Julie's avonturen in Paraguay!

A todos mis amigos y amigas (en Bélgica, Holanda, los Estados Unidos, Alemania, Inglaterra, Paraguay,....): FELIZ DIA DE LA AMISTAD!  Mocht het nog niet helemaal duidelijk zijn, vandaag vieren we in Paraguay de dag van de vriendschap. Een bijzonder groots gebeuren zo is me ondertussen duidelijk geworden, het schijnt na kerstmis en pasen één van de meest gevierde feestdagen te zijn. In het leven geroepen in 1958 door ene Ramón Artemio Bracho die vond dat er in onze wereld te weinig belang werd gehecht aan begrippen zoals vriendschap en loyauteit. ondertussen wordt de dia de la amistad in zowat alle Zuid-Amerikaanse landen gevierd, echter niet altijd op 30 juli. Maar hier dus wel, en dat hebben we geweten. Overal op straat kraampjes waar je vanalles kan kopen voor je vrienden, op het werk groet iedereen elkaar met twee kussen en felicitaties en de kranten staan er vol van. Vanavond zijn er op verschillende plaatsen in de stad grote fuiven, zoals o.a. de Bamvulcan waar wij waarschijnlijk naartoe gaan gaan. Superleuk dus. En dat wilden we onze kindjes natuurlijkk niet ontnemen. Nu hebben zij geen centjes om elkaar cadeautjes te kopen, dus hebben we iets anders gedaan: de voorbije dagen lieten we ze  schilderen en kleuren en met die gekleurde papieren maakten we,met origami, een soort van "doosjes". Die hebben we dan gevuld met lekkers: lekstokken, koekjes en snoepjes (gekocht met onze centjes :-) ). Dan moesten ze allemaal een naam "trekken" van iemand en met die persoon hun doosjes uitwisselen tijdens een heuse ceremonie met bijhorende knuffels en kusjes. Supershattig allemaal en ze waren in de wolken, de kindjes. Hieronder enkele fotootjes, van de doosjes, de groep, de uitwisseling, enz.... niets dan stralende gezichtjes, en zo zien we het graag!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Iets heel anders nu: ik vertrok naar Paraguay met een heleboel goede bedoelingen maar ook, met heel wat centjes die ik dankzij jullie allemaal had ingezameld (run for Paraguay, spinning for Paraguay, de cakeverkoop,...).  Nu ik ongeveer op de helft van 'mn verblijf ben hier (oh - wa gaat de tijd toch snel) is het tijd om te beslissen wat er met die centjes gaat gebeuren.  Awel: dat is het volgende:

1. Vanmorgen ben ik samen met de directrice op stap geweest naar verschillende electrozaken en ik heb er een grote ijskast én een elektrisch fornuis gekocht. Momenteel hebben ze een superkleine frigo die heel slecht sluit, met als resultaat dat het vlees bv. gewoon bewaard wordt in grote kannen water (bij temp van 34° buiten!)! Gekkenwerk dus. Bovendien hebben ze een gasfornuis maar.... geen geld voor gas..... De electriciteit wodt echter betaald door de overheid dus: een elektrisch fornuis is de oplossing! Beiden worden maandag of dinsdag geleverd. Toen we het daarnet aan Ali, de kokkin vertelden, begon ze te huilen van contentement. En wie mij kent weet wat dat betekent: ik dus ook ;-)

2. Een groot probleem van de kindjes hier is kledij. Ik liet al voor alle kindjes mutsjes maken toen het zo koud was. We gaan ook voor alle kindjes schoentjes kopen én T-shirts laten maken met het logo van het schooltje op.

3. Een deel van de centjes gaat gebruikt worden voor materiaal voor de kindjes (papier, potloden, verf, schriftjes,...) en voor speelgoed.

4. Wat ik nu al vaak doe is iets van eten meebrengen voor de kindjes! De guarderia krijgt van de overheid maandelijks een bepaalde hoeveelheid eten, amar dat is bijzonder beperkt. Zo moeten ze het stellen met 10 liter melk voor een hele maand, voor een veertigtal kinderen. Of met 40 eieren... Je hoeft niet gestudeerd te hebben om te weten dat dat veel te weinig is. Geld voor vlees is er al helemaal amper. En dus breng ik heel vaak gewoon eten mee van de supermarkt.

5. Tot slot... mijn laatste werkdag is 20 augustus, en dat is toevallig de "dia del niño", of de dag van het kind. Dan wordt er door ons een groot feest voor hen georganiseerd, met cadeautjes, spelletjes, taart... alles wat ze maar kunnen bedenken. Ik ben met de directrice overeengekmen dat ik voor hen die dag zo'n groot springkasteel ga huren, daar zijn ze naar het schijnt dol op, maar de school kanhet niet betalen. Het zalvoor mij ook een mooi afscheid zijn dan om hen te zien spelen en springen. (http://www.globoloco.com.py/ )

Voila, dat is het dan alweer! Ik ga genieten van mijn día de la Amistad, eerst een beetje gaan trainen in Nu Guasu en dan lekker gaan fuiven! Gotta LOVE Paraguay!!!

Jippie jajee, jippie jajee! Eindelijk! Eindelijk! Jep, alles dubbel, want niet alleen is m'n griep voltooid verleden tijd en voel ik me eindelijk weer de oude, heb ik eindelijk een dag zonder koorts, hoesten, snot of keelpijn, maar ook..... ein-de-lijk is het hier beter weer! Eindelijk het Zuid-Amerika zoals ik me had voorgesteld, onder een stralende warme zon, met temperaturen tot 26°. Een mens zou voor minder vrolijk worden na 2,5 weken vrieskou! En je raadt het nooit.... nu de zon schijnt en het warm is.... komt er ook warm water uit mijn douche (val nu dood!). Anyway, alle elementen aanwezig dus om op en top te genieten van mijn verblijf in Paraguay, en dat heb ik vandaag zeker en vast gedaan.

'k Had recent alle kleurplaten laten afdrukken (en kopiëren) die ik meehad op een USB-stikkie vanuit België en die had ik vandaag dan eindelijk eens meegenomen naar 't schooltje. De kindjes waren door het dolle heen en lieten speeltjes en eten voor wat het was en wilden gelijk gaan tekenen ("quiero pintar, quiero pintar"). Het eerste uur van de dag was daarmee al snel gevuld.

