30-07-10

Feliz día de la Amistad !

A todos mis amigos y amigas (en Bélgica, Holanda, los Estados Unidos, Alemania, Inglaterra, Paraguay,....): FELIZ DIA DE LA AMISTAD!  Mocht het nog niet helemaal duidelijk zijn, vandaag vieren we in Paraguay de dag van de vriendschap. Een bijzonder groots gebeuren zo is me ondertussen duidelijk geworden, het schijnt na kerstmis en pasen één van de meest gevierde feestdagen te zijn. In het leven geroepen in 1958 door ene Ramón Artemio Bracho die vond dat er in onze wereld te weinig belang werd gehecht aan begrippen zoals vriendschap en loyauteit. ondertussen wordt de dia de la amistad in zowat alle Zuid-Amerikaanse landen gevierd, echter niet altijd op 30 juli. Maar hier dus wel, en dat hebben we geweten. Overal op straat kraampjes waar je vanalles kan kopen voor je vrienden, op het werk groet iedereen elkaar met twee kussen en felicitaties en de kranten staan er vol van. Vanavond zijn er op verschillende plaatsen in de stad grote fuiven, zoals o.a. de Bamvulcan waar wij waarschijnlijk naartoe gaan gaan. Superleuk dus. En dat wilden we onze kindjes natuurlijkk niet ontnemen. Nu hebben zij geen centjes om elkaar cadeautjes te kopen, dus hebben we iets anders gedaan: de voorbije dagen lieten we ze  schilderen en kleuren en met die gekleurde papieren maakten we,met origami, een soort van "doosjes". Die hebben we dan gevuld met lekkers: lekstokken, koekjes en snoepjes (gekocht met onze centjes :-) ). Dan moesten ze allemaal een naam "trekken" van iemand en met die persoon hun doosjes uitwisselen tijdens een heuse ceremonie met bijhorende knuffels en kusjes. Supershattig allemaal en ze waren in de wolken, de kindjes. Hieronder enkele fotootjes, van de doosjes, de groep, de uitwisseling, enz.... niets dan stralende gezichtjes, en zo zien we het graag!

doosjes.jpg
in een ronde.jpg
uitwisselen.jpg
milton.jpg
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Iets heel anders nu: ik vertrok naar Paraguay met een heleboel goede bedoelingen maar ook, met heel wat centjes die ik dankzij jullie allemaal had ingezameld (run for Paraguay, spinning for Paraguay, de cakeverkoop,...).  Nu ik ongeveer op de helft van 'mn verblijf ben hier (oh - wa gaat de tijd toch snel) is het tijd om te beslissen wat er met die centjes gaat gebeuren.  Awel: dat is het volgende:
1. Vanmorgen ben ik samen met de directrice op stap geweest naar verschillende electrozaken en ik heb er een grote ijskast én een elektrisch fornuis gekocht. Momenteel hebben ze een superkleine frigo die heel slecht sluit, met als resultaat dat het vlees bv. gewoon bewaard wordt in grote kannen water (bij temp van 34° buiten!)! Gekkenwerk dus. Bovendien hebben ze een gasfornuis maar.... geen geld voor gas..... De electriciteit wodt echter betaald door de overheid dus: een elektrisch fornuis is de oplossing! Beiden worden maandag of dinsdag geleverd. Toen we het daarnet aan Ali, de kokkin vertelden, begon ze te huilen van contentement. En wie mij kent weet wat dat betekent: ik dus ook ;-)
2. Een groot probleem van de kindjes hier is kledij. Ik liet al voor alle kindjes mutsjes maken toen het zo koud was. We gaan ook voor alle kindjes schoentjes kopen én T-shirts laten maken met het logo van het schooltje op.
3. Een deel van de centjes gaat gebruikt worden voor materiaal voor de kindjes (papier, potloden, verf, schriftjes,...) en voor speelgoed.
4. Wat ik nu al vaak doe is iets van eten meebrengen voor de kindjes! De guarderia krijgt van de overheid maandelijks een bepaalde hoeveelheid eten, amar dat is bijzonder beperkt. Zo moeten ze het stellen met 10 liter melk voor een hele maand, voor een veertigtal kinderen. Of met 40 eieren... Je hoeft niet gestudeerd te hebben om te weten dat dat veel te weinig is. Geld voor vlees is er al helemaal amper. En dus breng ik heel vaak gewoon eten mee van de supermarkt.
5. Tot slot... mijn laatste werkdag is 20 augustus, en dat is toevallig de "dia del niño", of de dag van het kind. Dan wordt er door ons een groot feest voor hen georganiseerd, met cadeautjes, spelletjes, taart... alles wat ze maar kunnen bedenken. Ik ben met de directrice overeengekmen dat ik voor hen die dag zo'n groot springkasteel ga huren, daar zijn ze naar het schijnt dol op, maar de school kanhet niet betalen. Het zalvoor mij ook een mooi afscheid zijn dan om hen te zien spelen en springen. (http://www.globoloco.com.py/ )
Voila, dat is het dan alweer! Ik ga genieten van mijn día de la Amistad, eerst een beetje gaan trainen in Nu Guasu en dan lekker gaan fuiven! Gotta LOVE Paraguay!!!

