Julie's avonturen in Paraguay!

Het is zover....morgen is het 8 juli 2010.... we gaan vertrekken! Morgen richting luchthaven en het avontuur kan beginnen. De valies gemaakt (en kan nog dicht -  een wonder). De laatste werkdag achter de rug. Afscheid genomen van Maarten, nog eens lekker samen gaan eten, vriendjes en familie. Nog de laatste zaken geregeld. Alles klaar voor wat zeven hopelijk onvergetelijke weken moeten worden. Vraag is of je ooit echt helemaal klaar bent, maar daar ga ik me het hoofd niet meer over breken. We zijn gescheept, we moeten varen. En we gaan ervoor!

Vooraleer ik voet op Paraguayaanse bodem zet wacht me nog een hele reisweg. Maar liefst drie vluchten om ter plaatse te geraken: eerst van Brussel naar Zurich (2u vliegen), dan een uurtje wachten voor de vlucht van Zurich naar Sao Paulo (12u vliegen). Daar aangekomen wordt het een uitdaging om ons 10u (!!) bezig te houden tot we de vlucht naar Asuncion (2u) kunnen nemen. Een hele boterham dus! Gelukkig moet ik die uren niet eenzaam doorbrengen. Ik krijg het gezelschap van Caroline en Emilie, twee andere AFS-vrijwilligers die naar Paraguay gaan (maar naar andere steden).

Vrijdagavond (voor jullie zaterdagochtend) kom ik toe in Asunción, waar mijn gastfamilie me zal opwachten. Zaterdag krijg ik een hele dag "orientatie" om me in te wijden in de gebruiken van het Paraguayaanse volk. Wat te doen en wat vooral niet te doen. Wat te dragen. hoe je te gedragen. Wat te spreken..... het lijkt banaal maar het is vaak cruciale informatie die, als je de gebruiken niet kent, tot pijnlijke (maar ook grappige) situaties kan leiden. Zondag nog even uitblazen om dan.....

... maandag te beginnen werken op mijn project. Mijn schooltje ligt in één van de sloppenwijken van Asunción. Er worden kindjes opgevangen tot 15 jaar (denk ik), van alleenstaande werkende moeders. De bedoeling is dat ik de jongste groep (0-3 jaar) ga bijhouden, maar naar het schijnt kan ik ook wisselen van groep, dus kan ik soms ook met oudere kindjes spelen. Wel leuk, want ik heb een hele voorraad kindersurprise-speeltjes en speelkaarten van Ferrero mee (danku Kris en Berry). Ook een hele voorraad kleurplaten op een usb-stikkie om ter plaatse af te printen. Ideeën genoeg, hopelijk krijg ik ook de kans om ze uit te werken. Naar het schijnt komt er vanaf augustus ook een Canadees meisje werken, dus dan ben ik niet meer alleen. Spannend !

Een volgend berichtje zal vanuit Zuid-Amerika geschreven worden... wordt vervolgd!

Nog nooit ging de tijd zo snel als de voorbije weken. Zo zot eigenlijk. Maanden ben ik al bezig met de voorbereidingen voor Paraguay, van de eerste keer dat ik mijn droom luidop uitsprak (september 2009), over het regelen van mijn verlof op het werk en het invullen van het AFS dossier (december 2009), het inzamelen van de nodige centjes (Run & Spinning for Paraguay in november en januari), mijn deelname aan het "wegwijsweekend" van AFS (maart 2010) tot het moment dat ik mijn gastfamilie en project toegewezen kreeg. Telkens kleine stapjes die me telkens iets dichter bij hét moment brachten. En nu sta ik plots op minder dan 2 weken verwijderd van mijn vertrek. Het lijkt allemaal zo onwerkelijk.

Zoveel te regelen nog, voor ik vertrek. Zijn de papieren in orde? hebben we een cadeautje voor m'n gastgezin? Heb ik genoeg luizenshampoo mee? Genoeg liedjes / spelletjes / kleurplaten op USB stick gezet voor de kindjes daar? Genoeg Spaans gestudeerd? Is de verrassing voor maarten geregeld? Is alles geregeld op het werk? Wie moet ik allemaal nog een keer zien voor ik vertrek? En dan..... het grote probleem: WAT NEMEN WE MEE?

