Julie's avonturen in Paraguay!

Terug thuis na exact 24 u onderweg te zijn geweest. 17u op vliegtuigen gezeten en 7u tussendoor gewacht, in het gezelschap van Emilia en Caroline, mijn collega AFS-ers. Het weerzien op Zaventem was SUPER, werd er opgewacht door Maarten en de mama, met bloemetje en een pot Nutella van 5 kg (hihi, daar kom ik wel een weekje mee toe). thuisgekomen ben ik gelijk een zot door ons huis gelopen: een stofzuiger! Een strijkijzer! geen stof! Warm water uit de kraan! Een kleerkast met véél kleren (niet telkens dezelfde 2 broeken zoals de laatste weken). 'k Kan m'n lol niet op. Een doodgewone boterham met een schel kaas is ondertussen ook al binnen, net als een kop déftige koffie. En nu genieten van het thuiszijn, van Maarten en van m'n laatste vakantiedagen.

Het afscheid in Asuncion was super ook. De kindjes (de 2 oudste klasjes, de jongste niet, die zijn te klein) kwamen naar de luchthaven (en colectivo - JUIJ!), waar ze in het midden van de vertrekhal een liedje voor me zongen (ik had nogal bekijks) en me dan cadeautjes gaven: een verzamelmap met een heleboel tekeningen die we samen hebben gemaakt, een spandoek met al hun handjes erop (zie foto) en een T-shirt. Geweldig!

Ik kijk terug op een geweldige ervaring. Zeven weken die in geen woorden zijn samen te vatten, zoveel gebeurd, zoveel meegemaakt, zoveel gedaan, zoveel geleerd.... maar één ding ben ik zeker: het was 100% de moeite!

Hola de Buenos Aires.... het weekendje “me-time” in Buenos Aires heeft me goed gedaan. Twee dagen me, myself and I in de Argentijnse hoofdstad was precies nét wat ondergetekende nodig had. Veel gebeurd de voorbije dagen, véél emoties en dat moet allemaal een plekje krijgen.

Buenos Aires is.... SUPER. Ze noemen deze stad ook wel het Parijs van Zuid-Amerika en ik ben het er helemaal mee eens. Qua architectuur en sfeer lijkt deze stad het meest Europees van alle plaatsen (niet dat dat er zoveel zijn) die ik in Zuid-Amerika al heb gezien. Uren en uren heb ik hier rondgewandeld, van de Puerto Madero tot La Recoleta (waar ze een soort Père Lachaise hebben met het graf van Evita Perón), van La Boca (een wijk met gekleurde huisjes) tot San Telmo (een wijk met superveel marktjes en waar ze de Tango dansen op straat). Dat er toevallig deze periode een Tango-festival is waardoor ik een concertje kon meepikken is mooi meegenomen en gisterenavond ging ik ook nog naar de cinema, waar ik de Argentijnse film “Igualita a mi” zag, helemaal in het Spaans. En ik verstond ALLES! Re wijs! Voeg daar een stralend zonnetje aan toe en een heerlijke jaccuzi in het hotel (waar ook nog eens een  niet onknappe Chileen in zat waar ik mee babbelde) en het kan niet meer stuk! Maar dit is niet wat ik wilde schrijven....

Waar ik het méést van onder de indruk ben hier in Buenos Aires is.... de beschaving! Ik liep hier zaterdag rond – écht – met tranen in mijn ogen omdat er asfalt op straat was in plaats van zand en stof en stenen. Omdat er een échte winkelstraat was, zoals wij die kennen in Gent, Brussel of Antwerpen. Omdat er goéde koffie was, en terrasjes op straat. Omdat het op straat zoveel properder is. Omdat er warm water uit de kraan komt. Omdat mensen hier gekleed lopen in iets anders dan trainingsbroeken of weekendkledij maar zich écht opkleden. Dat klinkt jullie misschien allemaal banaal in de oren, maar na zeven weken Paraguay zijn dat voor mij ONGELOFELIJKE dingen. Ik kon m’n lol niet op. En ik besefte plots héél hard, nog meer dan toen ik erin zat, in welke armoede ik zeven weken geleefd heb en ook...hoe snel die eigenlijk went, want ik had er echt niet meer bij stilgestaan, het was gewoon zo en het was gewoon "normaal". Maar ook... hoe hard ik die gemist heb, achteraf gezien. Ben ik dan toch een luxebeestje?

Pero bueno, ik ben jullie nog één en ander verschuldigd in verband met vorige week, ik was denk ik ergens bij dinsdag blijven steken toen ik overweldigd werd door het afscheid met m’n kindjes en een ander vervelend feit. Woensdag zijn we op “uitstap” gegaan. Al principio dachten we van met de gastjes naar Nu Guazu te gaan, het park waar ik ook ga lopen, om te ravotten en te spelen, maar uiteindelijk werd het een bezoekje aan Burger King. Twee uur lang werden ze er entertaind, ze kregen een poppenkastshow en mochten in die speeltuin spelen en ze kregen allemaal hamburgers met frietjes, dat vonden ze natuurlijk geweldig en ze waren door het dolle heen. De clou van het hele verhaal? Het leukst van al vonden ze nog de busrit er naartoe! “Vamos en colectivo, vamos en colectivo”! Hadden we dat geweten hadden we gewoon een hele ochtend de bus kunnen nemen LOL.

Donderdag namen we een uurtje de tijd om te kindjes te schminken en “mooi te maken” en daarna hielden we een modeshow. We maakten een heuse catwalk waar ze over mochten lopen en dan gaven we commentaar op de kleren die ze aanhadden. De grootste vodden werden plotseling ontwerpen van Armani, super was het.

Vrijdag was..... waar moet ik beginnen? Laten we beginnen met het feit dat de dag overschaduwd werd door het feit dat ik bestolen werd. Ongeveer 100 euro gepikt uit m’n portefeuille in guarani en dollars. Nu is dat voor Paraguay niet ongebruikelijk. Ze stelen alles wat niet vast hangt en ik vond eigenlijk al dat het nog lang duurde voor ik eens iets kwijt was. Alleen.... het moet iemand geweest zijn die ik ken, want enkel de grote briefjes van 100.000 guaranies zijn weg, al m’n ander geld ( de kleine briefjes, m’n euro’s en de pesos die ik had gewisseld voor dit weekend) staken er nog in. Dat merkte ik net toen ik vrijdag de mensen wilde betalen voor het springkasteel dat ik huurde (met onze/jullie centjes) voor de kindjes. Een échte dief op de bus, die steelt gewoon je hele portefeuille, maar nu was er maar een stukje uit en bovendien had ik dat geld pas afgehaald en was ik ondertussen alleen thuis geweest, en op m’n schooltje. Een héél erg vies gevoel dat ofwel iemand van thuis, ofwel iemand van m’n collega’s me heeft bestolen.... ben enorm gekwetst hierdoor want vertrouwen is zo belangrijk. Ik had denk ik liever gehad dat ik alles kwijt was aan een onbekende dief op straat, dan op deze manier... Ik heb beslist er geen spel van te maken en het zo te laten omdat ik niet met ruzie afscheid wil nemen, noch thuis, noch op 't schooltje. En voor wie het zich afvraagt: ik ben gewoon andere centjes gaan afhalen om het springkasteel te betalen :) .