20:23 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

28-07-10

Por fin salió el sol!

Jippie jajee, jippie jajee! Eindelijk! Eindelijk! Jep, alles dubbel, want niet alleen is m'n griep voltooid verleden tijd en voel ik me eindelijk weer de oude, heb ik eindelijk een dag zonder koorts, hoesten, snot of keelpijn, maar ook..... ein-de-lijk is het hier beter weer! Eindelijk het Zuid-Amerika zoals ik me had voorgesteld, onder een stralende warme zon, met temperaturen tot 26°. Een mens zou voor minder vrolijk worden na 2,5 weken vrieskou! En je raadt het nooit.... nu de zon schijnt en het warm is.... komt er ook warm water uit mijn douche (val nu dood!). Anyway, alle elementen aanwezig dus om op en top te genieten van mijn verblijf in Paraguay, en dat heb ik vandaag zeker en vast gedaan.

'k Had recent alle kleurplaten laten afdrukken (en kopiëren) die ik meehad op een USB-stikkie vanuit België en die had ik vandaag dan eindelijk eens meegenomen naar 't schooltje. De kindjes waren door het dolle heen en lieten speeltjes en eten voor wat het was en wilden gelijk gaan tekenen ("quiero pintar, quiero pintar"). Het eerste uur van de dag was daarmee al snel gevuld.kleurplaten.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Omdat het zo'n mooi weer was zijn we daarna met alle klasjes samen naar de speeltuin getrokken. Met 35 klein gastjes héél de Chacarita door, door de modder en de plassen (van de voorbije weken), de varkens, de smalle straatjes, langs stinkende huizen enz.... tot aan..... de tuin van het Presidentieel Paleis. Ja, de tegenstelling kan niet groter zijn, het paleis met al zijn pracht en praal ligt op nog geen 500m van de Chacarita. De toeristen worden netjes op die manier rondgeleid dat ze het ene niet te zien krijgen, het andere wel.... Hoe dan ook, daar, aan het water ligt een - voor Paraguayaanse normen - gigantische speeltuin waar de kindjes zich twee uur lang ongelofelijk hebben uitgeleefd. Ze hebben gespeeld, geravot, genoten van het zonnetje, ruzie gemaakt, elkaar haren uitgerukt... enfin, alles wat kindjes zoal doen in een speeltuin. Maar 't was superleuk en 't was vooral genieten van een eerste lentezonnetje!

deborah.jpg
emilce.jpg
palacio.jpg

Voor de rest gaat alles hier prima. 'k Wil jullie wel es bedanken voor de fijne reacties, zowel hier op m'n blog als in m'n mailbox en voor de bijdragen die er nog zijn bijgekomen! Gracias mil!

20:39 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-07-10

Gripa, Paraguayos República o Muerte y día de la Amistad

Beetje stil geweest op m’n blogje de laatste dagen, en dat had een reden... Ik werd geveld door de griep. Was te verwachten natuurlijk,als je hele dagen werkt met klein mannen die lopen te hoesten en snotteren en.... als er een griepepidemie is in Paraguay! ’t Ministerie van Onderwijs heeft vorige week zelfs beslist de wintervakantie met een week te verlengen omdat er zoveel zieken zijn en wegens de onverwacht aanhoudende koude. De koudste winter ooit in Paraguay... ‘k heb mijn moment goed gekozen precies...

