02-08-10

Una noche en el Sanatorio San Roque

Wat begon als een doodgewone, normale, zonnige zondag kreeg een ietwat onverwacht staartje.... Zondagnamiddag trok ik nog nietsvermoedend samen met m'n gastvader richting Nu Guasu (guaraní voor "groot park) om er een laatste training af te werken voor de marathon van volgende week. Zalige training was het. Terwijl de papa 10km wandelde, liep ik probleemloos 20km aan een supertempo (11,2 km/u) onder een stralende zon. Zalig dus. Fantastisch. Een goed gevoel. Vertrouwen voor de marathon. Thuisgekomen een lekkere douche, een kleinigheidje gegeten en plots..... werd alles zwart!

Volledig out of the blue, helemaal onverwachts, onaangekondigd leek m'n buik plotseling te ontploffen. Krampen! Buikpijn! Niet normaal. Ik had nog net de tijd om naar m'n badkamer te spurten, waar ik niet wist met welke kant (ovegeven of diarrhee) ik eerst boven de pot moest gaan hangen. Zware beslissingen! LOL. Ik lach nu wel, maar 't was toen echt niet grappig. De tijd niet om de badkamer uit te gaan, of ik mocht alweer terugkeren voor een nieuwe sessie. Wat daarna gebeurde, dat weer ik niet meer. Voor mij is gisterenavond één groot "zwart gat", maar via Mariella, m'n gastzus, weet ik dat ik haar kamer ben binnengestrompeld om te zeggen dat ik me niet goed voelde (understatement of the year lijkt me). Aangezien m'n gastouders toen niet thuis waren zijn we blijkbaar met de taxi naar San Roque Sanatorio gereden, het ziekenhuis waar de AFS dokter werkt. Gelukkig heb ik via AFS een supergoede verzekering en werd ik er meteen goed ontvangen op spoed. Geen vijf minuten later zat ik al bij een Paraguayaanse dokter die me vanalles vroeg en me onderzocht, het enige wat ik de hele tijd zei (naar 't schijnt alweer) was "quiero ir en casa", of ik wil naar huis. Beetje de lastige patiënt uitgehangen precies :-) Mariella vond het wel grappig. Ik werd onmiddellijk aan een baxter gelegd in een tijdelijke kamer, om de uitdroging tegen te gaan. Bloed werd afgenomen, en toen aan de hand daarvan duidelijk werd dat ik een infectie had, besloten ze dat ik moest blijven overnachten. Nog meer protest van mijn kant, maar ik zou het echt niet meer weten. Ik herinner me alleen dat verschillende dokters en verpleegsters me ongelofelijk veel vragen stelden in supersnel Spaans dat overkwam als "blablablablablablablablablababla". Nu gebeurt dat in 't schooltje of hier thuis ook wel al eens, en dat durf ik al eens gewoon "si" of "no" te antwoorden in 't gedacht van "we zien wel wat er gebeurt", maar in een ziekenhuis lijkt me dat nu niet de meest aangewezen strategie... LOL. 

ziekenhuis.jpg

Een eigen kamer dus. En daar zat ik dan. Helemaal alleen. In een vreemd land. Met ontzettend veel buikpijn, wist niet hoe me te draaien of te keren om geen pijn te hebben. Met om de zoveel tijd mensen die vanalles kwamen brabbelen. Met om de zoveel tijd het obligate pijnlijke toiletbezoek. NIET LEUK. Echt niet leuk. TOen wilden ze me blijkbaar nog zo'n kleedje aandoen ook waarin je zo in je bloot achterste rondloopt. Mij niet gezien! Ik herinner me het niet meer, maar naa 't schijnt heb ik me daar nogal radicaal tegen verzet, met als resultaat da'k schoon in mijn jeanske en pulleke in m'n beddeke mocht liggen.JUIJ! Toen vonden ze er niet beter op dat ze een staaltje van mijn buikloop wilden. Hallo? Pardon? Een staaltje van mijn buikloop???? Jawel, serieus, kwamen ze af met een potteke dat ik dan maar moest "vullen". Ik weet niet of je je kan voorstellen hoe het is om een potteke te vullen met SPETTERENDE buikloop, maar het was alvast goed voor 10 minuten hard gevloek in de badkamer. Amai nog nie! Grappig was dat die dekentjes hier zo kort zijn, die Paraguayanen zijn een stuk kleiner, en als ik m'n deken tot aan m'n schouders trok, dan lagen m'n voeten bloot :-) Grappig was ook dat ik een superbadkamer had met een KEIWARME douche, zelfs m'n gastzus zat er jaloers naar te lonken!