Maar goed, ik ging dit m’n laatste dag met m’n kindjes niet laten verprutsen. ’t Was FEEST! Het was het eindfeest voor de semana del niño en we hadden de hele speelzaal versierd met slingers, op tafel stonden alfajores en ander lekkers, Ali had een enorme taart gebakken met verse aardbeien, er was muziek en natuurlijk het springkasteel dat ik huurde. Vonden de kindjes super. Uren en uren  hebben ze gespeeld. Het was tevens mijn afscheid, en daarom hielden we een kleine “ceremonie” waarbij alle kindjes van mij het paar schoenen kregen dat ik voor ze kocht (opnieuw: met onze/jullie centjes). Toen ze hoorden dat ze een cadeau kregen hebben ze me bestormd en een “group hug” gegeven waar ik een half uur niet goed van was, 40 kinderen over je héén krijgen is écht een berg. Zo wijs! Het was heel emotioneel allemaal als je ziet welke band je ondertussen met die kinderen hebt uitgebouwd. Kindjes die in het begin niet tegen me spraken of agressief waren (kunnen ze niet aan doen, is zelfverdediging, sommigen zitten in de kinderprostitutie, je zou voor minder agressief worden) die nu komen knuffelen en hele verhalen vertellen.... dat ontroert! En vrijdag dus zeker. Zeker toen ik vernam dat ze plannen om dinsdag met z’n allen, met alle kindjes naar de luchthaven gaan komen om me uit te zwaaien (wat zullen ze nu leuker vinden? Het uitzwaaien of de bus? – LOL), het blèterke in mij had niet veel meer nodig. Toen Ali dan ook nog afkwam met een mandje zelfgebakken chipa’s als afscheidscadeau..... tja....

Mijn avontuur is nu ten einde. Straks vertrek ik terug naar Asunción waar ik met gemengde gevoelens nog even bij m’n gastfamilie ga blijven en morgen ga ik naar huis. Het waren zeven fantastische weken en het is ongelofelijk zot wat er op zeven weken tijd is gebeurd. Ik beleefde geweldige weken met mijn kindjes, met wie ik enorm veel bereikte. Tevens liep ik een marathon (en won ik in mijn categorie), belandde ik in het ziekenhuis, ging ik naar de cataratas in Argentinië en naar Buenos Aires, leerde ik enorm veel lieve Paraguayanen kennen, leerde ik vrij vlot Paraguayaans Spaans en  zelfs een beetje guarani.... Zeven ongelofelijke, zotte weken! Ik kijk met heel veel plezier terug op deze ervaring en ben heel benieuwd, heel nieuwsgierig hoe het me veranderd gaat hebben en hoe ik m'n leventje thuis, in België, ga ervaren.... nog meer spannende dingen dus!

Geen woorden voor. Het afscheid van m'n kindjes valt me ontzettend zwaar. 't Was een schitterende week om af te sluiten, maar ik ga ze zo ongelofelijk missen. Bedankt niños voor 7 onvergetelijke weken, bedankt voor jullie vertrouwen en alle mooie momenten die we deelden, voor jullie stralende oogjes en lieve glimlachjes, voor jullie eerlijkheid en dankbaarheid, voor die kleine gebaren en woordjes die zoveel zeggen, voor jullie geduld met de tia-die-geen-guarani-spreekt,.... Jullie hebben allemaal een plaatsje in m'n hart veroverd en ik wens jullie allemaal oprecht het allerbeste toe (al wil ik er niet aan denken wat dat uiteindelijk inhoudt)... CIAO CIAO!!

Feliz día del niño a todos! Jaja, in elk van ons schuilt wel een kind (geef het nu maar gewoon toe), en aangezien gisteren de dag van het kind was, wil ik jullie bij deze allemaal feliciteren J Deze feestdag is eigenlijk een beetje controversieel omdat het wordt gevierd naar aanleiding van een gruwelijke afslachting van duizenden kinderen tijdens een gevecht in Acosta Nu op 16 augustus in 1869 (Brazilianen tegen Paraguay)... Recent gaan dan ook stemmen op om deze feestdag niet meer te verbinden met de strijd van het verleden, maar zover zijn we nog niet , en dus feesten wij lekker verder. In onze guarderia maken we er meteen een “week van het kind” van met elke dag speciale activiteiten. Superleuk!

Gisteren kregen al onze kindjes een lekker ontbijt voorgeschoteld: in plaats van de gebruikelijke cocido con cocitos (een soort melk met maté thee en droog brood) kregen ze warme chocolademelk en koekjes. Vonden ze geweldig. Alle tia’s  - Emilie en ik dus ook -  hadden zich verkleed: Noella was een heks, Eli was een popzangeres en Emilie en ik waren beiden mariposas of vlinders (met een beetje veel goede wil en fantasie). Vonden de kindjes super. Moest ik de hele tijd onnozel staan rondvliegen als een vlinder, hebben ze zich krom mee gelachen. Och ja, er zijn ergere dingen om doen J Daarna hebben we de  hele dag spelletjes gespeeld (stoeltjesdans, lepeltjesspel, zakkenrace) en daar kregen ze cadeautjes voor. We organiseerden ook mini-loopwedstrijdjes en de winnaar kreeg telkens één van de medailles die ik meebracht vanuit België (van de stadsloop Gent, de halve marathon van Eindhoven....). Je had de lach op die smoeltjes moeten zien, echt niet normaal! Daar doe je het gewoon voor!

Vandaag begonnen we met “los titeres” oftewel: een poppenspel. De doos van de oven die ik kocht, die eerder al dienst deed om een kamp te bouwen, werd nu omgebouwd tot “theater”, geef toe, ze weten hier te recycleren. Uiteraard moest het educatief verantwoord zijn, dus het werd een vertelseltje met als moraal van het verhaal: “je moet je elke dag wassen”. Klinkt banaal, maar voor 99% van mijn kindjes kwam dat als een donderslag bij heldere hemel. Sommigen wassen zich misschien één keer om de twee weken of zo.  Dankzij de titeres waren de kindjes allemaal van dit feit overtuigd en dan... kwam de aap uit de mouw: we gingen ze allemaal douchen! 40 klein pagadders één voor één onder de douche, wassen, haartjes wassen, behandelen met luizenschampoo, nageltjes knippen, oortjes kuisen en.... de haartjes uitkammen met de luizenkam. Dat “luizenjobke” werd mij toebedeeld en oh my god... nog nooit zoveel piojos gezien in mijn leven. Piojos hier, piojos ginder.. piojos o-ve-ral.  En het rare is: in België zijn kindjes beschaamd als ze luizen hebben, maar hier vonden ze het geweldig. Dan vroegen ze heel benieuwd “tengo piojos tia?” (heb ik luizen) en dan sprongen ze op en neer als het antwoord positief was. Krijg nou wat! En op den duur voelde ik het gewoon bij mezelf ook allemaal kriebelen... brr.... ‘k heb hier toch al leukere dingen gedaan, maar de kindjes vonden het geweldig en je had ze moeten zien met die schoongewassen tootjes daarna, echt super!   En de rest van de week staat er nog meer leuks op het programma....