Omdat het zo'n mooi weer was zijn we daarna met alle klasjes samen naar de speeltuin getrokken. Met 35 klein gastjes héél de Chacarita door, door de modder en de plassen (van de voorbije weken), de varkens, de smalle straatjes, langs stinkende huizen enz.... tot aan..... de tuin van het Presidentieel Paleis. Ja, de tegenstelling kan niet groter zijn, het paleis met al zijn pracht en praal ligt op nog geen 500m van de Chacarita. De toeristen worden netjes op die manier rondgeleid dat ze het ene niet te zien krijgen, het andere wel.... Hoe dan ook, daar, aan het water ligt een - voor Paraguayaanse normen - gigantische speeltuin waar de kindjes zich twee uur lang ongelofelijk hebben uitgeleefd. Ze hebben gespeeld, geravot, genoten van het zonnetje, ruzie gemaakt, elkaar haren uitgerukt... enfin, alles wat kindjes zoal doen in een speeltuin. Maar 't was superleuk en 't was vooral genieten van een eerste lentezonnetje!

Voor de rest gaat alles hier prima. 'k Wil jullie wel es bedanken voor de fijne reacties, zowel hier op m'n blog als in m'n mailbox en voor de bijdragen die er nog zijn bijgekomen! Gracias mil!

Beetje stil geweest op m’n blogje de laatste dagen, en dat had een reden... Ik werd geveld door de griep. Was te verwachten natuurlijk,als je hele dagen werkt met klein mannen die lopen te hoesten en snotteren en.... als er een griepepidemie is in Paraguay! ’t Ministerie van Onderwijs heeft vorige week zelfs beslist de wintervakantie met een week te verlengen omdat er zoveel zieken zijn en wegens de onverwacht aanhoudende koude. De koudste winter ooit in Paraguay... ‘k heb mijn moment goed gekozen precies...

Anyway, hele dagen in mijn bedje gelegen (crime scene: zie foto hieronder), geslapen en gelezen dus veel valt er niet te vertellen. Het bezoek aan de Paraguayaanse dokter was wel  ietwat memorabel. De papa ging met me mee, ook tijdens de consultatie. Jaja, het begrip “privacy” vullen ze hier een klein beetje anders in dan bij ons. Zo is het perfect normaal om te vragen “hoeveel weeg je” en “amai, ge zijt precies verdikt / vermagerd” hoor je alle dagen. Sommige mensen spreken ze gewoon aan met “gorda / gordita” (dikkertje).... om maar te zeggen. Mijn gastzus loopt mijn kamer binnen en buiten zonder te kloppen en ze voelen ook aan je haar en aan je kleren. Als ik thuiskom van het lopen zegt de gastmoeder tegen mij “je stinkt naar zweet”, en dat is dan helemaal niet beledigend bedoeld,maar best wel even wennen. Ze zijn gewoon zo. Perfect normaal dus – in hun ogen- dat de vader mee naar binnen ging bij de dokter.Voor mij iets minder. De dokter had dat precies wel door en dus... luisterde hij naarmijn longen met zijn stethoscoop... met mijn kleren nog aan! Vier (!!) lagen kleren had ik aan door de kou, en zo luisterde hij naar mijn longen, ’t zal wel zijn dat er ne ruis op zat. Enfin, medicamentjes gekregen én complimentjes voor de lage hartslag (si, si, soy atleta) en met enkele dagen rust zou het allemaal in orde moeten komen.

Laten we zeggen dat het  niet mijn leukste weekend in Paraguay was. Ziek zijn is één ding. Ziek zijn in een land waar je niet alles verstaat en de mensen jou niet altijd verstaan is al veel minder. Ziek zijn en niet in je eigen bedje kunnen liggen, niet kunnen eten wat je gewoon bent en je man niet bij je hebben... dat is helemaal LALA.  Thuis deden ze nochtans echt hun best hoor, brachten me warme theetjes en waren heel bezorgd, maar toch... nog nooit zo mijn eigen bed gemist. Stom hé. Ondertussen schijnt het zonnetje weer, letterlijk en figuurlijk. Eindelijk beter weer buiten en ik begin me ook steeds beter te voelen. Nog niet gaan werken vandaag, maar vanaf morgen hoop ik weer bij m’n kindjes te zijn.

Door de Paraguayaanse griep lagen niet alleen de werk-activiteiten stil, maar ook de trainingen voor de marathon, dat spreekt voor zich. Ik durf ook niet te snel opnieuw te beginnen trainen, dus ’t zal een marathon worden op basis van de conditie die er is. Een PR zal er niet inzitten, maar uitlopen moet zeker lukken. 42km genieten, dat moet het worden, en dat zal ook zo zijn. De marathon wordt georganiseerd voor het 200-jarige bestaan van Paraguay en is een heel feest in de stad. Drie dagen voordien wordt de marathon –expo gehouden, met niet alleen standjes met loopgerief en het ophalen van de borstnummers, maar ook heuse proeverijen van Paraguayaanse specialiteiten en optredens met typische volksdansen en zo. Voor de start van de marathon (om 7u ’s morgens) zal ook het nationaal volkslied van Paraguay  - “ Paraguayos, República o Muerte” – worden gespeeld en gezongen (geluidsfragment hieronder).Voor een gevoelig kiekske als mezelf belooft dat weer voor de nodige traantjes te zullen zorgen. ‘k Ben alvast aan het oefenen op de tekst: -)

Verder belooft het een drukke week te worden: elke voormiddag werken met de kindjes natuurlijk. Deze week ga ik ze o.a. verrassen met de verzameling kindersurprise-speeltjes die ik meekreeg (danku Kris). Een hele zak vol speeltjes, mijn gastzus en ik waren er alvast een hele avond zoet mee om alle stukjes ineen te puzzelen. Tevens heb ik mijn kleurplaten laten afdrukken, zullen ze ook leuk vinden.

Eén van deze dagen ga ik in de namiddag met mijn gastouders naar de jaarlijkse Expo (die gelukkig ook een week verlengd is) en vrijdag (30 juli) is hier in Paraguay de “dia de la amistad”, of de dag van de vriendschap. Een naar ’t schijnt héél belangrijke dag hier, na kerst en pasen dé feestdag van het jaar. Er is dan vanalles te doen in de stad en normaal gezien ga ik vrijdagavond met m’n gastzus naar een fuif. Eens het beter weer wordt staat er ook een weekendje Encarnación op het programma en een weekendje naar Cuidad del Este en Foz do Iguazu (de watervallen van Iguazu). We gaan ons hier niet vervelen! Nu eerst nog die laatste vieze beestjes naar huis sturen en dan kunnen we er weer tegenaan!

