23-08-10

La despedida a la guardería - Buenos Aires

Hola de Buenos Aires.... het weekendje “me-time” in Buenos Aires heeft me goed gedaan. Twee dagen me, myself and I in de Argentijnse hoofdstad was precies nét wat ondergetekende nodig had. Veel gebeurd de voorbije dagen, véél emoties en dat moet allemaal een plekje krijgen.

recola.jpgBuenos Aires is.... SUPER. Ze noemen deze stad ook wel het Parijs van Zuid-Amerika en ik ben het er helemaal mee eens. Qua architectuur en sfeer lijkt deze stad het meest Europees van alle plaatsen (niet dat dat er zoveel zijn) die ik in Zuid-Amerika al heb gezien. Uren en uren heb ik hier rondgewandeld, van de Puerto Madero tot La Recoleta (waar ze een soort Père Lachaise hebben met het graf van Evita Perón), van La Boca (een wijk met gekleurde huisjes) tot San Telmo (een wijk met superveel marktjes en waar ze de Tango dansen op straat). Dat er toevallig deze periode een Tango-festival is waardoor ik een concertje kon meepikken is mooi meegenomen en gisterenavond ging ik ook nog naar de cinema, waar ik de Argentijnse film “Igualita a mi” zag, helemaal in het Spaans. En ik verstond ALLES! Re wijs! Voeg daar een stralend zonnetje aan toe en een heerlijke jaccuzi in het hotel (waar ook nog eens een  niet onknappe Chileen in zat waar ik mee babbelde) en het kan niet meer stuk! Maar dit is niet wat ik wilde schrijven....

Waar ik het méést van onder de indruk ben hier in Buenos Aires is.... de beschaving! Ik liep hier zaterdag rond – écht – met tranen in mijn ogen omdat er asfalt op straat was in plaats van zand en stof en stenen. Omdat er een échte winkelstraat was, zoals wij die kennen in Gent, Brussel of Antwerpen. Omdat er goéde koffie was, en terrasjes op straat. Omdat het op straat zoveel properder is. Omdat er warm water uit de kraan komt. Omdat mensen hier gekleed lopen in iets anders dan trainingsbroeken of weekendkledij maar zich écht opkleden. Dat klinkt jullie misschien allemaal banaal in de oren, maar na zeven weken Paraguay zijn dat voor mij ONGELOFELIJKE dingen. Ik kon m’n lol niet op. En ik besefte plots héél hard, nog meer dan toen ik erin zat, in welke armoede ik zeven weken geleefd heb en ook...hoe snel die eigenlijk went, want ik had er echt niet meer bij stilgestaan, het was gewoon zo en het was gewoon "normaal". Maar ook... hoe hard ik die gemist heb, achteraf gezien. Ben ik dan toch een luxebeestje?

bus.jpgPero bueno, ik ben jullie nog één en ander verschuldigd in verband met vorige week, ik was denk ik ergens bij dinsdag blijven steken toen ik overweldigd werd door het afscheid met m’n kindjes en een ander vervelend feit. Woensdag zijn we op “uitstap” gegaan. Al principio dachten we van met de gastjes naar Nu Guazu te gaan, het park waar ik ook ga lopen, om te ravotten en te spelen, maar uiteindelijk werd het een bezoekje aan Burger King. Twee uur lang werden ze er entertaind, ze kregen een poppenkastshow en mochten in die speeltuin spelen en ze kregen allemaal hamburgers met frietjes, dat vonden ze natuurlijk geweldig en ze waren door het dolle heen. De clou van het hele verhaal? Het leukst van al vonden ze nog de busrit er naartoe! “Vamos en colectivo, vamos en colectivo”! Hadden we dat geweten hadden we gewoon een hele ochtend de bus kunnen nemen LOL.

Donderdag namen we een uurtje de tijd om te kindjes te schminken en “mooi te maken” en daarna hielden we een modeshow. We maakten een heuse catwalk waar ze over mochten lopen en dan gaven we commentaar op de kleren die ze aanhadden. De grootste vodden werden plotseling ontwerpen van Armani, super was het.