Vanmiddag ging ik dan weer op uitstap met los padres. Eindbestemming? Argentinië alweer... het lijkt wel of ik de voorbije dagen meer in Argentinië heb gezeten dan in Paraguay. We staken opnieuw de Paraguay rivier over en reden tot in Nanawa, een grensstadje in Paraguay. Een héél ander Paraguay. Stoffig. Vuil. Complete chaos. En overal.... smokkelaars! Ze zeulen met vanalles en nog wat rond en de vraag is écht hoe ze recht blijven staan. De weg naar Nanawa was eentje van stof en gruis met grote putten en... overal mannekes die “vol goede wil” zand in de putten schepten om de automobilisten te helpen. Natuurlijk niet zomaar, daar wilden ze dan 5000 guaranies voor of je mocht niet door. En dat ze het betreffende zand haalden uit putten die ze een beetje verder in de weg graafden.... da’s een klein detail! Chaos! Niet normaal!  De grens met Argentinië oversteken bleek niet zo eenvoudig. De douanier begon lastig te doen over mijn paspoort. Het probleem? Hij  had géén stempel om in mijn paspoort te zetten! Hallo?? Dan maar mijn blonde lokken (eindelijk komen ze écht eens van pas) laten zwieren en m’n gewone Belgische identiteitskaart bovengehaald (ah ja, daar kan gewoon geen stempel op) en hopla... Argentinië binnen! Zo eenvoudig is het.  Twee uur rondgelopen in dit supergezellige stadje. Opnieuw viel het verschil in rijkdom met paraguay op: propere (allez, toch properdere) straten en minder armoede en verval. Vanalles en nog wat wordt er verkocht en ze smokkelen dat het geen naam heeft. Ze kopen de douane gewoon om waar je bij staat.  Je moet het eens gezien hebben!

En ik krijg maar niet genoeg van Argentinië... vrijdag is m’n laatste werkdag... zaterdag vlieg ik ’s morgens vroeg naar Buenos Aires, waar ik mezelf opnieuw op een weekendje heb getrakteerd. Ik ga er de plaza de Mayo verkennen, rondlopen in Recoleta, de gekleurde huisjes van La Boca gaan bewonderen, de tangosfeer opsnuiven in San Telmo en.... genieten van een warme douche in het hotel. JUIJ!!! Dit weekendje zal hopelijk het afscheid van m’n kindjes iets kunnen verzachten. Een beetje.... want het wordt zwaar, dat weet ik nu al.

Er rest me nog minder dan een week in dit bizarre, relatief onbekende Zuid-Amerikaanse land waar ik ondertussen na 6 weken ongelofelijk verliefd op ben geworden. Ik ben weg van Paraguay, van haar mensen, hun mentaliteit (zelfs al komen ze altijd een halfuur te laat), hun muziek, de geur van Paraguay, de maté thee en terere, de sopa paraguaya, de kleur van het land, de smaak van de chipas, de glimlach van de mensen, het oorverdovend lawaai dat er constant en overal is, de crazy bussen.... Het is inmiddels een derde thuis die een bijzonder plekje in mijn hart heeft ingenomen en waar ik ZEKER nog eens terugkom!  En toch... zijn er dingen die ik na bijna 7 weken nog altijd niet snap, zoals (onder andere- een niet-exhaustieve lijst):

·         waarom Paraguayanen altijd klagen over de koude in de winter maar toch met open vensters rondrijden in de auto

·         waarom de douche op electriciteit werkt waardoor het licht altijd vermindert als je de douche openzet... en nog komt er geen warm water uit! en waarom er aan diezelfde douche een slangetje hangt voor onbekend gebruik

·         Waarom er in elke kamer van het huis een televisie staat en de mensen dan naar hetzelfde programma (!!) zitten te kijken in vier verschillende kamers, elk apart

·         Waarom de mannen zonodig ALTIJD “tss tss” geluiden moeten maken als ik passeer.  Ik zweer het, aan de volgende vent vraag ik of er lucht uit zijn lijf aan het ontsnappen is

·         Waarom er bushaltes zijn als de bussen toch overal en altijd stoppen van zodra er iemand staat te zwaaien

·         Waarom paraguayanen altijd klagen dat ze te dik zijn maar van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat voornamelijk brood, chipa, mandioca, rijst en pasta eten

·         Waarom melk in zakjes wordt verkocht ...

En nog zoveel meer! Ik zal nog es moeten terugkomen om het allemaal te verstaan denk ik.

Vrijdagavond was het eindelijk zover. Veel over gebabbeld. Vaak gepland en even vaak geannuleerd, maar nu eindelijk werkelijkheid: een weekendje aan het drielandenpunt Paraguay - Brazilië - Argentinië (las tres fronteras dus) om de watervallen van Foz do Iguaçu te bezoeken. 't Begon al direct vrij spannend want Caroline was vanuit Capiata naar Asunción gekomen en zou met de taxi naar ons thuis komen, maar daar liep een en ander mis, waardoor we Caroline een uur later aan de andere kant van de stad met de auto mochten gaan zoeken, niet zonder dat zij haar GSM eerst in de pollen van een bewaker had gestoken om ons uit te leggen waar ze zat... Dat begon al goed, en ik maar aan mijn gastouders proberen duidelijk maken dat alleen reizen écht geen probleem was. Ahum.... beetje spanning kan nooit kwaad. Eerst nog de buikjes rond gegeten in Burger King - had al de hele dag een vieze goesting en man, dat heeft gesmaakt - en dan door de ouders afgezet aan de terminal de bus de Asunción om met d nachtbus naar Foz do Iguazu (Brazilië) te gaan. Spannend allemaal. De bus kwam zowaar stipt op tijd toe (huh?) en we hadden SUPER zitplaatsen, bovenaan, helemaal voorin. Héél veel beenruimte om te slapen en 'k werd dus ook pas wakker toen de buschauffeur ons riep om de douane te passeren. Het werd een dag stempeltjes verzamelen in ons paspoort: bij 't buitengaan in Paraguay, binnenkomen van Brazilië, buitengaan Brazilië, binnenkomen Argentinië en dan weer helemaal andersom. Telkens onze meest onschuldige glimlach bovengehaald en zonder al te veel problemen de grensposten gepasseerd.