Donderdag alweer.... de dagen vliegen voorbij als je 't goed hebt. En dat is ook zo. Alweer vier dagen gepaseerd in Asunción. Vier dagen van kou, regen, lekker eten, Spaans-Guarani mix, afleveringen van "Calle 7" op televisie... en natuurlijk vier dagen in mijn schooltje. Deze week was het bijzonder druk omdat tia Noella, één van mijn collega's van maandag tot woensdag op vakantie was. En dus moesten haar kindjes (de jongste - 2-4 jarigen) ofwel verdeeld worden over de klasjes van de tia's Eli en Antonia ofwel zou ik haar klasje overnemen. Er werd gekozen voor dat laatse. Spannend! Drie dagen op rij een tiental Spaansprekende koters die overlopen van energie onder mijn hoede. Wat zou dat geven? Awel, dat gaf gewoon.... ALLES! Het was zo superleuk: we maakten tekeningen, we speelden sneeuwwitje en de zeven dwergen, we klooiden ontzettend met plasticine (die ik zelf had gemaakt én gekleurd- jaja, we leren hier vanalles bij in Paraguay) en we speelden ook met balonnen. De tijd vloog om en mijn kindjes hadden het precies wel naar hun zin, 'k vond het zowaar jammer toen tiaNoella vanmorgenterug was :-). Tevens had ik maandag vooralle kindjes een verrassing mee (alle klasjes): ik had mutsjes laten maken voor iedereen omdat het hier berekoud is en de meeste kinderen geen muts hebben. Dus twintig mutskes laten maken, in alle kleuren, effen of gestreept... en ze waren in de wolken ermee! Zo leuk om te zien hoe ze met zo'n eenvoudige dingen zo blij kunnen zijn! Hieronder fotookes van de mutsjes en de balonnen:

Ondertussen ga ik dus ook met de bus naar het werk. Dat is een hele belevenis, want de bussen hebben niet echt uurroosters, ze komen als ze komen, en dat kunnen er dus twee zijn op 5 minuten en dan een heel uur niets...  En bovendien: d bussen hebben haltes, maar ook tussen de haltes door kan je afstappen of opstappen, je moet gewoon teken doen aan de chauffeur waar je dat wil. Heel erg handig maar.... over 500m doe je een halfuur! Ondertussen komen er zeker 20 mensen de bus opgesprongen die vanalles proberen te verkopen: "chipa, chipa chipa" of "medias"... gelijk wat, als ze maar kunnen verkopen. En dat alles in van die kramiekelige oude rammelkaren voor een prijs van 30 ct de rit. Walibi is er niets tegen! Hieronder fotootje van een zonsopgang bij het wandelen naar de bus en van de bus (maar niet in mijn wijk, in een drukkere straat):

Vind hier steeds meer m'n draai en de mensen beginnen me te kennen. Zo maak ik elke morgen voor het werk een babbeltje met Pablo, een man die in de Chacarita woont en die overdag op de parking van el congreso auto's wast om centjes te verdienen voor zijn drie kindjes. Hele vriendeijke man, Pablo, die vanalles wil weten over België en gewoon eens wil praten. Elke dag 5 minuutjes. En vandaag toen ik doorging zei hij "cuidate Princesa" (take care, princess). Vond ik wel schattig. Even verderop stond een man die me vroeg of ikhet niet koud had en of hij me anders voor 1 USD mocht verwarmen.... Brrrr.... 'k denk da'k nog liever onder een koude douche kruip LOL.

Voila, dat is het zo'n beetje voor 't moment. 'k Ga m'n loopsloefkes aantrekken en richting Nu Guasu vertrekken voor een nieuwe training. Hasta la proxima!

’t Is alweer meer dan een week geleden dat ik voet op Paraguayaanse bodem zette, een beetje onwennig m’n nieuwe familie onmoette en stapje voor stapje begon kennis te maken met de Paraguayaanse cultuur.  Zoveel nieuwe zaken, zoveel indrukken, zoveel dingen die raar leken of die ik niet begreep. Een nieuwe taal, een nieuwe omgeving... Zoveel dagen later lijkt er een beetje orde te komen in die chaotische omgeving en heb ik zowaar een eigen routineke ontwikkeld, me gewoontes eigen gemaakt en de taal al voor een stuk overgenomen van mijn nieuwe landgenoten. Tijd dus om jullie een idee te geven van een (week)dag in m’n leven in Asunción.

Ik woon bij de familie Moura (mama Myrian, papa Poncho en zus Mariella) in Calle Concordia, in de barrio (wijk) Jara. Een heel rustige wijk in het oosten van de stad, lekker dichtbij alles en toch niet in de drukte van het centrum. Beide ouders zijn gepensioneerd en zijn dus de hele dag thuis, zus Mariella werkt overdag in een Chileense firma en doet 's avonds nog allerlei vrijwilligerswerk voor AFS.  De mama kookt echt superlekker, zodat we elke dag Paraguayaanse lekkernijen op ons bord krijgen (chipa guazu, mbeju, sopa paraguaya, milanesa...) 'k Heb een eigen kamertje en badkamer en heb het er nu best naar m'n zin. Het begin was wel even aanpassen omdat Paraguayanen heel bezorgd en beschermend zijn, en dat is voor een zelfstandige vrouw van 31 niet altijd evident :-) Ik dacht dat ik wat ging krijgen als de papa me ging tonen hoe ik melk moet opwarmen of m'n was ophangen, maar 't was wel goed bedoeld. De modus vivendi is ondertussen na lang babbelen gevonden! Super! Een foto van de wijk:

Om 6u20 gaat de wekker. Jaja, ik ben misschien officieel met vakantie, maar een vakantie is het hier zeker niet. Om 6u20 sta ik op, trek ik m’n 37 lagen kleren aan en ga ik ontbijten beneden in de keuken. Ontbijt met brood en toebehoren kennen ze hier niet echt. Meestal is het fruit of yoghurt en dan ook crackers of kokitos, dat zijn kleine bolletjes brood met een hard korstje rond. Ik beperkt me vaak tot wat yoghurt en  warme koffie met melk. Op dat uur ’s morgens krijg ik niet meer binnen.