Anyway, hele dagen in mijn bedje gelegen (crime scene: zie foto hieronder), geslapen en gelezen dus veel valt er niet te vertellen. Het bezoek aan de Paraguayaanse dokter was wel  ietwat memorabel. De papa ging met me mee, ook tijdens de consultatie. Jaja, het begrip “privacy” vullen ze hier een klein beetje anders in dan bij ons. Zo is het perfect normaal om te vragen “hoeveel weeg je” en “amai, ge zijt precies verdikt / vermagerd” hoor je alle dagen. Sommige mensen spreken ze gewoon aan met “gorda / gordita” (dikkertje).... om maar te zeggen. Mijn gastzus loopt mijn kamer binnen en buiten zonder te kloppen en ze voelen ook aan je haar en aan je kleren. Als ik thuiskom van het lopen zegt de gastmoeder tegen mij “je stinkt naar zweet”, en dat is dan helemaal niet beledigend bedoeld,maar best wel even wennen. Ze zijn gewoon zo. Perfect normaal dus – in hun ogen- dat de vader mee naar binnen ging bij de dokter.Voor mij iets minder. De dokter had dat precies wel door en dus... luisterde hij naarmijn longen met zijn stethoscoop... met mijn kleren nog aan! Vier (!!) lagen kleren had ik aan door de kou, en zo luisterde hij naar mijn longen, ’t zal wel zijn dat er ne ruis op zat. Enfin, medicamentjes gekregen én complimentjes voor de lage hartslag (si, si, soy atleta) en met enkele dagen rust zou het allemaal in orde moeten komen.

bed.jpg

Laten we zeggen dat het  niet mijn leukste weekend in Paraguay was. Ziek zijn is één ding. Ziek zijn in een land waar je niet alles verstaat en de mensen jou niet altijd verstaan is al veel minder. Ziek zijn en niet in je eigen bedje kunnen liggen, niet kunnen eten wat je gewoon bent en je man niet bij je hebben... dat is helemaal LALA.  Thuis deden ze nochtans echt hun best hoor, brachten me warme theetjes en waren heel bezorgd, maar toch... nog nooit zo mijn eigen bed gemist. Stom hé. Ondertussen schijnt het zonnetje weer, letterlijk en figuurlijk. Eindelijk beter weer buiten en ik begin me ook steeds beter te voelen. Nog niet gaan werken vandaag, maar vanaf morgen hoop ik weer bij m’n kindjes te zijn.

Door de Paraguayaanse griep lagen niet alleen de werk-activiteiten stil, maar ook de trainingen voor de marathon, dat spreekt voor zich. Ik durf ook niet te snel opnieuw te beginnen trainen, dus ’t zal een marathon worden op basis van de conditie die er is. Een PR zal er niet inzitten, maar uitlopen moet zeker lukken. 42km genieten, dat moet het worden, en dat zal ook zo zijn. De marathon wordt georganiseerd voor het 200-jarige bestaan van Paraguay en is een heel feest in de stad. Drie dagen voordien wordt de marathon –expo gehouden, met niet alleen standjes met loopgerief en het ophalen van de borstnummers, maar ook heuse proeverijen van Paraguayaanse specialiteiten en optredens met typische volksdansen en zo. Voor de start van de marathon (om 7u ’s morgens) zal ook het nationaal volkslied van Paraguay  - “ Paraguayos, República o Muerte” – worden gespeeld en gezongen (geluidsfragment hieronder).Voor een gevoelig kiekske als mezelf belooft dat weer voor de nodige traantjes te zullen zorgen. ‘k Ben alvast aan het oefenen op de tekst: -)
podcast

Verder belooft het een drukke week te worden: elke voormiddag werken met de kindjes natuurlijk. Deze week ga ik ze o.a. verrassen met de verzameling kindersurprise-speeltjes die ik meekreeg (danku Kris). Een hele zak vol speeltjes, mijn gastzus en ik waren er alvast een hele avond zoet mee om alle stukjes ineen te puzzelen. Tevens heb ik mijn kleurplaten laten afdrukken, zullen ze ook leuk vinden.

peetjes.jpg

Eén van deze dagen ga ik in de namiddag met mijn gastouders naar de jaarlijkse Expo (die gelukkig ook een week verlengd is) en vrijdag (30 juli) is hier in Paraguay de “dia de la amistad”, of de dag van de vriendschap. Een naar ’t schijnt héél belangrijke dag hier, na kerst en pasen dé feestdag van het jaar. Er is dan vanalles te doen in de stad en normaal gezien ga ik vrijdagavond met m’n gastzus naar een fuif. Eens het beter weer wordt staat er ook een weekendje Encarnación op het programma en een weekendje naar Cuidad del Este en Foz do Iguazu (de watervallen van Iguazu). We gaan ons hier niet vervelen! Nu eerst nog die laatste vieze beestjes naar huis sturen en dan kunnen we er weer tegenaan!