En daar stonden we dan om 6u 's morgens in Brazilië. We willen naar Foz. In Argentinië. Wat nu? Dus maar gaan vragen maar klein detail: in Brazilië spreken ze... Portugees. Gelukkig vond ik een vriendelijke Braziliaan die me wist te vertellen dat we naar een ándere terminal de bus moesten en daar een bus naar Argentinië konden nemen. Ok dan,andere bus. ZOwaar, die bracht ons naar een andere terminal. Ok.En dan stonden we daar. Zelfde verhaal. Vergeet echter vriendleijke Brazilianen die Spaans verstaan. Ik vraag naar de bus naar Argentinië en krijg een "hvkihfsfùohgirenvsbgirqgbùr" (Portugees) als antwoord en een wuivend gebaar naar rechts. Caroline en ik kijken elkaar aan, halen  onze schouders op en wandelen dus maar de rechtse richting uit.... zowaar... een bus met daarop ARGENTINA! Hoera! Een schatje van een chauffeur echt, een Argentijn (hoera, Spaans) die ons met handen en voeten uitlegt dat we in de terminal in Argentina NOG een andere bus moeten nemen naar de cataratas. Hallo kroket... 5 bussen op 2 uur tijd, ik dacht dat we bijna in Patagonië zaten ondertussen, niet normaal. In die laatste terminal konden we ook het toegangticket tot het park al kopen en een ticket en een ticket voor een boottocht onder de watervallen met een speedboot. De toegangstickets betaalden we en dan vroegen we de prijs voor de boot: ik vergeet hoeveel pesos. Lap, wij hadden guaranies (paraguay), reals (Brazilië) en USD mee, maar geen pesos. Bleek dat het 60 USD was voor ons twee, maar ik had maar 40 USD dus dat ging ook nie, en de voorraad reals was ook te beperkt. "Podemos pagar en guaranies?". Zowaar, we mochten in guaranies betalen. Een halfuur tokkelen op de rekenmachine later kwam 't madammeke uit op 60.000 guaranies. Caroline en ik keken naar elkaar en waren direct akkoord want 60.000 guaranies... dat is nog geen 10 EUR!!! Joepie! We vonden dat we dat verdienden na al onze bus-stress. Maar, het moet uiteindelijk gezegd: vrij vlot, voor geen geld en op een redelijke termijn stonden we aan de ingang van het Natuurpark. JUIJ!

En dan het park... géén woorden voor. Echt niet. Ik had er me vanalles bij voorgesteld, en het was al dat, en nog 37 keer meer. ONtzettend mooi. Een prachtig natuurgebied waarin je uren kan rondwandelen tussen zalige fauna en flora en dan de watervallen zelf zijn GIGANTISCH. Het domein is muisstil en toch is er een oorverdovend lawaai van het water dat valt en overal is er "damp" van terug naar omhoogkomend water. We hebben uren gewandeld en foto's getrokken, van de ene "oh" in de andere "ah" gevallen, zelfs beestjes gezien en een hele mooie regenboog (zie foto) en gewoon compleet ondersteboven verliefd geworden op dit stukje werelderfgoed. Het was de reis méér dan waard in ieder geval. Véél vriendelijke mensen in het park, en natuurlijk de gebruikelijke "bonita sonrisa" van de macho-Zuid-Amerikanen, je wordt het op de duur gewoon. Op het treintje kregen we gezelschap van een Paraguayaanse familie uit Asunción (de conversatie begon met "me gusta tu gorra" of "ik vind je muts leuk", 'k had die van Paraguay aan) die honderuit vertelde. Da's zo leuk aan de mensen hier, zo vriendelijk, zo open...  De boottocht met de speedboot was ongelofelijk wijs. We waren nat van kop tot teen maar het was puur genieten en zooooo indrukwekkend! De middag sloten we er af met een heerlijke échte koffie (de koffie in Paraguay is écht niet te drinken) bij Havanna, onze dag kon zo al niet meer stuk!

Met enige tegenzin begonnen we dan in de late namiddag aan onze terugreis naar Paraguay. Ik was de tel al kwijt van de verschillende terminal de buses die we gepasseerd waren en de verschillende bussen die we moesten nemen en zag er ontzettend tegenop, vooral dan het deel in Brazilië. Maar goed, we zijn gescheept dus: eerste bussie van 't park naar Puerto Iguazu in Argentinië. Daar stond een bus met "Brasil" op - maar de vreugde was van korte duur want die stond in panne. Typisch. Even rondkijken. Chillen. Vooral niet opjagen. "we zien wel" mentaliteit toepassen (zijn ze hier ontzettend goed in) en even later verscheen een ander bussie met "Brasil" erop. Hoera. Zonder vragen te stellen erop ( ik zei toch "we zien wel" mentaliteit, Brasil was alvast de goede richting) en al gauw terug op Braziliaans grondgebied. Een supervriendelijke chauffeur die zowaar Spaans verstond en toen ik hem vroeg hoe we het gemakkelijkst naar Ciudad del Este (Paraguay) konden geraken zonder via 37 terminals de buses te moeten gaan, zette hij ons gewoon nétjes af aan de voet van de puente de la amistad, de vriendschapsbrug over de Paranarivier die de grens vormt tussen BRazilië en Paraguay! Re wijs! Nikske busjumpen dus. Eén bussie volstond, even vriendelijk lachen aan de douanepost, en dan te voet de vriendschapsbrug over, Paraguay binnenwandelen. Fijn moment. Echt wel. Je wandelt gewoon het land binnen, zo leuk! Rijen en rijen auto's en mensen stonden aan de douane te wachten, een complete chaos, je moet het eens meegemaakt hebben.

Eens in Ciudad del Este zijn we onmiddellijk naar het hotel gegaan. Een ongelofelijk drukke en vuile stad en Caroline en ik vielen gewoon ontzettend op. We voelden die blikken op ons, op onze rugzak en we hadden oziets van "hmmm... nee". De eerste keer in Zuid-Amerika dat ik me écht niet veilig voelde. Dan maar de eerste de beste taxi in (die er ons dubbel en dik heeft opgelegd qua bedrag - nog altijd een koopje voor ons, maar toch) naar het hotel. Het HOTEL!!!! Een 5-sterren hotel aan de rand van de Parana rivier. Met een supergrote VERWARMDE kamer. We hebben de verwarming meteen een paar graden hoger gezet LOL. Chocoladerepen in de minibar ( nu niet meer) en.... een WARME douche. My god! De langste douche ooit genomen en zoveel lol gehad, ik denk dat het hele hotel gehoord heeft da'k in de douche zat, echt nie normaal. Na zes weken ijs- en ijskoude douches kwam er eindelijk warm water uit een douche! Caroline en ik hebben ns een decadent laten gaan, met roomservice gisterenavond en een ontbijt om een leger te voeden vanmorgen, maar goh... zoooo zalig! En dan vandaag terug met de bus naar Asunción....