Papa voerde me deze week naar het werk, maar vanaf morgen ga ik met de bus. Eens benieuwd wat dat gaat geven, want uurroosters hebben ze hier niet. De bus komt... als hij komt. Je kan daar dus een kwartier staan wachten, of een uur. Maar da’s normaal. Paraguayanen hebben blijkbaar tijd. Véél tijd. Netjes word ik afgedropt aan de ingang van de Chacarita, waar het asfalt vervangen wordt door modder en stenen en de huizen steeds kleiner worden. Mijn schooltje ligt er niet zo ver in, in de wijk, en de mensen beginnen me ondertussen te kennen en groeten me. In Paraguay groet je mensen uitbundig en vraag je ook telkens “que tal” of “como estas”. Tijd zat voor een praatje als je zin hebt. Soms komen er kindjes langs van de school, die zwaaien dan uitbundig “tia, tia”, grappig.

Tussen 7u en 7u30 kom ik op school toe. Dan zijn er nog geen kindjes, maar de collega’s wel. Daar ontbijt ik vooor de tweede keer. Eerst drinken we allemaal samen (uit dezelfde beker natuurlijk) de mate thee (yerba mate met warm water) en wordt er ferm geroddeld. Mijn rol daarin beperkt zich tot horen zien en zwijgen want daar doe ik niet aan mee. We maken de cocido met kokitos klaar voor de kindjes (yerba mate met warme melk en stukjes brood in) en als de kindjes eten, eten wij dat ook. De eerste dag vond ik het maar bizar, maar ondertussen ben ik de smaak beginnen appreciëren en kijk ik zelfs uit naar dat moment van de dag, samen met de collega’s. Yerba mate vind je hier trouwens in alle mogelijke geuren en kleuren; bewijs een foto uit de supermarkt:

Dan begint de schooldag. Er komen dagelijks tussen de 30-40 kindjes, tussen 2 en 12 jaar oud. Volgens leeftijd worden ze ingedeeld in drie groepen en die gaan dan elk naar hun klasje. Die klasjes zijn er dankzij een vorige vrijwilliger, Steffi, die de enorme speelzaal heeft laten ombouwen tot een nog steeds grote speelzaal en drie kleinere ruimtes. In het kleinste klasje (van tia Noella) kan je niet meer doen dan wat spelen, maar in de grotere klasjes proberen we de kindjes toch wat te leren lezen, schrijven en rekenen. Ik help mee in het klasje van de allergrootse, de klas van Tia Antonia. Geef er rekenles, dictee en help hen bij huiswerk van school (sommigen gaan in de namiddag naar school). ’t Is de lastigste groep, omdat ze vaak een grote mond hebben (en een slechte opvoeding thuis dus weinig manieren) maar tegelijkertijd de interessantste groep omdat je met hen ook daadwerkelijk kan communiceren. De lesjes duren 1,5u of zo, en dan is het tijd voor een tienuurtje, waarna ze nog een uur buiten ravotten op de speelplaats. Rond half twaalf gaan ze dan middageten, en daarna gaan de kleintjes slapen en de grote naar huis. Wat me dan nog rest is eten samen met de collega’s (dezelfde kost als de kindjes) en dan zit m’n dagtaak erop, zo rond 13u.  We proberen zoveel mogelijk variatie in de lesjes te brengen, op vrijdag is er turnles en ik bracht ook al spelletjes en speelgoed mee. De verzameling kleurplaten om in te kleuren is voor volgende week, zullen ze super vinden!

Hieronder en fotootje van Amilcar & ik, één van mijn lievelingetjes, amper 2,5 jaar oud, en een fotootje getrokken tijdens de turnles:

Het blijft voor mij moeilijk om na zo’n heerlijke voormiddag met die gastjes, zij het in verschrikkelijke omstandigheden, terug te keren naar mijn mooie wijk, een huis van baksteen, een familie, een bed, een douche, warm eten,.... het wringt een beetje. ‘k Heb die kindjes ondertussen wat leren kennen, en elke dag zijn ze iets meer aanhankelijk, elke dag vertrouwen ze me iets meer toe. Ze vertellen me wat er thuis gebeurt (Larissa vertelde bijvoorbeeld dat haar mama zwanger is en ze binnenkort een zoveelste zusje zou krijgen. Ze hoopt dat het de naam “Julie” krijgt – schattig toch?) en wat ze in de namiddag doen. Ongelofelijk hoeveel je van die kindjes terugkrijgt.

'k Ga volgende week, of de week erop, eens samenzitten met Pati, de directrice, om te zien hoe we onze (jullie) centjes het beste gaan kunnen besteden. Ik dacht eerst om wat te investeren in het gebouw, maar vernam ondertussen dat de overheid plannen heeft om de Chacarita plat te leggen en er een spoorlijn te leggen, dus dat lijkt me geen briljant idee. Beter iets dus dat ze kunnen meenemen als ze moeten gaan verhuizen. Logisch is sowieos lesmateriaal, schriftjes enz.... , speelgoed voor de kleintjes en kleren, vooral kleren. Maar ik wil ook iets groters, en denk in de richting van een installatie voor in de keuken zodat ze het vlees niet hoeven te bewaren in kannen met water maar in een frigo bijvoorbeeld.... mogelijkheden zat. Ik houd jullie op de hoogte. Inte, de vorige vrijwilliger is ook bezig met een soort van “Foster Parents” ding voor de kindjes hier, amar het verloopt hier – naar Paraguayaanse gewoonte – nogal traag, dus daar probeer ik ook een beetje achter te zitten want Inte is ondertussene terug thuis in België.

In de namiddag ben ik dus “vrij” al is "vrij" tot nu toe een beperkt begrip door de overbezorgdheid van m'n gastouders, maar dat is ondertussen uitgeklaard en nu zou ik dus veel meer alleen weg kunnen gaan. Joepie! Eens rondlopen in het centrum, een boottocht op de Parauay, eens naar het shoppingcentrum enz... Verder tijd met de familie, op bezoek bij grootmoeder nini, praten, tv kijken ezn... In de weekend nog meer vrije tijd, en zo ging ik bijvoorbeeld gisteren met m'n zus naar de cinema (Sex & the City 2) en gaan we ook eens op weekend naar Encarncacion en naar Brazilië (Foz do Iguazu).

