18-08-10

Día del niño con muchisimo piojos y ... el contrabando con Argentina

dia-nino.jpgFeliz día del niño a todos! Jaja, in elk van ons schuilt wel een kind (geef het nu maar gewoon toe), en aangezien gisteren de dag van het kind was, wil ik jullie bij deze allemaal feliciteren J Deze feestdag is eigenlijk een beetje controversieel omdat het wordt gevierd naar aanleiding van een gruwelijke afslachting van duizenden kinderen tijdens een gevecht in Acosta Nu op 16 augustus in 1869 (Brazilianen tegen Paraguay)... Recent gaan dan ook stemmen op om deze feestdag niet meer te verbinden met de strijd van het verleden, maar zover zijn we nog niet , en dus feesten wij lekker verder. In onze guarderia maken we er meteen een “week van het kind” van met elke dag speciale activiteiten. Superleuk!

verkleden.jpgGisteren kregen al onze kindjes een lekker ontbijt voorgeschoteld: in plaats van de gebruikelijke cocido con cocitos (een soort melk met maté thee en droog brood) kregen ze warme chocolademelk en koekjes. Vonden ze geweldig. Alle tia’s  - Emilie en ik dus ook -  hadden zich verkleed: Noella was een heks, Eli was een popzangeres en Emilie en ik waren beiden mariposas of vlinders (met een beetje veel goede wil en fantasie). Vonden de kindjes super. Moest ik de hele tijd onnozel staan rondvliegen als een vlinder, hebben ze zich krom mee gelachen. Och ja, er zijn ergere dingen om doen J Daarna hebben we de  hele dag spelletjes gespeeld (stoeltjesdans, lepeltjesspel, zakkenrace) en daar kregen ze cadeautjes voor. We organiseerden ook mini-loopwedstrijdjes en de winnaar kreeg telkens één van de medailles die ik meebracht vanuit België (van de stadsloop Gent, de halve marathon van Eindhoven....). Je had de lach op die smoeltjes moeten zien, echt niet normaal! Daar doe je het gewoon voor!

groep medaille.jpg

tit.jpgVandaag begonnen we met “los titeres” oftewel: een poppenspel. De doos van de oven die ik kocht, die eerder al dienst deed om een kamp te bouwen, werd nu omgebouwd tot “theater”, geef toe, ze weten hier te recycleren. Uiteraard moest het educatief verantwoord zijn, dus het werd een vertelseltje met als moraal van het verhaal: “je moet je elke dag wassen”. Klinkt banaal, maar voor 99% van mijn kindjes kwam dat als een donderslag bij heldere hemel. Sommigen wassen zich misschien één keer om de twee weken of zo.  Dankzij de titeres waren de kindjes allemaal van dit feit overtuigd en dan... kwam de aap uit de mouw: we gingen ze allemaal douchen! 40 klein pagadders één voor één onder de douche, wassen, haartjes wassen, behandelen met luizenschampoo, nageltjes knippen, oortjes kuisen en.... de haartjes uitkammen met de luizenkam. Dat “luizenjobke” werd mij toebedeeld en oh my god... nog nooit zoveel piojos gezien in mijn leven. Piojos hier, piojos ginder.. piojos o-ve-ral.  En het rare is: in België zijn kindjes beschaamd als ze luizen hebben, maar hier vonden ze het geweldig. Dan vroegen ze heel benieuwd “tengo piojos tia?” (heb ik luizen) en dan sprongen ze op en neer als het antwoord positief was. Krijg nou wat! En op den duur voelde ik het gewoon bij mezelf ook allemaal kriebelen... brr.... ‘k heb hier toch al leukere dingen gedaan, maar de kindjes vonden het geweldig en je had ze moeten zien met die schoongewassen tootjes daarna, echt super!   En de rest van de week staat er nog meer leuks op het programma....

