26-07-10

Gripa, Paraguayos República o Muerte y día de la Amistad

Beetje stil geweest op m’n blogje de laatste dagen, en dat had een reden... Ik werd geveld door de griep. Was te verwachten natuurlijk,als je hele dagen werkt met klein mannen die lopen te hoesten en snotteren en.... als er een griepepidemie is in Paraguay! ’t Ministerie van Onderwijs heeft vorige week zelfs beslist de wintervakantie met een week te verlengen omdat er zoveel zieken zijn en wegens de onverwacht aanhoudende koude. De koudste winter ooit in Paraguay... ‘k heb mijn moment goed gekozen precies...

Anyway, hele dagen in mijn bedje gelegen (crime scene: zie foto hieronder), geslapen en gelezen dus veel valt er niet te vertellen. Het bezoek aan de Paraguayaanse dokter was wel  ietwat memorabel. De papa ging met me mee, ook tijdens de consultatie. Jaja, het begrip “privacy” vullen ze hier een klein beetje anders in dan bij ons. Zo is het perfect normaal om te vragen “hoeveel weeg je” en “amai, ge zijt precies verdikt / vermagerd” hoor je alle dagen. Sommige mensen spreken ze gewoon aan met “gorda / gordita” (dikkertje).... om maar te zeggen. Mijn gastzus loopt mijn kamer binnen en buiten zonder te kloppen en ze voelen ook aan je haar en aan je kleren. Als ik thuiskom van het lopen zegt de gastmoeder tegen mij “je stinkt naar zweet”, en dat is dan helemaal niet beledigend bedoeld,maar best wel even wennen. Ze zijn gewoon zo. Perfect normaal dus – in hun ogen- dat de vader mee naar binnen ging bij de dokter.Voor mij iets minder. De dokter had dat precies wel door en dus... luisterde hij naarmijn longen met zijn stethoscoop... met mijn kleren nog aan! Vier (!!) lagen kleren had ik aan door de kou, en zo luisterde hij naar mijn longen, ’t zal wel zijn dat er ne ruis op zat. Enfin, medicamentjes gekregen én complimentjes voor de lage hartslag (si, si, soy atleta) en met enkele dagen rust zou het allemaal in orde moeten komen.

bed.jpg

Laten we zeggen dat het  niet mijn leukste weekend in Paraguay was. Ziek zijn is één ding. Ziek zijn in een land waar je niet alles verstaat en de mensen jou niet altijd verstaan is al veel minder. Ziek zijn en niet in je eigen bedje kunnen liggen, niet kunnen eten wat je gewoon bent en je man niet bij je hebben... dat is helemaal LALA.  Thuis deden ze nochtans echt hun best hoor, brachten me warme theetjes en waren heel bezorgd, maar toch... nog nooit zo mijn eigen bed gemist. Stom hé. Ondertussen schijnt het zonnetje weer, letterlijk en figuurlijk. Eindelijk beter weer buiten en ik begin me ook steeds beter te voelen. Nog niet gaan werken vandaag, maar vanaf morgen hoop ik weer bij m’n kindjes te zijn.

Door de Paraguayaanse griep lagen niet alleen de werk-activiteiten stil, maar ook de trainingen voor de marathon, dat spreekt voor zich. Ik durf ook niet te snel opnieuw te beginnen trainen, dus ’t zal een marathon worden op basis van de conditie die er is. Een PR zal er niet inzitten, maar uitlopen moet zeker lukken. 42km genieten, dat moet het worden, en dat zal ook zo zijn. De marathon wordt georganiseerd voor het 200-jarige bestaan van Paraguay en is een heel feest in de stad. Drie dagen voordien wordt de marathon –expo gehouden, met niet alleen standjes met loopgerief en het ophalen van de borstnummers, maar ook heuse proeverijen van Paraguayaanse specialiteiten en optredens met typische volksdansen en zo. Voor de start van de marathon (om 7u ’s morgens) zal ook het nationaal volkslied van Paraguay  - “ Paraguayos, República o Muerte” – worden gespeeld en gezongen (geluidsfragment hieronder).Voor een gevoelig kiekske als mezelf belooft dat weer voor de nodige traantjes te zullen zorgen. ‘k Ben alvast aan het oefenen op de tekst: -)
podcast