Mijn vrije tijd wordt ook voor een groot stuk ingenomen door lopen. 'k Heb me namelijk ingeschreven voor de Marathon del bicentenario de Paraguay in Asuncion op 8 augustus. Super, toch? 't Had enige voeten in de aarde omdat ik een medisch attest nodig had. Papa en ik dus naar de dokter en na een GRONDIG (ahum) onderzoek, waarin me werd gevraagd hoeveel marathons en halve marathons (respectievelijk 6 en 15 dus) ik al gelopen had werd me door de dokter in kwestie (die overigens de arts is van de nationale voetbalploeg- jajaja! charmante kerel trouwens) een atestje in de pollen geduwd. Fijn! Leuk is dat we allemaal in dezelfde shirts gaan moeten lopen: de 10km deelnemers in blauw, de 21Km deelnemers in wit en de 42km deelnemers (ik dus) in rood. Niet toevallig de kleuren van de Paraguayaanse vlag Spannend he!. Ik train zowat dagelijks in het park Nu Guasu (guarani voor 'groot park') en heb daart ook ontdekt dat er een atletiekclub is, de "Asuncion Runners". Ze waren er vandag niet, maar de volgende keer ga ik vragen of ik niet tijdelijk lid mag worden, zodat ik ook wat Paraguayaanse mensen leer kennen. De mensen in het park beginnen me ook al te kennen, groeten me en zwaaien af en toe eens. Er moet trouwens iets in de Paraguayaanse lucht hangen want elke  training heb ik al afgelegd aan een snelheid die veel hoger ligt dan thuis, en zonder enige moeite. Zo super.   Allemaal supporteren dus op 8 augustus!

Moeilijk te verteren blijft de koude. ’t Is hier putje winter en eigenlijk is het hier niet eens zo koud, als je vergelijkt met Belgische winters, maar toch.... Het is hier rond de 6 à 10 graden overdag. “Valt wel mee” denk je dan. Ja, dat valt mee als je buiten loopt met dikke jas en een muts en sjaal. ’t Probleem is: in Paraguay hebben demensen geen verwarming én de huizen zijn  -  wegens de superwarme zomers – al redelijk “koud” op zich. Het resultaat is dat het ook binnen in huis megakoud is en dat we met diezelfde winterkleren aan tafel zitten, televisie kijken en slapen. In mijn badkamer is het 4-5 graden, uit de douche komt enkel koud water. Je komt op den duur op een punt dat de koude tot in het binnenste van je beenderen zit en je je  écht niet meer kan verwarmen. ‘k Heb gewoon echt al liggen klappertanden in mijn bed en ben es opgestaan met een stijve nek, gewoon van de kou. Probleem is ook dat het regent en ze hebben hier geen deftige rioleringen, dus alle straten staan blank momenteel.  ‘k Zal blij zijn als het  hier wat opwarmt, dat voorspellen ze binnen een dag of 10!

’s Avonds eten we dan ook nog samen met de familie. Het eten is hier echt superlekker: empanadas, sopa paraguaya, torta, chipa (guazu), mbeju,.... ‘k vind het allemaal superlekker. En toch.... de kilo’s vliegen eraf. Ik eet, meer dan thuis zelfs : twee keer ontbijt, middageten en avondeten, maar een gevecht tegen de kilo’s zal het toch niet worden. Ben al een kilo of 2 kwijt op een week J ‘k Denk dat de emoties me meer parten spelen dan ik had verwacht... en de accute buikloop (oeps) sinds een uur of twee helpt ook niet echt haha. Nieuw record: ik kan mijn jeansbroek aan en uitdoen zonder de knop en de rits open te doen!

De taal gaat me steeds beter af. Het is geen Spaans zoals we in Spanje kennen, helemaal niet. Het gebruik van de tijden is helemaal anders en ze hebben ook andere woorden ('bril' is bv 'gafas' in Spanje maar hier 'anteojos', 'hier' is niet "aqui' maar "aca" en drinken is niet "beber" maar "tomar"). Daarbij komt dat ze heel snel spreken en een beetje zingen (de Limburgers van Z-Amerika?) én bovendien mengen ze het Spaans continu met het Guarani, de tweede taalvan het land. In één zin heb je beide talen door elkaar, compleet maf. En dat Guarani, da's dus echt niet te verstaan ("nee" is bijvoorbeeld "nahaniri").... een uitdaging! Maar ik trek m'n plan en hier thuis spreken ze gelukkig enkel Spaans :-)

Tja, ik schrijf heel eerlijk op hoe het hier is, hoe ik het ervaar en hoe ik me voel. Dat het niet allemaal rozegeur en maneschijn is , is duidelijk. Maar dat is ok, dat is een deel van de ervaring. Belangrijk is vooral dat ik helemaal opleef als ik bij de kindjes ben, en dat was ook de bedoeling, ik kwam naar Paraguay om met straatkindjes te werken, en dat is SUPER, en al de rest komt helemaal goed.

Weekend! Meestal iets waar ik naar uit kijk, twee dagen om te doen waar ik zin in heb. nu zie ik er een beetje tegenop. De leukste momenten hier zijn deze in het schooltje, bij de gastjes. Vanmorgen hadden we bijvoorbeeld, zoals elke vrijdag, turnles. SUPERschattig gewoon, echt niet normaal! 'k Zal dusblij zijn als het maandag is hihi. Maar dat wilde ik vandaag niet schrijven. Gisteren stelde ik jullie enkele van m'n kindjes voor. Vandaag wil ik jullie foto's tonen van de wijk waar zij wonen, en waar ik dus werk. Die het de Chacarita, aan de oevers van de rivier Paraguay. ngeveer 10000 mensen wonen er op dat kleine stukje grond, dat volledig overstroomt als het regent. Straten zijn er niet, wel smalle gangetjes. D huizen zijn soms gebouwd uit steen, maar meestal uit hout of golfplaten. Ze zijn maar één kamer groot en daarin wonen families van soms 8 personen. Dient dus tegelijkertijd als badkamer, slaapkamer, keuken en living. Op straat overal vuilnis, met daartuissen varkens en kippen. Maar zoals ook de vorige keer: soms zeggen foto's meer dan woorden. Dus bij deze:

Hola qué tal?