17:13 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-07-10

Cuidate princesa

Donderdag alweer.... de dagen vliegen voorbij als je 't goed hebt. En dat is ook zo. Alweer vier dagen gepaseerd in Asunción. Vier dagen van kou, regen, lekker eten, Spaans-Guarani mix, afleveringen van "Calle 7" op televisie... en natuurlijk vier dagen in mijn schooltje. Deze week was het bijzonder druk omdat tia Noella, één van mijn collega's van maandag tot woensdag op vakantie was. En dus moesten haar kindjes (de jongste - 2-4 jarigen) ofwel verdeeld worden over de klasjes van de tia's Eli en Antonia ofwel zou ik haar klasje overnemen. Er werd gekozen voor dat laatse. Spannend! Drie dagen op rij een tiental Spaansprekende koters die overlopen van energie onder mijn hoede. Wat zou dat geven? Awel, dat gaf gewoon.... ALLES! Het was zo superleuk: we maakten tekeningen, we speelden sneeuwwitje en de zeven dwergen, we klooiden ontzettend met plasticine (die ik zelf had gemaakt én gekleurd- jaja, we leren hier vanalles bij in Paraguay) en we speelden ook met balonnen. De tijd vloog om en mijn kindjes hadden het precies wel naar hun zin, 'k vond het zowaar jammer toen tiaNoella vanmorgenterug was :-). Tevens had ik maandag vooralle kindjes een verrassing mee (alle klasjes): ik had mutsjes laten maken voor iedereen omdat het hier berekoud is en de meeste kinderen geen muts hebben. Dus twintig mutskes laten maken, in alle kleuren, effen of gestreept... en ze waren in de wolken ermee! Zo leuk om te zien hoe ze met zo'n eenvoudige dingen zo blij kunnen zijn! Hieronder fotookes van de mutsjes en de balonnen:

mutsen.jpg
balonnen.jpg

Ondertussen ga ik dus ook met de bus naar het werk. Dat is een hele belevenis, want de bussen hebben niet echt uurroosters, ze komen als ze komen, en dat kunnen er dus twee zijn op 5 minuten en dan een heel uur niets...  En bovendien: d bussen hebben haltes, maar ook tussen de haltes door kan je afstappen of opstappen, je moet gewoon teken doen aan de chauffeur waar je dat wil. Heel erg handig maar.... over 500m doe je een halfuur! Ondertussen komen er zeker 20 mensen de bus opgesprongen die vanalles proberen te verkopen: "chipa, chipa chipa" of "medias"... gelijk wat, als ze maar kunnen verkopen. En dat alles in van die kramiekelige oude rammelkaren voor een prijs van 30 ct de rit. Walibi is er niets tegen! Hieronder fotootje van een zonsopgang bij het wandelen naar de bus en van de bus (maar niet in mijn wijk, in een drukkere straat):

zonsopgang.jpg
bus.jpg

Vind hier steeds meer m'n draai en de mensen beginnen me te kennen. Zo maak ik elke morgen voor het werk een babbeltje met Pablo, een man die in de Chacarita woont en die overdag op de parking van el congreso auto's wast om centjes te verdienen voor zijn drie kindjes. Hele vriendeijke man, Pablo, die vanalles wil weten over België en gewoon eens wil praten. Elke dag 5 minuutjes. En vandaag toen ik doorging zei hij "cuidate Princesa" (take care, princess). Vond ik wel schattig. Even verderop stond een man die me vroeg of ikhet niet koud had en of hij me anders voor 1 USD mocht verwarmen.... Brrrr.... 'k denk da'k nog liever onder een koude douche kruip LOL.

Voila, dat is het zo'n beetje voor 't moment. 'k Ga m'n loopsloefkes aantrekken en richting Nu Guasu vertrekken voor een nieuwe training. Hasta la proxima!