Op 24u tijd Paraguay, Brazilië en Argentinië bezocht, een fantastische tijd gehad, de watervallen gezien en me ontzettend geamuseerd.... En nu op naar de semana del niño met mijn kindjes! We eindigen dus ons verblijf in Paraguay in stijl!

Weekend alweer! Opnieuw een zalige week achter de rug met m'n kindjes maar veel kan ik daar niet over verklappen omdat het voorbereidingen waren voor volgende week (semana del niño) dus dat zullen jullie dan wel horen en nu helemaal in de stemming om naar Brazilië te vertrekken. Spannend! 'k Kreeg onverwachts nog gezelschap van Caroline, één van de andere Belgische AFS-ers, dus 'k ben content, met twee is altijd leuker reizen dan alleen. Om middernacht vertrekken we naar Foz do Iguazu (Brazilië) waar we morgenocthend toekomen en de hele dag gaan rondlopen, misschien zelfs even naar de Argentijnse kant van de cataratas (watervallen) gaan zien, een boottochtje doen enz... 's avonds nemen we dan bus/taxi naar Ciudad del Este (Paraguay) waar we overnachten in een leuk hotel met zwembad en hopelijk een warme douche en zondag komen we dan terug. 'k Kijk ontzettend uit naar dit weekend, zal heel erg leuk zijn hoop ik. Alleen schijnen er veel grote spinnen te zitten ginder tussen de rijke fauna en flora... 'k hoop dat die zodanig gaan verschieten van m'n blonde haar dat ze allemaal uit m'n buurt blijven brr... verslag volgt maandag of zo.

Nu wil ik via m'n blogje ook een beetje van de Paraguayaanse cultuur met jullie delen. En als er me op die zes weken tijd dat ik hier ben al iéts is opgevallen is dat ze hier ontzettend houden van "días". We hebben al vanalles gehad "día de la amistad" (dag van de vriendschap), "día del maestro" (dag van de leerkracht), "dia del libro" (dag van het boek) enz... Als ze iets kunnen verzinnen om te vieren, dan zullen ze dat ook doen. En ook nu zijn er de komende drie dagen, drie redenen om de feesten!  Bij deze doop ik Paraguay dus tot het land van de "días"! Morgen, 14 augustus is "día de la bandera", of de dag van de Paraguayaanse vlag. Het is de enige vlag ter wereld met een verschillende tekening op de voor- en achterkant. Hoera! Asunción is één grote bandera tegenwoordig, al schijnen dat nog naweeën te zijn van het WK voetbal waarin Paraguay HEEL TEN ONRECHTE het onderspit moest delven tegen Spanje (ziezo, dat hebben we dan toch nog es gezegd). Overal verschijnt de nationale driekleur: vlaggen, mutsen, kleren, je kan het zo zot niet bedenken. Maar goed. Viva la bandera, morgen dus. Overmorgen, 15 augustus, is "día de Asunción", omdat deze hoofdstad precies 473 jaar geleden werd opgericht, toen nog onder de benaming "Nuestra Señora Santa Maria de la Asunciùon". Aangezien ik die naam ook niet graag op enveloppen zou schrijven versta ik heel goed waarom ze dat hebben ingekort, LOL. Anyway, deze stad telt ongeveer 650.000 inwoners, meer dan 1,5 miljoen als je de buitenwijken meerekent. Ze werd, net als Rome, opgericht op 7 heuvels en telt 65 wijken of "barrio"s (waaronder de Barrio Jara, waar ik woon, of de barrio chacarita (Ricardo Brugada) waar ik werk). Een bruisende, levendige stad, die terecht wordt gevierd! Hoera! En dan komen we bij 16 augustus, of "día del niño", een feestdag die qua belangrijkheid de día de la amistad benadert en waarop alle kindjes in de bloemetjes worden gezet. Wij gaan dat ook doen in ons schooltje, al maken wij er een "semana del niño" van (week van het kind) met elke dag bijzondere activiteiten op het programma waarover ik dus nu nog lekker niets zeg. Maar 'k kan wel verklappen dat het voor mij héél leuk is dat deze week samenvalt met mijn laatste werkweek. Zullen mooie herinneringen zijn! Is het dan gedaan? Maar nee, deze maand hebben we ook nog de dag van het guarani (de andere landstaal) en de dag van de indianen, om maar iets te zeggen....

Gisterennamiddag ging ik even op uitstap met mijn gastouders... we staken de puente remanso over de río Paraguay (indrukwekkend) over en reden zo de Chaco binnen. Da's het westelijke deel van Paraguay, ten westen van de rio Paraguay, waar de grond niet rood maar wit is en er ongelofelijk veel palmbomen zijn Een héél ander landschap dan wat ik tot nu toe van Paraguay had gezien. Ongelofelijk veel zand en stof op de banen. De rest van de dag knarsten m'n tanden van 't zand in m'n mond.  Nog kleinere huisjes. Nog meer paard en kar in plaats van auto's en zowaar... koeien in 't midden van de baan. Heel indrukwekkend allemaal. We stopen even bij het water ook om wat foto's te nemen... o.a. van een visser op de rivier(hoewel ik me afvraag waarom hij in hemelsnaam vist want er is hier bijna geen vis te eten in Py) en van de fabriek waar ze metalen tonnen maken. Nee, de lens van mijn camera was niet vuil, er vloog gewoon ongelofelijk veel stof en zand rond,zoals altijd hier.

EN NU???? NAAR BRAZILIË!!!!

