beter verwoorden: "Cuídate princesa"... y hasta pronto.

Gepost door: mams | 22-07-10

Goh, ik ben jaloers op je zelfstandigheid! Dat zal ook wel met de leeftijd te maken hebben, maar ik kan hier praktisch niet weg zonder mijn gastzus of mama... Ik wou onlangs een wandelingetje maken in de buurt maar ik was al snel terug thuis aangezien er 2 rare kerels riepen en me even volgden... brrr. De bus alleen nemen? Not done. Ten eerste weigert mijn gastfamilie dat, maar ik kan volledig begrijpen waarom. Ik zou sowieso op de foute bus belanden (die lijken toch allemaal op elkaar?!), vervolgens niet weten waar afstappen, niet weten hoe ik terug geraak,... Dikwijls verveel ik mij dus. Op jouw project wordt er ook echt iets gedaan met de kinderen, wat ik fantastisch vind. In mijn guarderia is het ´speel maar kindjes´, en wij houden hen dan maar in de gaten... Niets spelletjes, af en toe een tekening maken en that´s it. Ik hoop dat dat nog wat verbetert... Nog veel succes!

Gepost door: Emilia | 22-07-10

hoi Jules leuk dat je stilletjes aan je draai begint te vinden en wat tijd voor jezelf kan vrij maken. Heel leuk geschreven verslagjes, je mag echt trots zijn op wat je daar doet.

Gepost door: Berry | 22-07-10

@Emilia: 't zal inderdaad met de leeftijd te maken hebben, maar zoals je in m'n vorig verlsagje kon lezen was het hier vorige week ook zo. Zelfs als ik melk opwarmde hielden ze m'n handje vast, ik werd er knetter van. Dus ik heb daar wel es over gesproken met m'n familie. Ze verstonden het gelukkig wel. Maar de leeftjd speelt wel. Plus het feit dat ik m'n plan kan trekken in het Spaans, als ik erhens niet weet waar ik ben, kan ik het altijdvragen. Probeer het toch eens uit te leggen als het je zo dwarszit en op je project: 't is niet omdat zij niets doen met de kindjes dat de kindjes dat niet leuk zouden vinden.Mss kan je eens met je directrice oveleggen en een paar voorstellen doen? Dan wordt het vast een stuk leuker! Veel succes! En als ik iets voor je kan doen...

Gepost door: Julie | 23-07-10

!Hola! Prachtig om te horen dat alles daar in orde is in Paraguay. Het lijkt me allesbehalve gemakkelijk om de Westerse-schakel om te draaien en alles 'the Paraguyan way' te doen, maar zo te zien lukt het je aardig. We duimen mee voor een mooie uitslag op de marathon. Aan de voorbereidingen te lezen komt dat zeker in orde! Stel het daar nog wel en geniet ervan!
Groentsels...

Gepost door: Kris | 26-07-10

De commentaren zijn gesloten.