 

21:35 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-07-10

Het leven zoals het is - Asunción

’t Is alweer meer dan een week geleden dat ik voet op Paraguayaanse bodem zette, een beetje onwennig m’n nieuwe familie onmoette en stapje voor stapje begon kennis te maken met de Paraguayaanse cultuur.  Zoveel nieuwe zaken, zoveel indrukken, zoveel dingen die raar leken of die ik niet begreep. Een nieuwe taal, een nieuwe omgeving... Zoveel dagen later lijkt er een beetje orde te komen in die chaotische omgeving en heb ik zowaar een eigen routineke ontwikkeld, me gewoontes eigen gemaakt en de taal al voor een stuk overgenomen van mijn nieuwe landgenoten. Tijd dus om jullie een idee te geven van een (week)dag in m’n leven in Asunción.

Ik woon bij de familie Moura (mama Myrian, papa Poncho en zus Mariella) in Calle Concordia, in de barrio (wijk) Jara. Een heel rustige wijk in het oosten van de stad, lekker dichtbij alles en toch niet in de drukte van het centrum. Beide ouders zijn gepensioneerd en zijn dus de hele dag thuis, zus Mariella werkt overdag in een Chileense firma en doet 's avonds nog allerlei vrijwilligerswerk voor AFS.  De mama kookt echt superlekker, zodat we elke dag Paraguayaanse lekkernijen op ons bord krijgen (chipa guazu, mbeju, sopa paraguaya, milanesa...) 'k Heb een eigen kamertje en badkamer en heb het er nu best naar m'n zin. Het begin was wel even aanpassen omdat Paraguayanen heel bezorgd en beschermend zijn, en dat is voor een zelfstandige vrouw van 31 niet altijd evident :-) Ik dacht dat ik wat ging krijgen als de papa me ging tonen hoe ik melk moet opwarmen of m'n was ophangen, maar 't was wel goed bedoeld. De modus vivendi is ondertussen na lang babbelen gevonden! Super! Een foto van de wijk:

wijk.jpg

Om 6u20 gaat de wekker. Jaja, ik ben misschien officieel met vakantie, maar een vakantie is het hier zeker niet. Om 6u20 sta ik op, trek ik m’n 37 lagen kleren aan en ga ik ontbijten beneden in de keuken. Ontbijt met brood en toebehoren kennen ze hier niet echt. Meestal is het fruit of yoghurt en dan ook crackers of kokitos, dat zijn kleine bolletjes brood met een hard korstje rond. Ik beperkt me vaak tot wat yoghurt en  warme koffie met melk. Op dat uur ’s morgens krijg ik niet meer binnen.

Papa voerde me deze week naar het werk, maar vanaf morgen ga ik met de bus. Eens benieuwd wat dat gaat geven, want uurroosters hebben ze hier niet. De bus komt... als hij komt. Je kan daar dus een kwartier staan wachten, of een uur. Maar da’s normaal. Paraguayanen hebben blijkbaar tijd. Véél tijd. Netjes word ik afgedropt aan de ingang van de Chacarita, waar het asfalt vervangen wordt door modder en stenen en de huizen steeds kleiner worden. Mijn schooltje ligt er niet zo ver in, in de wijk, en de mensen beginnen me ondertussen te kennen en groeten me. In Paraguay groet je mensen uitbundig en vraag je ook telkens “que tal” of “como estas”. Tijd zat voor een praatje als je zin hebt. Soms komen er kindjes langs van de school, die zwaaien dan uitbundig “tia, tia”, grappig.

Tussen 7u en 7u30 kom ik op school toe. Dan zijn er nog geen kindjes, maar de collega’s wel. Daar ontbijt ik vooor de tweede keer. Eerst drinken we allemaal samen (uit dezelfde beker natuurlijk) de mate thee (yerba mate met warm water) en wordt er ferm geroddeld. Mijn rol daarin beperkt zich tot horen zien en zwijgen want daar doe ik niet aan mee. We maken de cocido met kokitos klaar voor de kindjes (yerba mate met warme melk en stukjes brood in) en als de kindjes eten, eten wij dat ook. De eerste dag vond ik het maar bizar, maar ondertussen ben ik de smaak beginnen appreciëren en kijk ik zelfs uit naar dat moment van de dag, samen met de collega’s. Yerba mate vind je hier trouwens in alle mogelijke geuren en kleuren; bewijs een foto uit de supermarkt:

yerba.jpg

Dan begint de schooldag. Er komen dagelijks tussen de 30-40 kindjes, tussen 2 en 12 jaar oud. Volgens leeftijd worden ze ingedeeld in drie groepen en die gaan dan elk naar hun klasje. Die klasjes zijn er dankzij een vorige vrijwilliger, Steffi, die de enorme speelzaal heeft laten ombouwen tot een nog steeds grote speelzaal en drie kleinere ruimtes. In het kleinste klasje (van tia Noella) kan je niet meer doen dan wat spelen, maar in de grotere klasjes proberen we de kindjes toch wat te leren lezen, schrijven en rekenen. Ik help mee in het klasje van de allergrootse, de klas van Tia Antonia. Geef er rekenles, dictee en help hen bij huiswerk van school (sommigen gaan in de namiddag naar school). ’t Is de lastigste groep, omdat ze vaak een grote mond hebben (en een slechte opvoeding thuis dus weinig manieren) maar tegelijkertijd de interessantste groep omdat je met hen ook daadwerkelijk kan communiceren. De lesjes duren 1,5u of zo, en dan is het tijd voor een tienuurtje, waarna ze nog een uur buiten ravotten op de speelplaats. Rond half twaalf gaan ze dan middageten, en daarna gaan de kleintjes slapen en de grote naar huis. Wat me dan nog rest is eten samen met de collega’s (dezelfde kost als de kindjes) en dan zit m’n dagtaak erop, zo rond 13u.  We proberen zoveel mogelijk variatie in de lesjes te brengen, op vrijdag is er turnles en ik bracht ook al spelletjes en speelgoed mee. De verzameling kleurplaten om in te kleuren is voor volgende week, zullen ze super vinden!

Hieronder en fotootje van Amilcar & ik, één van mijn lievelingetjes, amper 2,5 jaar oud, en een fotootje getrokken tijdens de turnles:

amilcar.jpg
turnles.jpg

Het blijft voor mij moeilijk om na zo’n heerlijke voormiddag met die gastjes, zij het in verschrikkelijke omstandigheden, terug te keren naar mijn mooie wijk, een huis van baksteen, een familie, een bed, een douche, warm eten,.... het wringt een beetje. ‘k Heb die kindjes ondertussen wat leren kennen, en elke dag zijn ze iets meer aanhankelijk, elke dag vertrouwen ze me iets meer toe. Ze vertellen me wat er thuis gebeurt (Larissa vertelde bijvoorbeeld dat haar mama zwanger is en ze binnenkort een zoveelste zusje zou krijgen. Ze hoopt dat het de naam “Julie” krijgt – schattig toch?) en wat ze in de namiddag doen. Ongelofelijk hoeveel je van die kindjes terugkrijgt.

'k Ga volgende week, of de week erop, eens samenzitten met Pati, de directrice, om te zien hoe we onze (jullie) centjes het beste gaan kunnen besteden. Ik dacht eerst om wat te investeren in het gebouw, maar vernam ondertussen dat de overheid plannen heeft om de Chacarita plat te leggen en er een spoorlijn te leggen, dus dat lijkt me geen briljant idee. Beter iets dus dat ze kunnen meenemen als ze moeten gaan verhuizen. Logisch is sowieos lesmateriaal, schriftjes enz.... , speelgoed voor de kleintjes en kleren, vooral kleren. Maar ik wil ook iets groters, en denk in de richting van een installatie voor in de keuken zodat ze het vlees niet hoeven te bewaren in kannen met water maar in een frigo bijvoorbeeld.... mogelijkheden zat. Ik houd jullie op de hoogte. Inte, de vorige vrijwilliger is ook bezig met een soort van “Foster Parents” ding voor de kindjes hier, amar het verloopt hier – naar Paraguayaanse gewoonte – nogal traag, dus daar probeer ik ook een beetje achter te zitten want Inte is ondertussene terug thuis in België.

In de namiddag ben ik dus “vrij” al is "vrij" tot nu toe een beperkt begrip door de overbezorgdheid van m'n gastouders, maar dat is ondertussen uitgeklaard en nu zou ik dus veel meer alleen weg kunnen gaan. Joepie! Eens rondlopen in het centrum, een boottocht op de Parauay, eens naar het shoppingcentrum enz... Verder tijd met de familie, op bezoek bij grootmoeder nini, praten, tv kijken ezn... In de weekend nog meer vrije tijd, en zo ging ik bijvoorbeeld gisteren met m'n zus naar de cinema (Sex & the City 2) en gaan we ook eens op weekend naar Encarncacion en naar Brazilië (Foz do Iguazu).

