10-08-10

La vida diaria

Jawadde wa was me dadde, de voorbije dagen..... zo'n hectische toestanden echt niet normaal. 'k Kan nog altijd niet geloven dat ik een marathon gelopen heb hier, laat staan in zo'n goeie tijd en dan komt het beste nog: blijkt dat ik 1e dame ben in mijn leeftijdscategorie (eigenlijk 2e maar de 1e won het spel, dus die telt nie meer mee) en dat ik nog 240 USD heb gewonnen ook. Ik sta mooi met m'n naam in de Paraguayaanse kranten vermeld, tussen alle Gonzalez-en en Jimenez-en.... zo zot! Ik zit nog altijd ergens op m'n roze wolk na te genieten. Maar tegelijkertijd word ik ferm met beide voetjes op de grond gezet want vandaag over twee weken stap ik alweer het vliegtuig op richting België.... mmmm.... géén zin in. Echt niet. Paraguay is m'n biotoopje wel. Geef me hier nog Maarten, een warme douche en een vestiging van Ferrero (nutella of course) en je krijgt me hier nooit meer buiten... Maar da's dromen natuurlijk. Dat kan niet echt, en dus moeten we optimaal genieten van de tijd die ons nog rest. En dat doen we. Zoveel mogelijk tijd met m'n kindjes doorbrengen natuurlijk, in eerste instantie. Volgende week is het "semana del niño" en we plannen allerlei leuke activiteiten, o.a. een uitstap naar Nu Guazu en het huren van een springkasteel. Morgennamiddag plan ik voor mezelf een boottochtje op de rio Paraguay en vrijdag vertrek ik met de nachtbus naar Foz do Iguazu in Brazilië, waar ik de heel dag zaterdag ga rondlopen. Zaterdagavond steek ik dan de grens terug over naar Paraguay, naar Ciudad del Este, waar ik mezelf getrakteerd heb op een superhotel mét zwembad. Wedden dat het een warme douche zal hebben en wedden dat ik er het eerste uur niet van onder kom? En zondag dan nog Ciudad del Este verkennen en terug naar Asunción. 'k Kijk er ontzettend naar uit!

foz_1024.jpg

Op m'n schooltje is het zoals altijd superleuk. 'k Heb sinds vorige week het gezelschap van Emilie, een Canadese AFS-er uit Quebec, en we kunnen het heel goed vinden samen. Heel gezellig dus, en samen met de andere collega's hebben we het altijd naar onze zin. Het dagelijkse leven op het schooltje: kindjes die zonder kleertjes toekomen, kindjes die met reuzehonger toekomen, een kindje dat toekwam met haar elleboog bont en blauw omdat er een moto was overgereden.... het is gewoon dagelijkse kost. Tranen, snotneuzen, triestige verhalen over misbruik en mishandeling thuis, kindjes die 's nachts op straat moeten werken.... schrijnende verhalen die ik hier écht niet ga neerschrijven maar gewoon voor mezelf een plaatsje probeer te geven, wat niet altijd gemakkelijk is. Wraakroepend is het als ik 's avonds op straat één van m'n kindjes al bedelend tegenkom! We kunnen niet meer doen dan proberen die kindjes een zo zorgeloos mogelijke tijd te geven, ze eten te geven en véél liefde, vooral dat laatste hebben ze nodig. Vanmorgen de zoveelste muis uit de keuken verwijderd en toegekeken hoe de mieren uit de suikerpot kropen,... 't is verdorie een wonder dat het nog vier weken heeft geduurd voor ik ziek werd als ik er zo eigenlijk over nadenk hahaha.... Hieronder enkele fotootjes van Emilie en ik, de kindjes, het schooltje... kortom een beeld van mijn dagelijkse leven in Asunción.

emilie.jpg
lariza.jpg
jean.jpg
amilcar.jpg

20:56 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

de tijd vloog voorbij, geniet nog van die laatste twee weken. We kijken al uit naar je verhalen !!!

Gepost door: Chris | 10-08-10

come back, baby come back :p

Gepost door: Maarten | 10-08-10

Prachtige kindjes zenne. Het zien er schatjes uit. En jouw mooie verhalen. Ik kijk ernaar uit om ze uit jouw mond te horen.
Geniet er nog van hé.
Veeeeele groetjes !!!

Gepost door: Lut | 10-08-10

Ik heb het je ooit al eens geschreven, en zeg het nog eens: me dunkt dat je stevig in je schoenen moet staan om dit avontuur aan te kunnen. Louter emotioneel, spreek ik dan. Ik doe het je niet na om die miserie te aanschouwen zonder er zelf kierewiet van te worden. Respect, hoor!

Gepost door: Sandy | 10-08-10

Hoi Jullie, ik vind het ongelofelijk knap van jou wat je daar doet, lijkt mij mentaal heel zwaar, persoonlijk zou ik de luxe hier toch niet kunnen missen, geen zorgen moeten maken om eten is iets waar wij niet bij stil staan, wat een geluk hebben wij hier,dat we onze kinderen alle kansen kunnen geven, ze elke dag kunnen instoppen met een vol buikje, ze naar school kunnen sturen met alles dat ze nodig hebben. Als moeder lijkt het mij verschrikkelijk dat je je kind zonder eten naar school moet sturen, en met een hongerig buikje in bed moet steken. GEniet nog van je laatste weekjes!!!
Groetjes

Gepost door: wendy | 12-08-10

De commentaren zijn gesloten.