Hier zijn we weer... ondertussen zoveel belevenissen en indrukken verder. Ik ben hier nog geen week en soms lijkt het alsof ik hier al een maand ben of zo. Zoveel nieuwe elementen te verwerken, zoveel indrukken, mensen leren kennen.... ik voel me een grote spons, constant vanalles aan het absorberen en leren. Observeren, opslaan en dan nadoen is de boodschap. Dat lukt de ene keer al beter dan de andere maar ik vind het allemaal geweldig en geniet met volle teugen van mijn leventje hier.

Waar jullie ongetwijfeld op zitten te wachten is nieuws over mijn project.... want ja, dat is natuurlijk dé reden waarom ik naar Py ben gekomen. Ik weet niet goed waar te beginnen. Amper enkele dagen heb ik er gewerkt en er valt zoveel te vertellen.... Het schooltje Cebinfa (Centro de Bienestar de la Infancia y la Familia)  Ko’eju ligt in La Chacarita, in een sloppenwijk van Asuncion, vlakbij het centrum en aan de rand van de rio Paraguay. Superkleine oppervlakte maar er wonen ongeveer 10.000 mensen en telkens als het fel regent, zoals de voorbije dagen, staat de hele wijk onder water.

De eerste dag werd ik op de grens van de wijk opgehaald door Paty, de directrice (héél erg vriendelijk), die me begeleidde omdat de buurt me eerst moet kennen vooraleer het een beetje veilig is om er alleen rond te lopen. Dat was meteen een eye-opener van jewelste. Geen straten en asfalt maar stenen en modder. O-ve-ral! Het had net ontzettend geregend en alles stond onder water. Varkens en kippen lopen zo rond in de straat en de geur is navenant. De huisjes zijn super super klein, soms van baksteen, maar heel vaak van enkele houten planken en zeilen. Vaak zijn die “huisjes” eigenlijk maar één kamer die voor een familie van soms meer dan 6 personen dient als living, keuken, badkamer én slaapkamer.... Ik heb nog nooit in mijn leven zo’n armoede gezien en eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er heel even écht niet goed van ben geweest. Je verwacht armoede, maar dit is Armoede met een grote A.... zo wraakroepend als je in die sloppenwijk rondloopt en op 500m zie je de grotere (maar naar onze norme kleine) flatgebouwen van Asunción met al hun rijkdom.... SLIK!

 Het schooltje ligt aan de ingang van die wijk en vangt dagelijks een 40-tal kindjes op tussen 2 en 12 jaar, die in die wijk wonen. Voor die kindjes is de aandacht die ze er krijgen vaak de enige van de hele dag. Het eten dat ze er krijgen is ook het enige van de dag. De ouders hebben vaak wel plata (geld) maar spenderen dat liever aan drank of iets anders dan aan hun kindjes. In putje winter lopen ze er in fijne kleertjes en op blote voeten en slippers rond.... in een schooltje waar geen verwarming is (ik had een muts aan om te werken!) en waar de deuren constant openstaan. Dankzij AFS-er Steffi is het schooltje ondertussen wel een beetje vernieuwd: in plaats van één grote zaal is er nu een grotere zaal en drie kleintjes, zodat er lesjes kunnen worden gegeven in kleinere groepen volgens leeftijd. Ik ga werken met de oudere kindjes, met hen knutselen en spelen en ze wat lesgeven en helpen met hun huiswerk (in de namiddag gaan ze naar school). De kindjes zijn echt superschattig. Gisteren waren er maar 4, Amilcar, Rosaura, Larissa en een manneke wiens naam ik niet kan onthouden, wegens de overstromingen. Vandaag waren ze al met een dertigtal. Heel erg schattig. Ze noemen me “Tia Julie” (tante Julie) en zijn zo super aanhankelijk. Maandag hebben ze me alle kleuren geleerd in het Spaans (ik kende die wel al, maar deed alsof LOL) aan de hand van hun kleurpotloodjes. Zo schattig. Het is aandoenlijk.  Het is ongelofelijk te zien hoe blij die kindjes zijn met zo weinig. Ze lopen rond in vuile kleertjes, de luizen springen écht in het rond, maar geef ze een blad papier en een potlood en ze zijn een uur zoet.... De omstandigheden waar ze thuis leven zijn ook niet alles. Vaak is er sprake van misbruik, mishandeling en soms zelfs prostitutie.... ik mag niet denken aan wat die kindjes allemaal meemaken!

Hieronder een foto van een van de klasjes en een foto van de muur met voor elk kindje een handdoekje. 

Ik werk er samen met 3 collega’s in de voormiddag. In de namiddag (maar dan werk ik zelf niet) zijn er andere collega’s. Ze zijn echt heel erg vriendelijk maar roddelen ontzettend. Van zodra één de deur uit is, beginnen de andere te roddelen, niet normaal. Horen zien en zwijgen wordt mijn motto denk ik. Ze zijn wel heel behulpzaam naar mij toe, dus ik ben al lang tevreden. Er is ook een kokkin maar er is weinig eten. De staat geeft heel weinig geld aan het schooltje, waardoor we soms fundraisers moeten houden om bijvoorbeeld vlees te kunnen kopen. Maandag aten we gewoon rijst met eieren en steenhard brood van enkele dagen oud. Er was gewoon niets anders. En die kindjes hebben echt honger, thuis krijgen ze soms geen eten, het weinige geld dat er is wordt besteed aan drank of sigaretten. Ze worden ook amper gewassen. Douches hebben ze niet thuis, enkel emmers water en aangezien het nu winter is, is het veel te koud, dus dan maar niet wassen. Het resultaat is een smerige geur die de rest van de dag in je kleren blijft hangen. Echt triestig voor die kindjes. Dinsdag had ik al snel wat chocomelk en koekjes mee voor de gastjes, en ik heb al een hele lading mutsjes besteld bij m'n tante die ze maakt (want het is berekoud en die gastjes lopen rond op teenslippers en in T-shirts soms). Ik ga tandenborsteltjes kopen want er zijn kindjes die gewoon al geen tandjes meer hebben, maar dat zijn allemaal maar kleine uitgaven. Er moet een andere, duurzamere manier zijn denk ik. Iets om over na te denken. Mogelijkheden zat wat betreft de dingen die ik hier ga kunnen doen. Ga nog even de kat uit de boom kijken en nagaan welke behoeften het grootst zijn en hoe ik de kindjes het best kan helpen. Maar dat ik ze ga kunnen helpen.... daar hoef je niet over te twijfelen.