Mijn vrije tijd wordt ook voor een groot stuk ingenomen door lopen. 'k Heb me namelijk ingeschreven voor de Marathon del bicentenario de Paraguay in Asuncion op 8 augustus. Super, toch? 't Had enige voeten in de aarde omdat ik een medisch attest nodig had. Papa en ik dus naar de dokter en na een GRONDIG (ahum) onderzoek, waarin me werd gevraagd hoeveel marathons en halve marathons (respectievelijk 6 en 15 dus) ik al gelopen had werd me door de dokter in kwestie (die overigens de arts is van de nationale voetbalploeg- jajaja! charmante kerel trouwens) een atestje in de pollen geduwd. Fijn! Leuk is dat we allemaal in dezelfde shirts gaan moeten lopen: de 10km deelnemers in blauw, de 21Km deelnemers in wit en de 42km deelnemers (ik dus) in rood. Niet toevallig de kleuren van de Paraguayaanse vlag Spannend he!. Ik train zowat dagelijks in het park Nu Guasu (guarani voor 'groot park') en heb daart ook ontdekt dat er een atletiekclub is, de "Asuncion Runners". Ze waren er vandag niet, maar de volgende keer ga ik vragen of ik niet tijdelijk lid mag worden, zodat ik ook wat Paraguayaanse mensen leer kennen. De mensen in het park beginnen me ook al te kennen, groeten me en zwaaien af en toe eens. Er moet trouwens iets in de Paraguayaanse lucht hangen want elke  training heb ik al afgelegd aan een snelheid die veel hoger ligt dan thuis, en zonder enige moeite. Zo super.   Allemaal supporteren dus op 8 augustus!

Moeilijk te verteren blijft de koude. ’t Is hier putje winter en eigenlijk is het hier niet eens zo koud, als je vergelijkt met Belgische winters, maar toch.... Het is hier rond de 6 à 10 graden overdag. “Valt wel mee” denk je dan. Ja, dat valt mee als je buiten loopt met dikke jas en een muts en sjaal. ’t Probleem is: in Paraguay hebben demensen geen verwarming én de huizen zijn  -  wegens de superwarme zomers – al redelijk “koud” op zich. Het resultaat is dat het ook binnen in huis megakoud is en dat we met diezelfde winterkleren aan tafel zitten, televisie kijken en slapen. In mijn badkamer is het 4-5 graden, uit de douche komt enkel koud water. Je komt op den duur op een punt dat de koude tot in het binnenste van je beenderen zit en je je  écht niet meer kan verwarmen. ‘k Heb gewoon echt al liggen klappertanden in mijn bed en ben es opgestaan met een stijve nek, gewoon van de kou. Probleem is ook dat het regent en ze hebben hier geen deftige rioleringen, dus alle straten staan blank momenteel.  ‘k Zal blij zijn als het  hier wat opwarmt, dat voorspellen ze binnen een dag of 10!

’s Avonds eten we dan ook nog samen met de familie. Het eten is hier echt superlekker: empanadas, sopa paraguaya, torta, chipa (guazu), mbeju,.... ‘k vind het allemaal superlekker. En toch.... de kilo’s vliegen eraf. Ik eet, meer dan thuis zelfs : twee keer ontbijt, middageten en avondeten, maar een gevecht tegen de kilo’s zal het toch niet worden. Ben al een kilo of 2 kwijt op een week J ‘k Denk dat de emoties me meer parten spelen dan ik had verwacht... en de accute buikloop (oeps) sinds een uur of twee helpt ook niet echt haha. Nieuw record: ik kan mijn jeansbroek aan en uitdoen zonder de knop en de rits open te doen!