Vrijdag was..... waar moet ik beginnen? Laten we beginnen met het feit dat de dag overschaduwd werd door het feit dat ik bestolen werd. Ongeveer 100 euro gepikt uit m’n portefeuille in guarani en dollars. Nu is dat voor Paraguay niet ongebruikelijk. Ze stelen alles wat niet vast hangt en ik vond eigenlijk al dat het nog lang duurde voor ik eens iets kwijt was. Alleen.... het moet iemand geweest zijn die ik ken, want enkel de grote briefjes van 100.000 guaranies zijn weg, al m’n ander geld ( de kleine briefjes, m’n euro’s en de pesos die ik had gewisseld voor dit weekend) staken er nog in. Dat merkte ik net toen ik vrijdag de mensen wilde betalen voor het springkasteel dat ik huurde (met onze/jullie centjes) voor de kindjes. Een échte dief op de bus, die steelt gewoon je hele portefeuille, maar nu was er maar een stukje uit en bovendien had ik dat geld pas afgehaald en was ik ondertussen alleen thuis geweest, en op m’n schooltje. Een héél erg vies gevoel dat ofwel iemand van thuis, ofwel iemand van m’n collega’s me heeft bestolen.... ben enorm gekwetst hierdoor want vertrouwen is zo belangrijk. Ik had denk ik liever gehad dat ik alles kwijt was aan een onbekende dief op straat, dan op deze manier... Ik heb beslist er geen spel van te maken en het zo te laten omdat ik niet met ruzie afscheid wil nemen, noch thuis, noch op 't schooltje. En voor wie het zich afvraagt: ik ben gewoon andere centjes gaan afhalen om het springkasteel te betalen :) .

springkasteel.jpgMaar goed, ik ging dit m’n laatste dag met m’n kindjes niet laten verprutsen. ’t Was FEEST! Het was het eindfeest voor de semana del niño en we hadden de hele speelzaal versierd met slingers, op tafel stonden alfajores en ander lekkers, Ali had een enorme taart gebakken met verse aardbeien, er was muziek en natuurlijk het springkasteel dat ik huurde. Vonden de kindjes super. Uren en uren  hebben ze gespeeld. Het was tevens mijn afscheid, en daarom hielden we een kleine “ceremonie” waarbij alle kindjes van mij het paar schoenen kregen dat ik voor ze kocht (opnieuw: met onze/jullie centjes). Toen ze hoorden dat ze een cadeau kregen hebben ze me bestormd en een “group hug” gegeven waar ik een half uur niet goed van was, 40 kinderen over je héén krijgen is écht een berg. Zo wijs! Het was heel emotioneel allemaal als je ziet welke band je ondertussen met die kinderen hebt uitgebouwd. Kindjes die in het begin niet tegen me spraken of agressief waren (kunnen ze niet aan doen, is zelfverdediging, sommigen zitten in de kinderprostitutie, je zou voor minder agressief worden) die nu komen knuffelen en hele verhalen vertellen.... dat ontroert! En vrijdag dus zeker. Zeker toen ik vernam dat ze plannen om dinsdag met z’n allen, met alle kindjes naar de luchthaven gaan komen om me uit te zwaaien (wat zullen ze nu leuker vinden? Het uitzwaaien of de bus? – LOL), het blèterke in mij had niet veel meer nodig. Toen Ali dan ook nog afkwam met een mandje zelfgebakken chipa’s als afscheidscadeau..... tja....

Mijn avontuur is nu ten einde. Straks vertrek ik terug naar Asunción waar ik met gemengde gevoelens nog even bij m’n gastfamilie ga blijven en morgen ga ik naar huis. Het waren zeven fantastische weken en het is ongelofelijk zot wat er op zeven weken tijd is gebeurd. Ik beleefde geweldige weken met mijn kindjes, met wie ik enorm veel bereikte. Tevens liep ik een marathon (en won ik in mijn categorie), belandde ik in het ziekenhuis, ging ik naar de cataratas in Argentinië en naar Buenos Aires, leerde ik enorm veel lieve Paraguayanen kennen, leerde ik vrij vlot Paraguayaans Spaans en  zelfs een beetje guarani.... Zeven ongelofelijke, zotte weken! Ik kijk met heel veel plezier terug op deze ervaring en ben heel benieuwd, heel nieuwsgierig hoe het me veranderd gaat hebben en hoe ik m'n leventje thuis, in België, ga ervaren.... nog meer spannende dingen dus!

feest.jpg

10:51 Gepost door Julie in Asuncion | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Om stil van te worden!

Gepost door: Koen | 23-08-10

Je mag terecht héél trots zijn op jezelf, er zouden het jou niet veel nadoen hoor. En wat de rest betreft... daar sta je way-up-boven :-)

Gepost door: mams | 23-08-10

Zolang je mij nog graag ziet kan het me niet schelen hoe veranderd je bent :-)

Gepost door: Maarten | 23-08-10

Ja Jules, mijn traantjes van de eerste emoties hier komen terug boven maar dan van fierheid! Je bent een kei! veel groetjes, Wouter

Gepost door: Wouter | 23-08-10

De commentaren zijn gesloten.