De nacht was lang. Heel lang. En in 't begin heel pijnlijk. 'k Kon niet slapen, want om de tien minuten kwamen ze wel iets opmeten (temperatuur, bloeddruk), maar uiteindelijk ben ik toch in slaap gesukkeld en toen ik wakker werd voelde ik me miraculeus ietwat beter. Er was druk in m'n buik, maar geen pijn meer en ik moest zowaar niet meer naar 't toilet. HOERA! 'k Kreeg mijn geweldig ontbijt voorgeschoteld: 5 crackers. Deze overdosis calorieën (ahum) bleef gelukkig binnen. Ondertussen wisten ze me te vertellen dat ik een infectie heb opgelopen, waarschijnlijk erens iets "vuils" te eten gekregen, waarvoor antibiotica nodig is, maar als m'n eten binnen blijft, mag ik die ookthuis verder nemen. Tweede test dus met de lunch: pollo con arroz (kip met rijst) en hoera, ook dat bleef binnen! En dus mocht ik, na goedkeuring door de AFS-dokter himself, deze middag eindelijk naar huis, niet na eerst een zalig warme douche te hebben genomen!

En voila, dat hebben we dan ook weer eens gedaan: mijn eerste nacht ooit in een ziekenhuis, en dan meteen in Paraguay :-)

Nu is het niet allemaal 'kommer en kwel'. 'k Heb eigenlijk een gigantisch superleuk weekend achter de rug dat ik voor geen goud zou willen missen hebben. Vrijdagavond ging ik met Mariella, ROssana en nog een hele bende vrienden naar de Bamvulcan, de grote fuif die werd georganiseerd voor de dia de la Amistad. Zalig was het. Drie grote tenten naast elkaar geplaatst, constant latino-muziek en twee grote optredens van Argentijnse groepen. We hebben genoten in't kwadraat, zeker omdat wij (de vrouwen) binnen mochten voor de helft van de prijs die de mannen moesten betalen. Dat noem ik nu eens een tof principe se!bamvulcan.jpg

De zaterdag ben ik dan samen met m'n gastouders het binnenland (el campo) ingetrokken, naar het meer van Ypacarai. Héél anders dan Asuncion: heel veel groen, nog veel meer armoed, kleinere huisjes, straten van steen en modder.... maar zo gezellig. Zo typisch Zuid-Amerika. Vond het geweldig. Het meer van Ypacarai is prachtig, al zou het best nog mooier geweest zijn met een streepje zon en misschien wat meer volk, maar 't is hier putje winter. Dus ja... En natuurlijk hebben we de lokale specialiteit geproefd: een Berlijnse bol gevuld met dulce de leche! Jummie! Wie weet maakte die me wel zo ziek... néé, dat kan niet :-)

meer.jpg

23:17 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

O Julie ! Ik hoop dat het voorbij is, maar zo te lezen gaat het al heel wat beter. Ik lag een paar jaar geleden in Katmandoe in het ziekenhuis en echt moederziel alleen (want ik had geen reisgenoten en kende daar ook niemand). Afschuwelijk vond ik het !
Ik duim duim duim voor je !

Gepost door: kaat | 02-08-10

Wel Julieke, we zijn subiet superongerust als je ook maar de minste ziekteverschijnselen vertoont. Dus hopen we dat je echt helemaal genezen bent, met behulp van de juiste medicatie aja. Verzorg jezelf goed, en natuurlijk ook de kindjes, en voor de rest 't amusement hééé. Grtz!!

Gepost door: Lut | 02-08-10

Hopelijk ben je nu van de ziektekiemen verlost, veel plezier nog bij je kindjes, ze zullen je missen!!

Gepost door: wendy | 04-08-10

De commentaren zijn gesloten.