Jawadde wa was me dadde, de voorbije dagen..... zo'n hectische toestanden echt niet normaal. 'k Kan nog altijd niet geloven dat ik een marathon gelopen heb hier, laat staan in zo'n goeie tijd en dan komt het beste nog: blijkt dat ik 1e dame ben in mijn leeftijdscategorie (eigenlijk 2e maar de 1e won het spel, dus die telt nie meer mee) en dat ik nog 240 USD heb gewonnen ook. Ik sta mooi met m'n naam in de Paraguayaanse kranten vermeld, tussen alle Gonzalez-en en Jimenez-en.... zo zot! Ik zit nog altijd ergens op m'n roze wolk na te genieten. Maar tegelijkertijd word ik ferm met beide voetjes op de grond gezet want vandaag over twee weken stap ik alweer het vliegtuig op richting België.... mmmm.... géén zin in. Echt niet. Paraguay is m'n biotoopje wel. Geef me hier nog Maarten, een warme douche en een vestiging van Ferrero (nutella of course) en je krijgt me hier nooit meer buiten... Maar da's dromen natuurlijk. Dat kan niet echt, en dus moeten we optimaal genieten van de tijd die ons nog rest. En dat doen we. Zoveel mogelijk tijd met m'n kindjes doorbrengen natuurlijk, in eerste instantie. Volgende week is het "semana del niño" en we plannen allerlei leuke activiteiten, o.a. een uitstap naar Nu Guazu en het huren van een springkasteel. Morgennamiddag plan ik voor mezelf een boottochtje op de rio Paraguay en vrijdag vertrek ik met de nachtbus naar Foz do Iguazu in Brazilië, waar ik de heel dag zaterdag ga rondlopen. Zaterdagavond steek ik dan de grens terug over naar Paraguay, naar Ciudad del Este, waar ik mezelf getrakteerd heb op een superhotel mét zwembad. Wedden dat het een warme douche zal hebben en wedden dat ik er het eerste uur niet van onder kom? En zondag dan nog Ciudad del Este verkennen en terug naar Asunción. 'k Kijk er ontzettend naar uit!

Op m'n schooltje is het zoals altijd superleuk. 'k Heb sinds vorige week het gezelschap van Emilie, een Canadese AFS-er uit Quebec, en we kunnen het heel goed vinden samen. Heel gezellig dus, en samen met de andere collega's hebben we het altijd naar onze zin. Het dagelijkse leven op het schooltje: kindjes die zonder kleertjes toekomen, kindjes die met reuzehonger toekomen, een kindje dat toekwam met haar elleboog bont en blauw omdat er een moto was overgereden.... het is gewoon dagelijkse kost. Tranen, snotneuzen, triestige verhalen over misbruik en mishandeling thuis, kindjes die 's nachts op straat moeten werken.... schrijnende verhalen die ik hier écht niet ga neerschrijven maar gewoon voor mezelf een plaatsje probeer te geven, wat niet altijd gemakkelijk is. Wraakroepend is het als ik 's avonds op straat één van m'n kindjes al bedelend tegenkom! We kunnen niet meer doen dan proberen die kindjes een zo zorgeloos mogelijke tijd te geven, ze eten te geven en véél liefde, vooral dat laatste hebben ze nodig. Vanmorgen de zoveelste muis uit de keuken verwijderd en toegekeken hoe de mieren uit de suikerpot kropen,... 't is verdorie een wonder dat het nog vier weken heeft geduurd voor ik ziek werd als ik er zo eigenlijk over nadenk hahaha.... Hieronder enkele fotootjes van Emilie en ik, de kindjes, het schooltje... kortom een beeld van mijn dagelijkse leven in Asunción.

Whooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Whooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Amai, wat een dag! 'k zit hier heel alleen achter mijn computerschermpje te grijnzen met een smile van hier tot in Timboektoe én terug. 'k Kan nog altijd nie geloven wat voor een dag het vandaag was, echt niet! Zo super wijs de max, nie normaal!

't Stond al enige tijd met stip in m'n agenda aangeduid: de marathon van Asuncion op 8 augustus. Er werd voor getraind en er werd hard naartoe geleefd. Ik bezocht zelfs een Paraguayaanse sportarts om toestemming te krijgen om mee te doen. En toch... waren de verwachtingen eerder laag vandaag. Ik hoopte natuurlijk stiekem wel op de 3u50 waarvoor ik samen met nico trainde in juni, en gelet op de kilootjes die ik kwijt ben en de schitterende trainingen die ik hier kon afwerken (er hangt hier écht iets in de lucht waardoor ik sneller loop, I swear!) was dat best een mogelijkheid. Tegelijkertijd betekenen diezelfde kilootjes minder reserve, en dat is net wat ik nodig had na een spoedopname in het ziekenhuis vorige week. Bovendien is het voedsel hier anders, deden er maar weinig mensen de volledige marathon mee (200 man of zo) en leek het parcurs me bijzonder saai - voor mij een dooddoener - please entertain me while I run! Anyway, geen toenhoge verwachtingen dus vanmorgen en eigenlijk best wel goed, want dat betekende ook: geen zenuwen!

Om 5u vanmorgen opgestaan, snel ontbeten (banaan en brood met dulce de leche, jummie!) om 6u aan el congreso, de plaats van de start. Naar Zuid-Amerikaanse gewoonte weer een overdreven aanwezigheid van politie en leger die in hele kolonnen rondliepen met mitrailetten... in het begin een bizar zcith, maar ook dat went. 't Was schitterend georganiseerd: heel het plein ingericht voor de lopers, met gratis ontbijt, veel drank, massageposten, genoeg toiletten.... Er werd ook een kleine opwarming gehouden. Ik had er niet zoveel zin in, maar "coach daddy" vond dat ik dat maar mee moest doen en dus huppelde ik mee tussen alle andere lopers. Zo hetzelfde als bij ons en tegelijkertijd.. zo verschillend. De "kameraadschap" tussen de lopers is véél groter. Ikheb met zoveel mensen gebabbeld: lopers van Paraguay, Brazilië, Argentiniê... zoveel gezelliger, familialer, gemoedelijker!

Om 6u45 naar de start gegaan. Deze marathon werd georganiseerd om de 200 jaar onafhankelijkheid van Paraguay te vieren en dus.... hoorde daar de aanwezigheid van de president himself (jawel) bij en natuurlijk het zingen van het nationaal volkslied. NU ben ik daar al een emotioneel kiekske voor en wist ik dat ik ging blèten. Wat ik niet wist was dat die 1500 Paraguayanen dat ook uit volle borst en met volle overtuiging gingen meezingen. Als ik dan begon te denken aan mijn missie in Paraguay en wat dit land ondertussen voor mij betekent (na belgië en de US een derde thuis), tja... ik was vertrokken! Tot overmaat van ramp speelden ze nadien nog 'charriots of fire" van Vangelis ook. Ammehoela! voor wie het niet weet: dat speelden ze bij m'n eerste marathon en bezorgt me nog altijd kippevel en tranen. Dus hopla, weer vertrokken! M'n hele vochthuishouding in de war en 'k had nog geen meter gelopen.

In de startblokken stonden we in drie groepen: vooraan die met de rode shirts (42km - een 200 man), dan die met de witte shirts (10km - een MASSA) en dan die met de blauwe shirts (21km), niet toevallig de kleuren van de Paraguayaanse vlag. Daar stonden we dan, onder een stralende zon. Val nu dood! 5 weken aan een stuk is het hier om dood te vriezen, maar de dag van mijn marathon geven ze 29°!!! Zot! Om 7 u stipt mochten we vertrekken. Een WONDER. Ik ben het ondertussen al zo gewoon in Paraguay dat iedeereen minstens 20 min te laat komt en alles gwoon te laat begint... ik dacht dat we nooit voor 8u zouden vertrekken. Maar wel dus. JUIJ! Vergeet een "startschot" een simpele "GO" van Mr. President himself volstond. Grappig.