piojos.jpg

douane.jpgVanmiddag ging ik dan weer op uitstap met los padres. Eindbestemming? Argentinië alweer... het lijkt wel of ik de voorbije dagen meer in Argentinië heb gezeten dan in Paraguay. We staken opnieuw de Paraguay rivier over en reden tot in Nanawa, een grensstadje in Paraguay. Een héél ander Paraguay. Stoffig. Vuil. Complete chaos. En overal.... smokkelaars! Ze zeulen met vanalles en nog wat rond en de vraag is écht hoe ze recht blijven staan. De weg naar Nanawa was eentje van stof en gruis met grote putten en... overal mannekes die “vol goede wil” zand in de putten schepten om de automobilisten te helpen. Natuurlijk niet zomaar, daar wilden ze dan 5000 guaranies voor of je mocht niet door. En dat ze het betreffende zand haalden uit putten die ze een beetje verder in de weg graafden.... da’s een klein detail! Chaos! Niet normaal!  De grens met Argentinië oversteken bleek niet zo eenvoudig. De douanier begon lastig te doen over mijn paspoort. Het probleem? Hij  had géén stempel om in mijn paspoort te zetten! Hallo?? Dan maar mijn blonde lokken (eindelijk komen ze écht eens van pas) laten zwieren en m’n gewone Belgische identiteitskaart bovengehaald (ah ja, daar kan gewoon geen stempel op) en hopla... Argentinië binnen! Zo eenvoudig is het.  Twee uur rondgelopen in dit supergezellige stadje. Opnieuw viel het verschil in rijkdom met paraguay op: propere (allez, toch properdere) straten en minder armoede en verval. Vanalles en nog wat wordt er verkocht en ze smokkelen dat het geen naam heeft. Ze kopen de douane gewoon om waar je bij staat.  Je moet het eens gezien hebben!

smokkel.jpg

En ik krijg maar niet genoeg van Argentinië... vrijdag is m’n laatste werkdag... zaterdag vlieg ik ’s morgens vroeg naar Buenos Aires, waar ik mezelf opnieuw op een weekendje heb getrakteerd. Ik ga er de plaza de Mayo verkennen, rondlopen in Recoleta, de gekleurde huisjes van La Boca gaan bewonderen, de tangosfeer opsnuiven in San Telmo en.... genieten van een warme douche in het hotel. JUIJ!!! Dit weekendje zal hopelijk het afscheid van m’n kindjes iets kunnen verzachten. Een beetje.... want het wordt zwaar, dat weet ik nu al.

Er rest me nog minder dan een week in dit bizarre, relatief onbekende Zuid-Amerikaanse land waar ik ondertussen na 6 weken ongelofelijk verliefd op ben geworden. Ik ben weg van Paraguay, van haar mensen, hun mentaliteit (zelfs al komen ze altijd een halfuur te laat), hun muziek, de geur van Paraguay, de maté thee en terere, de sopa paraguaya, de kleur van het land, de smaak van de chipas, de glimlach van de mensen, het oorverdovend lawaai dat er constant en overal is, de crazy bussen.... Het is inmiddels een derde thuis die een bijzonder plekje in mijn hart heeft ingenomen en waar ik ZEKER nog eens terugkom!  En toch... zijn er dingen die ik na bijna 7 weken nog altijd niet snap, zoals (onder andere- een niet-exhaustieve lijst):

·         waarom Paraguayanen altijd klagen over de koude in de winter maar toch met open vensters rondrijden in de auto

·         waarom de douche op electriciteit werkt waardoor het licht altijd vermindert als je de douche openzet... en nog komt er geen warm water uit! en waarom er aan diezelfde douche een slangetje hangt voor onbekend gebruik

·         Waarom er in elke kamer van het huis een televisie staat en de mensen dan naar hetzelfde programma (!!) zitten te kijken in vier verschillende kamers, elk apart

·         Waarom de mannen zonodig ALTIJD “tss tss” geluiden moeten maken als ik passeer.  Ik zweer het, aan de volgende vent vraag ik of er lucht uit zijn lijf aan het ontsnappen is

·         Waarom er bushaltes zijn als de bussen toch overal en altijd stoppen van zodra er iemand staat te zwaaien

·         Waarom paraguayanen altijd klagen dat ze te dik zijn maar van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat voornamelijk brood, chipa, mandioca, rijst en pasta eten

·         Waarom melk in zakjes wordt verkocht ...

En nog zoveel meer! Ik zal nog es moeten terugkomen om het allemaal te verstaan denk ik.

04:00 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

melk in zakjes zal wel iets te maken hebben met de houdbaarheid bij hogere temperaturen zeker ? En tsss tsss is waarschijnlijk hetzelfde 'ow yeah' of 'ouuuch' of... soit : zie The Fresh Prince of Bel Air voor de exacte uitspraak en intonatie.

Op de rest moet ik je het antwoord schuldig blijven :p

Gepost door: Maarten | 18-08-10

Prachtige foto's weer, Julie!
Mijn innerlijke kindje dankt je voor de felicitatie.
Het einde komt in zicht. Ik denk dat je straks kunt terugkijken op een bijzonder avontuur.
Ik vind het mooi om je te lezen.
met groet van Hanny

Gepost door: Hanny | 18-08-10

De commentaren zijn gesloten.