Ik heb het er echt lastig mee, met die armoede. Ik heb me goed gehouden in ’t schooltje, maar als je nadien in een rode camionette wordt opgehaald en naar een lekker warm huis, douche en bed kan, naar mensen die voor je koken en uren met je heel gezellig babbelen.... het wringt, het steekt. En dan komen de traantjes.... Héél even maar, daarna komt de strijdlust. Hier gaan we iets aan doen! Ik ben me heel bewust van het feit dat ik de problematiek niet kan veranderen, maar elk klein beetje helpt, en als ik die kindjes ook maar een klein beetje kan helpen, dan ben ik al heel tevreden! Wordt vervolgd!

Hieronder nog twee foto's, één van het zicht op de rivier Paraguay en één met de kaart van Asunción met helemaal links aan het water mijn werk (A) en iets mee naar rechts bovenaan (X) mijn huis, samen met de buslijnen en andere héél belangrijke plaatsen :-)

Maitei!

Hier zijn we weer, met nieuws.... uit Asunción deze keer. Wilde al een tijdje geleden een blogje plaatsen maar daar heeft skynetblogs met haar onderhoudsactiviteiten een stokje voor gestoken. Ondertussen zijn we alweer enkele dagen, en dus zoveel belevenissen, verder.... ’t is soms nog moeilijk te vatten dat ik nu in Paraguay woon, leef, werk en moet functioneren. Ik heb hier een huis, een eigen Paraguayaans gsm-nummer, een familie, een buurt (die me héél hartelijk ontvangt, de mensen zijn zo vriendelijk en geïnteresseerd),..... Het lijkt soms allemaal nog zo irreëel maar tegelijkertijd ook zo normaal, alsof het zo heeft moeten zijn. Ik voel dat dit écht is wat ik wil doen en dat ik me hier best thuis ga voelen (eens ik gewend ben aan “la hora  paraguaya”, da’s een hardere noot om te kraken voor een goed georganiseerd bezig bijtje als mezelf zonder zittend gat). Tegelijkertijd zijn er hier evengoed momenten waarop ik me de vraag stel “Mestdagh, wat ben je hier in hemelsnaam aan ’t doen en waarom kon je nie gewoon normaal thuis blijven, werken en elke dag uw boke met Nutella eten”. Haha, allemaal heel normaal en ’t komt allemaal wel goed. ‘k Heb het hier in ieder geval reuze naar mijn zin, wees daar maar zeker van.

Vrijdagavond zijn we uiteindelijk na een ietwat bewogen vlucht van Sao Paolo naar Asunción – via tussenstop nog in Ciudad del Este -  (het regende in paraguay en de turbulentie was verschrikkelijk – ik kreeg al visioenen van een gecrasht vliegtuig in the middle of nowhere) in Asunción toegekomen. Douane en paspoortcontrole gingen heel vlot en – hoera- ook de valies kwam van de band rollen!  Onze families stonden ons daar op te wachten. Best wel een spannend moment. Zo’n massa mensen en daartussen je familie zoeken. Maar dat was voor mij niet moeilijk. Mijn gastmama stond enthousiast te zwaaien en nam me meteen in de armen, de gastpapa wilde hetzelfde doen, maar met camera in de hand was dat net iets moeilijker hihi

.

Meteen ontzettend hartelijk ontvangen en tijdens de rit naar huis in een halve camionette waar papa de straten mee onveilig maakt honderduit gepraat. Geen minuut hebben ze gezwegen. En het leuke? Ik verstond hen en zij mij! Jiha! Allez, toch grotendeels jiha. Want sommige Paraguayanen versta ik echt niet. Ze praten heel erg snel en slikken veel letters in. Bovendien mengen de meeste Paraguayanen het Spaans met het  Guaraní, de tweede taal van het land en dan versta je er echt niets meer van (“maitei” is hallo en “Aguije” is danku om maar een voorbeeld te geven).  Gelukkig lukt het communiceren thuis perfect. Ook met Mariella, mijn gastzus, die even oud is als ik en die me overal mee naartoe neemt. Volgens mis padres ga ik binnen 7 weken vlot spreken, ze zeggen dat ze nu, na vier dagen, al verschil horen in mijn Spaans. Ik neem de typisch Paraguayaanse woorden over, de verleden tijd lukt inmiddels perfect en ik vesta ze beter en beter.

We wonen in barrio Jara, niet zo ver van ’t centrum van de stad in best een mooi huis. Grappig zijn de verschillende kleine kamertjes thuis: een kleine keuken, een kleine comedor waar we eten, een kleine living met televisie... alles in ’t klein. Ik heb wel een eigen kamer met zicht op de tuin en een eigen badkamer met de meest bizarre douche ooit die ik gezien heb, maar er komt water uit dus ’t is ok. Soms ook warm, dan is ’t nog beter J Grappig is ook dat je ’t toiletpapier niet in de WC mag gooien maar in een bak ernaast. De eerste twee keer denk je daar écht aan en doe je dat, de derde keer ligt het papier natuurlijk uit gewoonte in de Wcpot. En ja... wat doe je dan behalve eens heel hard vloeken???? LOL!

Zaterdag hadden we eerst een oriëntatiemoment van AFS in de voormiddag, en daarna ging ik de stad verkennen met Mariella.  Asunción is....geweldig. Maar raar. Niet de hoofdstad die je verwacht. Eigenlijk vrij klein om een hoofdstad te zijn, tegelijkertijd heel mooi en vlakbij de rio Paraguay en tevens ook heel “stil”. Geen drukke winkelstraten of zo, die vind je aan de shoppings aan de buitenkant meer, maar vrij stil, en dan zeker op een zaterdagnamidddag als de match Duitsland-Uruguay wordt gespeeld natuurlijk J Het schooltje waar ik ga werken ligt in het centrum vlakbij de rivier. ‘k Ben benieuwd hoe het er gaatzijn.

Gisterennamiddag dan ook gaan lopen. Mama en papa zijn laaiend enthousiast over mijn marathonplannen, ze zwijgene r geen minuut over. Mama heeft blijkbaar een vriendin die bij de krant werkt en ze zag een interview al meteen zitten. Ik dacht “laat me misschien eerst die marathon effectief lopen”, maar ’t is wel schattig. Papa ontpopt zich als een ware coach, schrijft na elke training mijn tijden op en zegt dan “mas rápido”. Als ik rondjes loop, zegt hij na elke ronde “otra vuelta” nog een rondje dus J Zaterdag en zondag brachten ze me naar Nu Guazu, een groot park met een hardloopcircuit van 5km (de Watersportbaan, maar dan met méér volk en véél meer groen en mooier), en terwijl ik netjes m’n training van 10km en 20km afwerkte ging papa wandelen en mama lezen in het park. Zo tof!