De start ging snel, véél te snel. De eerste 5km gingen aan 5:10 min/km en ik wist dat dat in vergelijking met het tempo dat Nico en ik voor ogen hadden (5:27 min/km) veel te snel was. Ik hoorde ook de woorden in m'n hoofd "elke km die je te snel start betaal je later dubbel en dik terug". Dilemma. Het liep zo ontzettend lekker. Het voelde als loslopen. En dus wilde ik niet vertraging. Ik nam een risicovolle beslissing: "ik blijf dit tempo aanhouden en ik zie wel waar het schip strandt". I know, menig marathonloper gaat me hiervoor neerknallen. So be it. It seemed right at the time. En dus liep ik verder. Zalig ging het. Stralend zonnetje, schitterende organisatie met om de 2-3km bevoorrading van drank (uit flesjes! want daar had ik schrik van) en m'"n tempo kon ik makkelijk aanhouden. Het liep zo ontzettend vlot, alsof ik een wandelingske an het maken had. Het parcours had weinig origineels, maar dat werd méér dan goedgemaakt door de andere lopers. onderweg een babbeltje slaan is hier heel gewoon, opnieuw met veel mensen gepraat.Zo leuk! Heel veel supporters waren er niet, maar die die er ware waren supergrappig. onze namen stonden op onze borstnummers gedrukt, en met de mijne hadden ze precies wel problemen :-) Dan klonk het zo "fuerza Juan.... fuerza Jorge... fuerza....STILTE". Zo grappig!

En ik dus maar wachten: "waar blijft die man met die hamer"... "wanneer strandt dat schip"? Awel, dat gebeurde gewoon niet. Zo zot! Het enige moeilijke was dat ze het lumineus idee hadden gevonden van rond km 37-38 een soort mega-tervurenlaan (voor de niet-Brussel-lopers: een BERG!) te plaatsen in 't parcours, en zo'n kuitenbijter na 37km is écht nie gelachen. Ik had toen een tijd denk ik van 3u20 voor 37,5km en had dus ruim tijd om m'n PR te breken van in Amsterdam (3u58) en héél even dacht ik van te gaan wandelen. Héél even dacht ik van: "ik, wandel die berg op en darna doen we verder". Maar wandelen isniet lopen en ik wist dat ik er spijt van zou hebben en bovendien had een goeie kameraad me gisteren gemaild: "jij gaat vlot onder de 3u45, dat ik het je zeg". Als ik zou wandelen, dan zou ik die 3u45 niet halen.... en dus: LOPEN! Thanks Berry :-) Bovenaan de BERG (ja, hij wordt groter telkens ik eraan terugdenk) vond ik een niet-zo-soepel-lopende Argentijn, Jorge. Aangezien het dan nog 3 km naar beneden was naar de finish, besloten we samen te lopen en samen te finished. Zo leuk! Toffe mensen trouwens, die Argentijnen. En zo liep ik - tot m'n eigen grote verbazing - in Asunción Paraguay, een week na een ziekenhuisopname en met een allesbehalve vlekkeloze voorbereiding - de finish over in 3u43m10sec!!!!! Een verbetering van mijn Pr met maar liefst 15 minuten! WOEHOE! Een knuffel voor de Argentijn, dikke kussen van de mama en de papa, felicitaties van de AFS-dokter (die daar op post stond met zijn team).... en een héél gelukkige Julie! Medaille in ontvangst genomen, twee zakjes met eten gekregen (die ik prompt weggaf aan Maira en Milton, twee kindjes uit m'n schooltje die daar stonden - de start was vlakbij de ingang van de Chacarita) en dan doodmoe maar gelukkig naar huis :-) Een SUPERDAG!

Ondertussen staan de resultaten online... blijkt dat ik de 9e dame ben op 73 vrouwelijke finishers. JUIJ! (zie:http://www.maratondelbicentenario.com/general42kfeme.php )

Hieronder fotootjes van de laatste meters samen met Jorge en het drankorgie na de finish :-)

Vandaag mocht ik ein-de-lijk terug naar m'n schooltje in de Chacarita, eindelijk terug naar mijn kindjes. Zo ontzettend blij! 'k Was zo content ze terug te zien, en zij mij duidelijk ook, ze vlogen me in de armen om me de eerste tien minuten niet los te laten. Ook de collega's waren superlief en allemaal heel bezorgd om wat er was gebeurd. Wat een ontvangst! Wel waren er twee kindjes, Alma en Antonia, de kwaad op me waren, die me het eerste uur compleet genegeerd hebben omdat ze dachten dat ik hen in de steek had gelaten. Oei, dat gaat wat geven als ik over twee weken écht vertrek.... Maar toen ik uitlegde wat er gebeurd was, draaiden ze al snel blij. Héél leuk dus om terug in 't schooltje te zijn, vooral ook omdat ik sinds deze week gezelschap heb van Emily, een 20-jarige Canadese die hier ook met AFS komt werken. Een héél tof meisje, we gaan nog veel lol hebben samen!  Vanmorgen gingen Pati, Emily en ik nog eens op wandel door de chacarita... ik ken de wijk ondertussen al maar voor EMily was het vrij nieuw.... de tranen stroomden over haar wangen, 'k had echt met haar te doen. Het IS ook echt choquerend als je hier vanuit een Westers land toekomt en deze armoede ziet. Ik herinner me nog héél goed dat ik de eerste twee weken van m'n verblijf hier, ook telkens 's avonds in m'n kamertje zat te huilen.... Maak me alleen de bedenking dan hoe snel die armoede "went". Ik bedoel, ondertussen ben ik het gewoon dat ze er is. Ik zit er dagelijks in, en hoewel ik het nog altijd even verschrikkelijk vind, en elke dag een beetje verschrikkelijker.... ik vind het eigenlijk erg te moeten zeggen dat het "went"... een enge gedachte waar ik nog niet helemaal uit ben wat ik ermee moet.

Vandaag werd ik overigens voor de derde keer sinds ik hier ben bij het binnenwandelen van La Chacarita tegengehouden door de flikken. "Rubia, rubia a donde vas?" roepen ze dan, of "blondje, blondje, waar ga je heen". Ze willen per se niet dat buitenlanders in de Chacarita komen omdat het er echt onveilig is, ze stelen alles wat niet vast hangt zonder dat je het oook maar voelt. En telkens opnieuw moet ik dan uitleggen dat ik in de Chacarita wérk, dat ik de wijk ken, en haar mensen ken... EN kijken ze me met van die grote ogen aan en lopen ze een eindje mee. En pas wanneer verschillend einwoners me hebben gegroet, willen ze me geloven..... Ach ja, beter dat dan dat ze me in m'n ongeluk laten lopen. Vanaf nu heet ik dus "rubia". Zolang het niet "la rubia tonta" of het domme blondje is, ben ik al blij.