Verder belooft het een drukke week te worden: elke voormiddag werken met de kindjes natuurlijk. Deze week ga ik ze o.a. verrassen met de verzameling kindersurprise-speeltjes die ik meekreeg (danku Kris). Een hele zak vol speeltjes, mijn gastzus en ik waren er alvast een hele avond zoet mee om alle stukjes ineen te puzzelen. Tevens heb ik mijn kleurplaten laten afdrukken, zullen ze ook leuk vinden.

peetjes.jpg

Eén van deze dagen ga ik in de namiddag met mijn gastouders naar de jaarlijkse Expo (die gelukkig ook een week verlengd is) en vrijdag (30 juli) is hier in Paraguay de “dia de la amistad”, of de dag van de vriendschap. Een naar ’t schijnt héél belangrijke dag hier, na kerst en pasen dé feestdag van het jaar. Er is dan vanalles te doen in de stad en normaal gezien ga ik vrijdagavond met m’n gastzus naar een fuif. Eens het beter weer wordt staat er ook een weekendje Encarnación op het programma en een weekendje naar Cuidad del Este en Foz do Iguazu (de watervallen van Iguazu). We gaan ons hier niet vervelen! Nu eerst nog die laatste vieze beestjes naar huis sturen en dan kunnen we er weer tegenaan!

17:13 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

dat volkslied is precies al even vrolijk als het onze ;-)

Gepost door: Maarten | 26-07-10

Ik ben ooit in Iguassu geweest. Als ge niet veel tijd hebt en ge moet kiezen, doe dan de kant op Braziliaans grondgebied. Mooi overzicht en frontaal zicht van de gehele watervallenreeks. Langs de Argentijnse kant loop je er met bruggetjes over en dan staat ge er zo dicht met uw neus op dat ge het eigenlijk niet meer ziet. Als ge tijd genoeg hebt, doe dan beide kanten natuurlijk. Zorg wel voor een goed paspoort en weinig bagage om de grenspost te doen ;-) Vervoer regelen op voorhand gaat je veel tijd besparen aangezien dat echt geen wandelafstanden zijn en het bovendien the middle of nowhere is (in beide landen) met slechte busconnecties.

Gepost door: wolf | 27-07-10

oei ziek geweest ! Wat er toch op 5 dagen allemaal kan gebeuren ! Je beleefd daar een geweldige tijd , maar zeker ook een vermoeiende tijd vermoed ik .
Toch ook geweldig dat je af en toe de omgeving kan en mag verkennen . Het gast gezin lijkt me geweldig . Andere gewoonten , maar dat is te verwachten he ! Dat dokters bezoek .......best ambetant . Dilden ze daat geen beleefde tegenspraak ? Zo van .....bij ons is dit echt niet de gewoonte ?? Moeten zij toch ook begrijpen !! ?? niet ?

allee tot blogs nog en veel suc6 met je marathon !! Gaat zeker lukken !!

Gepost door: coach mario | 28-07-10

Meis, Baaalen dat je ziek bent, maar voor wat ik lees ..... je doet het geweldig!!

Hoe moeilijk moet het zijn om deze armoede te zien en doorleven met de kindjes, en toch weet je een positieve spirit te behouden en ga je ervoor .... dat het af en toe ook heel verdrietig is kan ik me heel goed voorstellen, heb hier met een zakdoek erbij je verhalen gelezen ..... het laat jouw kracht zien en liefde. Wauw!!

Succes met beter worden, de maraton, en al wat je nog gaat beleven!

Liefs, Anne

Gepost door: Anne | 28-07-10

De commentaren zijn gesloten.