Een valies maken voor 7 weken is niet gemakkelijk. Een valies maken voor7 weken is nog moeilijker als je maar 20kg mag meenemen. En 't wordt al helemaal maf als je weet dat het daar winter is. Dat betekent: de ene dag koud (8-10 graden), de volgende dag warm (25 graden). Gemakkelijk he! Mijn gastmama liet me al weten zeker een sjaal, mutsen en handschoenen mee te brengen. Hallo? Niet direct wat ik in gedachten heb bij Zuid-Amerika. En natuurlijk moet het loopgerief mee. En een hele reisapotheek. Iets tegen de regen. Iets tegen de kou. Een gemakkelijke schoen. Een paar slippers....

Het resultaat? HIeronder een foto van mijn reistas (ja, dat KLEINE rode ding tegen de muur) met alles errond dat ik mee zou willen nemen.... HOUSTON, we have a problem! Hoe gaan we dat nu oplossen????

Een nieuwe uitdaging... een nieuwe blog. Velen onder jullie kennen mijn andere blog (Runnerjules) wel, waarin ik uitgebreid bericht over het wel en wee der marathonlopers en sportfanaten. Een hele uitdaging op zich, dat laatste. Maar het leven is meer dan sporten alleen. En zo heb ik voor mezelf een nieuwe uitdaging gevonden. De verwezenlijking (eindelijk) van een droom die ik al jaren had: als vrijwilliger in het buitenland gaan werken. Niet zomaar het buitenland, maar Zuid-Amerika. Nu we alle verplichte stappen des levens zowat achter de rug hebben (studies - huisje - boompje - beestje - werk ) heb ik eindelijk de tijd en de energie om met volle moed aan deze uitdaging te beginnen. En dus....

.... vertrek ik op donderdag 8 juli om 19u15 naar Asunción, de hoofdstad van Paraguay. Het gaat me enkele uurtjes kosten, ze sturen me immers via Zurich en Sao Paolo (ben ik toch ook es in Brazilië geweest niewaar), maar op 9 juli zet ik dan voet in het land dat voor 7 weken m'n nieuwe thuis wordt. Ik word er hartelijk ontvangen door de familie Vega-Moura uit Asuncion (zelf niet onbekend met AFS aangezien mijn gastzus net als ik in 1996/97 in de States verbleef) die ik ondertussen al uitgebreid heb leren kennen dankzij de wondere wereld van e-mail en facebook. Ik heb zowaar al gechat met "mama Paraguay" :-). Zeven weken lang zal  ik deel uitmaken van het gezinnetje met vader Pocho, mama Myrian en zus Mariella. Niet te vergeten; de twee boxers: Khala en Chrysantemo :-)

't Is geen snoepreisje, geen toeristische rondrit. 'k Ga mijn ventje hier thuis geen zeven weken achterlaten om gewoon te gaan sightsee-en. Nee hoor. Ik ga er elke weekdag werken in een schooltje in een armere buurt van Asunción, waar kindjes worden opgevangen van alleenstaande werkende mama's die anders op straat ronddolen. 'k Vond op internet een blog met foto's van een meisje dat drie jaar geleden in hetezelfde schooltje heeft gewerkt.... klikken als je een idee wil hebben! Het wordt een hele uitdaging, dat staat vast, maar ik heb er nu al zin in die kindjes zeven onvergetelijke weken te bezorgen!

Deze nieuwe blog dus om dit nieuwe avontuur te volgen. Zeven weken lang zal ik proberen jullie op de hoogte te houden van m'n avonturen in het land van de Chaco, de chipa, het guarani, de harp en zoveel meer....  Ik vertrek met een valies vol luizenshampoo en kom gegarandeerd terug met een valies vol leuke verhalen en geweldige indrukken!