Vandaag ben ik dan eindelijk ook samen met Pati, de directrice, de koelkast en de oven gaan kopen. Dat stond voor maandag gepland, maar daar hebben vieze beestjes dus een stokje voor gestoken. 'k Ga hier niet te veel woorden aan vuil maken maar als je ziet dat Ali, de kokkin, tot vanmorgen tortilla's stond te bakken op een mini-BBQ in een mega-vuile keuken.... (zie foto). De oven die je links op de foto ziet is er eentje op gas.... maar ze hebben geen geld voor gas. De elektriciteit wordt dor de overheid betaald...dus een betere optie :-)

en dat ze nu een koelkast én een elektrische oven heeft.... dan moet ik je geen tekeningske maken dat die mensen héél content waren! Ali heeft me zelfs uitgenodigd om eens bij haar thuis te gaan eten, zo lief!  En de kindjes? Die waren ook blij, want die maakten met de kartonnen dozen van de aankopen een megagroot "kamp"!

EEN DIKKE DANKJEWEL AAN IEDEREEN DIE HEEFT MEEGEHOLPEN OM DIT TE KUNNEN KOPEN!!!

Hier zijn we weer! Beetje stil op m'n blogje, maar ja, de dokter had me enkele dagen "reposo" voorgeschreven en dan gebeurt er natuurlijk niet zo veel. 'k Kan jullie wel al onmiddellijk geruststellen dat diezelfde dagen "reposo" me ontzettend deugd hebben gedaan en dat het leed van vorige zondag ondertussen al lang vergeten is. De buikpijn is weg, ik ben volledig uitgerust, de antibiotica doet haar werk en m'n eten blijft netjes binnen. Mooi dus. Maar daarmee is het nog niet gedaan. Ik moest vandaag terug naar het Sanatorio San Roque om de uitslag te kennen van de leuke "potjestest" van zondagnacht. Bovendien wilden ze me nog eens zien, met het oog op de marathon van komende zondag. Zo gezegd zo gedaan. Een pluim voor de Paraguayaanse ziekenhuizen: op tien minuten binnen en buiten. Blijkt dat ik een gastro-entritis (of zoiets) had, een infectie dus. Daardoor was het aantal witte bloedcellen (globulos blancos staat daarmee ondertussen ook in m'n woordenboek) onaanvaardbaar hoog, namelijk 14600/mm³. Schandalig hoog, aan de uitdrukking op de gezichten van de dokters te zien toen. Om zeker te zijn dat die infectie helemaal weg was moest ik vanmorgen opnieuw bloed laten nemen. Heel snel, op 5 min. geklaard en deze namiddag mocht ik terugkeren voor het resultaat. Joepie! Wat blijkt? Op 4 dagen tijd ben ik maar liefst de helft van m'n globulos blancos (ik wil altijd "globulos locos" zeggen) verloren want nu heb ik er ocharme maar 7000/mm³ meer, wat de dokteres héél gelukkig maakte en me meteen een groen licht opleverde voor de marathon van zondag (én een compliment voor m'n Spaans). JUIJ! Viva los globulos blancos perdidos!

Marathon zeg je? MARATHON!!!!! Nog drie keer slapen en het is zover, mijn allereerste marathon buiten Europa. Mijn zevende marathon, maar mijn allereerste marathon buiten Europa! Spannend! Vanaf vandaag startte de marathon expo en aangezien ik vandaag nog vrij ben (morgen mag ik weer gaan werken met mijn kindjes - JUIJ!) ben ik er direct naartoe gegaan.

Zo ontzettend leuk! Zo spannend allemaal. Het oude station van Asunción (vroeger hadden ze hier spoorwegen, nu helemaal niet meer hoewel de Engelsen blijkbaar interesse hebben om nu te investeren) diende als decor van de expo en 't was echt de max. Heel indrukwekkend eigenlijk, hoewel het qua "expo" peanuts is in vergelijking met de Europese tegenhangers. 'k Werd er supervriendelijk onthaald en kreeg meteen m'n adidas-tas met chip en borstnummer (met m'n naam erop!) in m'n pollekes geduwd. Daarna mocht ik ook m'n T-shirt gaan ophalen. Iedereen is verplicht de T-shirt van de organisatie te dragen: de marathonlopers een rode, de halvemarathonlopers een blauwe en de 10kmlopers een witte shirt. Leuk hoor, mooi shirt van Adidas, daarmee heb ik al m'n inschrijvingsgeld zo goed als terug én een leuke souvenir.  Toen ik even rondkeek zag ik dat ze vlaggen hadden opgehangen van alle nationaliteiten die deelnamen. Dus tussen alle (Zuid)Amerikaanse vlaggen zag ik plots ook.... ons Belgenvlagje hangen! NO WAY! Zo wijs... 'k vind het een wonder dat ze die überhaupt hebben gevonden en vind het best wel een eer dat die vlag er voor mij hangt, zo wijs!

 Ik maakte er kennis met een Braziliaanse en een Peruviaanse collega-loper. Beiden naar Asunción gekomen om de 10km mee te lopen... pff... lijkt me verre reis voor 10km, maar bon, ieder zijn ding. Ik kreeg er met mijn 42km wel veel aandacht (er zijn er niet veel die de hele afstand doen precies - 4000 deelnemers ove alle afstanden samen maar héél weinig marathonlopers) en die Braziliaan zag een avondje uit al meteen zitten. Mmmm.... hij was nie lelijk... maar nee, 'k denk niet dat Maarten dat leuk zou hebben gevonden ;-) Anyway, terwijl de marathon zo'n 4 dagen geledn nog onbegonnen werk leer, begin ik er nu zowaar in te geloven: zondag loop ik de marathon in Asunción! 'k Kan het nog steeds niet goed geloven en 'k vind het allemaal superspannend. Hoewel de trainingen van de voorbije weken me heel hoopvol stemmen over m'n resultaat (en stiekem droom ik natuurlijk ook wel van een tijd onder de 4u), gaat deze marathon, ook rekening houdend met m'n ziekenhuisbezoekje, vooral genieten zijn! Ik ga genieten, genieten, genieten van begin tot einde, lopen met hart en ziel, luisterend naar Latino-muziek onder een Paraguayaans zonnetje. Dat ga ik doen!

Willen jullie duimen? De start wordt zondag 8 augustus om 7u 's morgens gegeven (da's 13u jullie tijd) en de resultaten zullen te zien zijn diezelfde dag vanaf 14u (20u jullie tijd) op http://www.maratondelbicentenario.com/