Het weer is hier heel erg bizar. Vrijdagavond toen we toekwamen goot het pijpestelen en stond de helft van de stad onder water omdat ze niet zo’n goed afwateringssysteem hebben. Zaterdag was het dan plotseling 25 graden en stralende zon, en sinds zondag is het bere-berekoud. Ze voorspellen temperaturen met minima tot 3 graden deze week, niet precies wat ik verwachtte bij Zuid-Amerika. Wat voor mij vooral wennen is, is dat het winter is, en dus is het om 18u ’s namiddags al donker. Terwijl we in België net van lekker lange dagen konden genieten. Even aanpassen. Of zoals Maarten zei toen hij me uitlachte: “hihi, ge gaat dit jaar van winter naar lente naar winter naar herfst naar winter”. Ach ja, ‘k ben tenminste in Paraguay geweest J

’t Gevecht tegen de kilo’s wordt een uitdaging. ’t Eten is hier echt superlekker, vrijdagavond chipa guazu (grote chipa – gewone chipa is een soort broodje) met vlees en gisterenavond de rest van die chipa (niets wordt hier weggegooid van eten) met gepaneerd vlees en gepaneerde aubergines met tomatensalsa op. Best wel lekker. ’s Morgens krijg ik verse passievruchten  en papa maakt elke dag vers geperst appelsien- of pompelmoessap. We hebben zelfs mangobomen in onze tuin! Super gewoon!  De drank is hier ook heel speciaal. Alle, en dan bedoel ik ook ALLE, Paraguayanen drinken de hele dag door terere... dat is een soort van thee als je wil, maar ik vind het precies een toverdrankje. Iedereen loopt hier rond met een soort thermos met koud water en ijs in enerzijds, en anderzijds een soort beker met daarin die “hierba” die kruiden. Die beker vullen ze dan geleidelijk aan met dat water en dan drinken ze dat op met een soort van rietje. We hebben gisteren terere geproefd, het smaakt een beetje vies, een beetje zoals tabak maar ik snap wel waarom ze het drinken want het geeft een heel fris “na-gevoel”... heel bizar. Maar iedereen zeult dus zo’n thermos mee, zélfs de hardlopers in Nu Guasu.... zo grappig! Oudere mensen drinken ook “mate”, dat is zoals terere maar dan met warm water, en een andere variant is de cocido, dat zijn dan die kruiden met héél veel suiker (maar écht héél veel suiker zodat je mond ervan toeplakt) en warme melk....

Morgen, maandag, wordt m’n eerste werkdag in een schooltje in La Chacarita, een sloppenwijk (ik schreef deze post op voorhand in word en moest wachten tot skynet weer werkte, is dus een beetje oud – LOL). Heel benieuwd hoe dat allemaal gaat verlopen. ‘k Weet niet goed wat ik ervan moet verwachten, hoe het allemaal gaat zijn. Maar ik laat het gewoon gebeuren en ik ben er zeker van dat het allemaal prima zal verlopen. Van zodra ik verhalen heb over m’n project zijn jullie de eersten die het zullen weten! Ondertussen heb ik al twee werkdagen achter de rug, maar wegens de panne bij skynetblogs, post ik toch eerst dit berichtje en bij een volgend vertel ik alles over mijn project. ’t Is de moeite!

Ik zou nog uren kunnen schrijven over vanalles en nog wat, maar ‘k heb hier ook vanalles en nog wat te ontdekken en te doen dus ‘k ga het hierbij laten voor deze keer. Hasta la proxima vez!

Wat zouden we doen zonder internet? Toen ik destijds voor een jaar naar de states vertrok was het nog met pen en papier, envelop en postzegel te doen en zouden jullie pas over een week of 2 nieuws hebben gehad. Nu.... zijn we geland in Sao Paolo en kan ik jullie meteen verblijden met enkele foto's en eerste indrukken en verhalen. Maf toch?

Gisteren vertrokken. 't Afscheid was niet altijd even gemakkelijk, maar eens op de vlieger waren de traantjes snel weg. Thanks aan iedereen die nog es is komen dag zeggen, very much appreciated! We zitten ondertussen dus in Sao Paolo, Emilia, Caroline en ik. De laatste tussenstop voor Asunción. We hebben er net een nachtvlucht van 12 uur opzitten die al bij al nog vlot is verlopen, al is het geen aanrader om te proberen je te wassen in het toilet van een vliegmachien. Het leverde me enkele blauwe plekken op en een bril die bijna in het Braziliaanse luchtruim verdween omdat ie bijna in 't toilet was gevallen.

Het was ook telkens even spannend bij de verschillende overstappen en de controles van de bagage en de rugzakken. Mijn tas woog 21 kg maar mcht toch mee zonder bijbetalen en de detector piepte lekker niet. Caroline had minder geluk en mocht bij elke etappe iets afgeven uit haar tas. 't Leek wel "de tien kleine negertjes": in Zaventem moest ze haar deo afgeven, in Zurich haar luizenshampoo. benieuwd was het straks zal zijn :-) In Zurich hebben ze heel mijn rugzak uitgeleegd omdat ik al mijn electronica samen had gestoken (Ipod, Garmin, oplader laptop, oplader GSM). Daar ging mijn nauwkeurig uitgedachte inpak-constructie met als gevolg dat alles nu gewoon uit mijn rugzak valt van zodra ik ernaar kijk... leuk.... 

Maar, voor de rest een voortreffelijke reis.

En nu is het wachten.... nog 8u voor onze vlucht naar Asuncion... dat worden 8 heel lange uren want er is hier absoluut niets te doen. NIETS! Eén enkele dutyfree shop met een bonte verzameling teenslippers, maar voor de rest niets.... Dus wordt het een beetje rondhangen en mailen en hopen dat de tijd snel voorbijgaat. Deze foto werd 5 minuten geleden getrokken:

Maarten, mercikes voor 't mooie cadeau, was super. En Berry, thanks voor de muziekjes 't heeft m'n nachtvlucht opgevrolijkt!