De taal gaat me steeds beter af. Het is geen Spaans zoals we in Spanje kennen, helemaal niet. Het gebruik van de tijden is helemaal anders en ze hebben ook andere woorden ('bril' is bv 'gafas' in Spanje maar hier 'anteojos', 'hier' is niet "aqui' maar "aca" en drinken is niet "beber" maar "tomar"). Daarbij komt dat ze heel snel spreken en een beetje zingen (de Limburgers van Z-Amerika?) én bovendien mengen ze het Spaans continu met het Guarani, de tweede taalvan het land. In één zin heb je beide talen door elkaar, compleet maf. En dat Guarani, da's dus echt niet te verstaan ("nee" is bijvoorbeeld "nahaniri").... een uitdaging! Maar ik trek m'n plan en hier thuis spreken ze gelukkig enkel Spaans :-)

Tja, ik schrijf heel eerlijk op hoe het hier is, hoe ik het ervaar en hoe ik me voel. Dat het niet allemaal rozegeur en maneschijn is , is duidelijk. Maar dat is ok, dat is een deel van de ervaring. Belangrijk is vooral dat ik helemaal opleef als ik bij de kindjes ben, en dat was ook de bedoeling, ik kwam naar Paraguay om met straatkindjes te werken, en dat is SUPER, en al de rest komt helemaal goed.

marathon.jpg

01:24 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

16-07-10

La chacarita - de wijk waar ik werk

Weekend! Meestal iets waar ik naar uit kijk, twee dagen om te doen waar ik zin in heb. nu zie ik er een beetje tegenop. De leukste momenten hier zijn deze in het schooltje, bij de gastjes. Vanmorgen hadden we bijvoorbeeld, zoals elke vrijdag, turnles. SUPERschattig gewoon, echt niet normaal! 'k Zal dusblij zijn als het maandag is hihi. Maar dat wilde ik vandaag niet schrijven. Gisteren stelde ik jullie enkele van m'n kindjes voor. Vandaag wil ik jullie foto's tonen van de wijk waar zij wonen, en waar ik dus werk. Die het de Chacarita, aan de oevers van de rivier Paraguay. ngeveer 10000 mensen wonen er op dat kleine stukje grond, dat volledig overstroomt als het regent. Straten zijn er niet, wel smalle gangetjes. D huizen zijn soms gebouwd uit steen, maar meestal uit hout of golfplaten. Ze zijn maar één kamer groot en daarin wonen families van soms 8 personen. Dient dus tegelijkertijd als badkamer, slaapkamer, keuken en living. Op straat overal vuilnis, met daartuissen varkens en kippen. Maar zoals ook de vorige keer: soms zeggen foto's meer dan woorden. Dus bij deze:

barrio4.jpg
barrio3.jpg
barrio1.jpg
barrio5.jpg
barrio6.jpg
barrio2.jpg

21:05 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-07-10

Mijn kindjes - los nenes y nenas de la guarderia

De eerste werkweek zit er al bijna op. Nog maar vier dagen werk ik in het schooltje en ik voel me er al helemaal thuis. Alles overtreft de verwachtingen, zowel in positieve  als in negatieve zin. De armoede is er veel groter dan ik me ooit had kunnen vorstellen. Tegelijkertijd is de warmte en de liefde die je van de kindjes krijgt van onschatbare waarde. Na nog geen vier dagen vliegen ze me in de armen “tia tia tia” als ik toekom ’s morgens, zodat ik de eerste 10 minuten niets anders kan fdoen dan stokstijf te blijven staan. Ze komen naar me toe om hen te troosten. Komen op mijn schoot zitten en vertellen hun verhaal. Aandoenlijk. De omstandigheden zijn verschrikkelijk. ’t Is putje winter, ik heb 5 lagen kleren aan en een muts, zij komen op teenslippers of zonder schoenen. Een jongen kon vandaag zijn eten niet opeten door tandpijn en sommigen ruiken naar uitwerpselen en hebben bruine tanden. En toch, toch zijn ze zo ontzettend blij met kleine dingen. De glimlach die je krijgt als je hun vetertjes toeknoopt, hen even helpt met huiswerk of samen een spelletje speelt, is goud waard. Een glimlach waar veel verdriet achter schuilt, maar het blijft een glimlacht en ik ben blij dat ik mee kan helpen die op hun gezichtjes te toveren. Soms zeggen beelden meer dan woorden –het is ook allemaal zo moeilijk te omschrijven- dus post ik gewoon hieronder enkele foto’s van mijn gastjes. Met dank aan Berry voor de kaartspelletjes van “Cars”, ze vielen in de smaak!. Ik stel jullie voor: de kindjes van la chacarita.....
kindjes7.jpg
kindjes9.jpg
kindjes8.jpg
kindjes6.jpg

kindjes5.jpg

kindjes4.jpg

 

kindjes3.jpg

kindjes2.jpg
kindjes1.jpg

 

 

21:04 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |